Artikel

Een dag op pad met Sam Fender.

Met slechts een handvol knappe indierock singles op zak (een album is nog in de maak) toerde de jonge liedjesschrijver Sam Fender onlangs door ons land. Muzine.nl’s Tess Janssen volgde de Brit de hele dag op de voet in de Amsterdamse Melkweg en maakte het volgende verslag.

De 24-jarige Fender zit midden in zijn Europese tour. Dat is best knap: slechts een jaar geleden nam hij zijn debuutsingle Play God op en na een paar maanden vormde hij een band om zich heen. In thuisland Engeland zijn de shows ondertussen uitverkocht. Tussen Nijmegen en Groningen (met Koningsdag, ingepland om na Kensington te spelen) streek hij neer in de Melkweg in Amsterdam.

 

De band is druk met alles klaar te zetten op het podium. Vanuit de backstage klinkt de heldere stem van Fender en de ietwat valse tonen van een piano. “Ik doe maar wat,” zegt Fender met een grijns, wijzend op de piano. “En dan komt er wat uit. Ik speel niet eens echt piano, behalve voor dat ene nummer dat we live spelen.”

 

Sam in zijn kleedkamer, backstage bij de Melkweg. De thee met honing, citroen en gember is bijna niet aan te slepen. Alles om zijn stem in topconditie te houden. Hij gebruikt ook een ouderwetse stoom inhalator. “Ik wil dit de rest van mijn leven blijven doen. Dan moet je goed voor je stem zorgen”. Hij gaat nog een stapje verder; zo drinkt Sam geen alcohol on tour en vermijdt hij melkproducten, waaronder kaas. Hij lacht - “Best lastig in het land van de kaas. En ik ben er zo gek op.”

 

Voordat Sam zelf het podium op stapt voor de soundcheck, heeft de rest van zijn band alle stappen al doorlopen. De mannen vliegen dan ook door de soundcheck heen. Zo is er tijd om een cover van Avicii (Waiting For Love) in te studeren. Maandag zijn ze bij Radio Veronica te gast om het nummer te spelen.

 

Sam en Oli (tourmanager) bespreken Sam’s uitvoering van Avicii’s cover en waar ze het beste de merch op kunnen zetten.

 

Na de soundcheck heeft de band de tijd heeft om een rondje door Amsterdam te lopen, maar duikt Sam de backstage weer in. Thee met honing, citroen en gember, en improviseren op de piano. Tussendoor maakt hij grapjes en is er tijd om wat te kletsen. Sam vertelt onder meer dat hij druk bezig is om een geschikt label te vinden en dat er meerdere opties op tafel liggen. Eind van het jaar komen ze weer terug met een tweede Europese tour. “Ik hoop dat begin volgend jaar het album uitkomt,” zegt hij. De set die hij nu live speelt, is in basis al materiaal voor een album. “Het is goed genoeg ervoor, maar ik ben er nog niet helemaal blij mee. Er is nog meer.” En dus blijft hij schrijven en spelen.

 

Na het avondeten en opwarmingsoefeningen voor zijn stem – waar gapen een onderdeel van is en we allebei gapend door de backstage lopen – heeft Sam last van een inkak-momentje. Het is een van de weinige momenten dat hij daadwerkelijk stil zit. Over het algemeen stuitert hij olijk in de rondte. Ineens vliegt hij op de koelkast af. Blijkbaar is de beste manier om weer wakker te worden een koude druif langs je rug te laten glijden. Een uitgestreken kans natuurlijk voor grollen en het duurt ook niet lang voordat Sam’s basgitarist besluit dat het ook leuk is om te proberen de druif in de broek van Sam te stoppen.

 

En dan is het bijna showtime. Een momentje dat schreeuwt om een group hug.

 

De Upstairs in de Melkweg is op zo’n 20 kaarten na niet uitverkocht. Dit betekent evengoed dat het goed druk is en dus al snel lekker warm. Opvallend is dat de leeftijd van het publiek behoorlijk varieert. De 16-jarige meisjes, die ruim van te voren al voor de deuren van de Melkweg stonden, ontbreken natuurlijk niet. Maar er zijn ook genoeg volwassen mannen en vrouwen aanwezig.

 

Ondanks wat geluidsproblemen – het geluid in de zaal klonk heel anders dan tijdens de soundcheck (in een lege ruimte) en was erg droog – stappen de Britten tevreden van het podium af. Sam speelt op Koningsdag in Groningen en heeft zich al goed voorbereid. De rood-wit-blauwe en oranje schmink zijn ze ergens verloren, maar de Nederlandse vlag is wel mee. Onder een applaus stap hij het podium af, met de vlag zwaaiend boven zijn hoofd.

 

Veel tijd om op adem te komen is er niet. Sam en Oli duiken vrijwel meteen achter de merch stand, waar al meteen een lange rij staat en de toegang tot de wc’s wordt geblokkeerd. Er wordt de tijd genomen om met iedereen even een praatje te maken of op de foto te gaan en indien gewenst, gaat er een handtekening op de T-shirts of tassen. En terwijl Sam druk is met public relations is zijn band alweer bezig met het afbouwen. Wanneer alle taken zijn vervult, is het tijd voor een welverdiend biertje. Behalve Sam dan, die gaat aan de thee.

TEKST & FOTO'S:  TESS JANSSEN

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us