Artikel

The Clash. Aflevering 2: Maxïmo Park - Risk To Exist

Aflevering 2 van de Muzine.nl reeks The Clash is wederom tussen Wim Du Mortier en Fabian Hofland, ditmaal over de nieuwe Maxïmo Park, dat 21 april verscheen. Fabian is fan van het eerste uur en zag de band nog live in London, voor het verschijnen van hun debuutalbum op Warp. Wim is al jaren gecharmeerd van de band, maar in het bijzonder van frontman en zanger Paul Smith en diens uitstapjes. Over het nieuwe album zijn de meningen, op zijn zachtst gezegd, verdeeld.
 

Wim: “Hey Fabian! Mimi Parker (van de band Low, red.) doet mee. I rest my case...”
 

Fabian: “Gaan we nu platen beoordelen op gastmuzikanten? Moet ik dan de nieuwe Kendrick Lamar direct afschrijven omdat Bono twee regels zingt?
Maar goed, over de inhoud: die funk van het openingsnummer slaat helemaal nergens op. En ik vind Paul Smith een geweldig tekstschrijver en heerlijk snauwende frontman, maar een geweldige zanger is het niet. Het probleem van dit album is dat hij dat wel probeert te zijn en dan worden zijn vocale tekortkomingen pijnlijk duidelijk. Ik weet niet wat hij probeert op Get High (No, I Don't), maar goed zingen is het niet. En die tekst is om te janken natuurlijk. Daarnaast is eerste single en titeltrack Risk To Exist een ontzettende herhaling van zetten. Die zanglijn uit het refrein heb jij toch ook al minstens drie keer eerder gehoord op hun albums, Wim?”
 

Wim: Ik ben blij met deze nieuwe plaat van Maxïmo Park. Ik was een beetje bang dat ik ze kon afschrijven, na Too Much Information. Dát vond ik een matig album, misschien vooral omdat het nergens naar klonk. Gelukkig zijn ze nu in zee gegaan met een betere producer (Tom Schick, die werkte met onder andere Wilco en Beck, red.). Je refereert aan een funky begin. Ja, dat eerste nummer - What Did We Do To Deserve This - is ronduit swingend. En daar blijft het niet bij, want wat ooit begon als misschien wel de meest vierkante band ooit, is nu alle scherpe randjes aan het afronden, zacht aan het maken. Maxïmo Park in 2017 klinkt als een warm bad. Verdomd: het is een band die zich ontwikkelt. En meegroeit met hun leeftijd. Die jongens zijn bijna allemaal met gezinnen bezig en bevinden zich in een andere levensfase. Mooi dat je dat terug hoort. Bijvoorbeeld in die funky opener, en nog tal van swingende nummers daarna zoals The Hero.
Overigens doe je me oprecht een beetje pijn, Fabian, door je oneerlijke aanval op Paul Smith's zangkwaliteiten. Hij is geen groots zanger. Vindt 'ie zelf ook niet, wat blijkt uit een interview met ons.  En toch bewonder ik hem en ook zijn vocale prestaties. Want er zijn er niet veel die zo effectief een boel gevoel in een nummer kunnen steken. Al zit 'm dat niet zo zeer in de karakteristiek van zijn stembanden, maar wel in zijn buitengewone schrijverskwaliteiten.”


 

Fabian: “Ontwikkeling in een band waardeer ik als geen ander. Op een band die zichzelf plaat na plaat herhaalt zit niemand te wachten, tenzij je Iron Maiden of AC/DC fan bent. Je ziet het aan alle bands uit die Engelse indie scene; Arctic Monkeys gaat voor de classic rock, Bloc Party gaat zonder enig succes met dance aan de haal en Editors wordt een slechte versie van New Order. De enige band die daadwerkelijk iets goeds met hun geluid hebben gedaan is Foals, die gingen van hoekige riffs naar grootse songs en tillen hun geluid naar een hoger niveau. Die ontwikkeling van Maxïmo Park waar jij het over hebt, houdt in dat al het venijn eruit wordt geslagen en je een slap aftreksel terugkrijgt van de band die het ooit was. Het rockt niet meer, maar het swingt nu. Soort van. Het voelt heel akward en een klein beetje vies zelfs, zo gelikt als deze ruwe bolsters nu klinken. Ik zit letterlijk hoofdschuddend te luisteren naar slappe, gladde tracks als Work And Then Wait en het door jou aangehaalde The Hero. Bah!”
 

Wim: “Foals... naar een hoger niveau? Het is hier niet onderwerp van discussie maar nu vlieg je toch echt uit de smaakbocht en móet ik wel reageren. Foals heeft zich ontwikkeld van een creatief alternatief geluid naar stadionrock a la Muse. Dat is pas bah.
Maar goed, terug naar Maxïmo Park en hun nieuwe schijf. Ik heb er geen problemen mee wanneer een band van stijl verandert en van venijnig naar simpelweg goede pop evolueert. Ze maken nog steeds nummers met prachtige refreintjes waar je op weg kunt dromen... net als we al kennen van hun eerdere platen. Ik luister muziek met m'n buik en als het me wat doet, dan kun je praten als Brugman dat een band alleen een goede band is als die door de tijd een andere band wordt.... interesseert me niks en is misschien ook een wat geforceerde rationele benadering van je, Fabian. Open je hart jongen! Geef je zachte kant eens een kans.”

Fabian: “Het heeft niks met een zachte kant te maken, Wim. Ik heb al genoeg bands waar mijn zachte kant van kan genieten, Maxïmo Park is niet zo'n band. Natuurlijk blijven de teksten ijzersterk, meneer Smith is een van de beste tekstschijvers, of dichters op muziek zo u wilt, momenteel actief in Engeland en ver daarbuiten. Maar dan wil ik die tekst wel voelen! En niet gekwijnd over trage nep disco. De intensiteit van mr. Smith en de hoekige riffs zijn de reden dat ik ooit verliefd ben geworden op deze band. En daar is op dit album he-le-maal niets van over. Je geluid veranderen is één ding, maar slap worden is niet recht te lullen. Oud worden kan in stijl, alleen gebeurt dat hier helaas niet.”


 

Wim: “Nog even terug naar het begin. Mimi Parker doet mee op deze plaat. Daar is ook alles mee gezegd, want echt een grote, laat staan grootse, inbreng heeft ze niet. Maar het is wél een signaal dat Paul Smith intapt op een invloedsfeer die mij aanstaat, in dit geval dus gelijkgezinden in de VS. Niet alleen wat betreft muzikale benadering, maar vooral ook wat betreft politieke lading. Smith zendt op deze plaat in tal van nummers een boodschap uit waar ik me graag achter schaar. Geen plat gelul of oproep tot verzet of een revolutie, maar een genuanceerde en vooral humanistische kijk op de ontwikkelingen in de wereld. “
De single Risk To Exist is in feite een groot pleidooi voor het opvangen van vluchtelingen en het tonen van empathie; 'Throw your arms around me, before the waves will swallow me. I've come too far and the ocean’s deep.. where’s your empathy?' Vooral die eerste zin vind ik erg des Paul Smiths: Ik ken niemand die zo raak menselijke emoties kan beschrijven en zo ontroerend tederheid kan verwoorden. In dit nummer uit hij zijn zorg voor medemensen in een fysiek gebaar: 'Throw your arms around me'. Dat vind ik prachtig.
Een sleutelnummer op de plaat is voor mijn gevoel I'll Be Around; ook zo'n funky nummer dat je waarschijnlijk slappe hap zult vinden, Fabian. Hij vertelt ons in dat liedje dat hij in vertwijfeling is. Want hij gebruikt liever geen grote woorden zoals 'leech'om een regering mee af te serveren. 'But when a system is rigged to aid the strong. Than what should I say...' En het antwoord op zijn eigen aanklacht tegen de hedendaagse politieke situatie in het (nog) Verenigd Koninkrijk is weer des Paul Smiths: 'I'll be around for you, when things get tough, when you've had enough, when the government is out of touch...
Die momenten, in combinatie met hun unieke sound en wijze van liedjes schrijven, maken deze nieuwe Maxïmo Park voor mij bijzonder de moeite waard.
Maar evengoed is het niet enkel goud wat er blinkt. Get High (No I Don't) is te geforceerd hard en The Reason Why I Am Here maakt het de luisteraar onnodig moeilijk. En ik mis dat ene verpletterende romantische nummer dat de oudere platen en het solowerk van Smith kenmerkt; over een aanraking of een uitwisseling van blikken in een kroeg, of... We moeten het deze plaat helaas doen zonder de Lord Byron in Smith.”

Fabian: “Dat ze zich uitspreken over de staat van de wereld in het algemeen en Engeland in het bijzonder siert ze. Ze hebben een tweede clip gemaakt voor de titeltrack waar ze reddingwerkers laten zien die vluchtelingen op zee helpen en willen daarmee steun vragen voor MOAS: Migrant Offshore Aid Stations. Heel mooi allemaal. Maar dat maakt de muziek niet beter. Zo bevlogen als ze zijn in hun teksten en die videoclip, zo nietszeggend is de muziek. Als ze iets hadden moeten doen was het een bozere plaat maken, geen luchtigere. De woede en onmacht die ze voelen moet je terug horen op nummers in de trant van The Night I Lost My Head en The National Health. Ik snap deze keuze echt niet. Dit is het tweede matige album op rij en Quicken The Heart, op een paar sterke nummers na, is ook al een bijzonder vlak album. Dat brengt de balans nu op 50/50. Ik heb een speciaal plekje in mijn hart voor deze band, maar als er nog zo'n album volgt dan ben ik echt fan-af vrees ik.”

Wim: 8 / 10

Fabian: 4 / 10

Muzine.nl score: 6 / 10
 

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us