Artikel

The Clash. Aflevering 3: Arcade Fire - Everything Now

Ook de redacteuren van Muzine.nl zijn het lang niet altijd met elkaar eens wat betreft de kwaliteit van een nieuw album. Recensies zijn, al zal er best journaille rondlopen dat iets anders beweert, lang niet altijd even objectief, want altijd onlosmakelijk verbonden aan iemands smaak en achtergrond. The Clash geeft ruimte aan die meningsverschillen. In de derde aflevering twisten Fabian Hofland en hoofdredacteur Ronald Renirie over Everything Now, het nieuwe album van Arcade Fire.

Ronald: Mijn beste Fabian, vriend en collega, nu moeten we dus iets zeggen over de nieuwe Arcade Fire. Toch een van de weinige bands die sinds debuutalbum Funeral uit 2004, een geloofwaardige cultstatus heeft weten te koppelen aan uitstekende verkoopcijfers. Dat moet jou als muziekliefhebber toch op zijn minst een beetje kietelen om op zijn minst een mening over die nieuwe plaat te hebben. Hoewel.... De band heeft het eigenlijk zelf al gedaan. Heb je dat gezien? Op hun eigen fake-website Stereoyum hebben ze hun eigen recensie al geschreven voordat de plaat uitkwam. Wat vind je daar dan van?

Fabian: Dat had ik niet gezien. Ik hou me niet zo bezig met de poeha rondom een plaat maar focus op de muziek.  Moeten we het nou cool vinden dat ze recensenten het gras voor de voeten wegmaaien en op deze manier betuttelen? Kijk, Ronald, jij weet net zo goed als ik dat wat wij doen, recenseren, een momentopname is en wij niet maanden kunnen doen over het beoordelen van een plaat. Een album waar een artiest maanden, zo niet jaren, aan heeft gewerkt na een paar luisterbeurten beoordelen en in sommige gevallen afserveren, is niet altijd even eerlijk naar de band of de plaat. Maar om als band zelf over je (overduidelijk) slechtste album tot nu toe, te zeggen dat ie toch wel in de eindejaarlijsten komt, getuigt van een arrogantie die ik niet van een band als Arcade Fire had verwacht. Als Everything Now daadwerkelijk ergens tussen de 8e en 14e plaats verschijnt in die lijstjes is dat echt alleen gebaseerd op het aanzien van de band en zeker niet op het geleverde werk.

 Everything Now
 

Ronald: Het blijft een raar mechanisme, Fabian, meestal ligt een nieuw album al ruim een maand voor de releasedatum op de burelen van de  redactie, maar het gebeurt ook dat we hem twee dagen voor de release krijgen, dat weet jij ook. En dan ‘moet’ er toch maar mooi een recensie komen.  Maar het is wat het is. Ik denk dat wij inmiddels best in staat zijn een nieuwe plaat redelijk snel te beoordelen. Het is wat mij betreft trouwens onmogelijk om een plaat sec op de muziek te beoordelen. Je ontkomt sowieso niet aan de historische context van een band, en dan heb ik het nog niet eens over die verrotte factor 'smaak'. Iedere popjournalist die zegt dat niet mee te laten wegen in zijn of haar oordeel is wat mij betreft een leugenaar. Overigens hoef je niet bang te zijn dat Everything Now in de jaarlijstjes komt hoor. Ook ik hoor dat het veruit het minste album van Arcade Fire tot op heden is. Maar dan nog heeft Win Butler meer talent in zijn pink dan het gros van de muzikanten in hun hele lijf, dus een minder Arcade Fire album is niet per definitie een slechte plaat. Ik had trouwens verwacht dat die hele elektronische transformatie wel in jouw straatje zou passen. Of heb ik dat mis?
 

Fabian: Dat heb je zeker mis. Mijn liefde voor elektronica is groot, heel groot, maar aangezien iedere band en zijn moeder tegenwoordig synths en laptops gebruikt in de indie scene wil dat niet zeggen dat ik daar per definitie vrolijk van wordt. En als het eindresultaat een draak van een plaat als deze is, maakt het me niet uit of het met pro-tools, een orkest of een doedelzak is gemaakt. Slechte, ongeïnspireerde muziek blijft slechte, ongeïnspireerde muziek, hoeveel foefjes en super producers je er ook tegenaan gooit. Een strontschuit kan ook ten onder gaan aan de hoeveelheid vlaggen die je er in steekt.

 Arcade Fire 2017
 

Ronald: Wat ben je soms toch een zuurpruim. Ik ga een heel eind met je mee in deze, maar zo'n draak van een plaat vind ik het niet hoor. Tuurlijk, songs als Peter Pan en Chemistry zijn mislukte experimentjes, en een songs als Good God Damn klinkt op zijn minst ongeïnspireerd, maar er valt best nog wel wat te genieten. De titeltrack bijvoorbeeld,, of We Don't Deserve Love. Het blijft zoeken met een heel klein kaarsje in volledige duisternis, maar toch, ze passen de elektronica in ieder geval op een minder megalomane manier toe dan het monster dat Editors heet. Vind jij trouwens niet dat iedere band recht heeft op een slechte plaat? Zeker een band als Arcade Fire, die toch echt gewoon vier goede platen op zijn naam heeft staan. Zie dit gewoon als een mispeer... Typisch gevalletje van 'kan gebeuren". Maar het zit dieper bij jou he?
 

Fabian: Het zit in zo verre dieper, dat Funeral mij echt heeft geraakt en een belangrijke plaat is geweest in mijn muzikale ontwikkeling. Ik vind overigens vier goede platen veel te veel eer. Neon Bible is goed, maar niet ontzettend goed. Suburbs is goed, maar veel te lang, en Reflektor vind ik al een zeperd, met slechts een aantal goede nummers, maar gelukkig minder echte flaters dan op Everything Now. En recht op een mislukte plaat vind ik ook lastig. In de eerste plaats omdat ze beter zouden moeten weten, daar zijn we het toch zeker wel over eens? En ten tweede leven we niet meer in de 60’s. Ze hoeven er geen plaat per jaar uit te persen. Er is geen platenmaatschappij die in hun nek aan het hijgen is om een nieuwe plaat. Er is, mag ik aan nemen, absolute creatieve vrijheid. De band bepaalt zelf wanneer de plaat af is. Het enige wat ik kan verzinnen is dat de koek zo ontzettend op was, of het writersblock zo groot, dat er niks verder meer uitkwam en dit de nummers zijn die ze hadden. Het is niet alleen geen goed albums, het zou zelfs als b-kantjes verzamelaar nog een flop zijn. En dan die totaal nietszeggend en ronduit bedroevende teksten ook!
Put Your Money On Me? Baby You And Me Got Chemistry? Cool Kids Stuck In The Past, Bar Mitzwah Cigarette Ash?? Ik bedoel what the actual fuck? En dat van dezelfde man die ooit zong: “My body is a cage, that keeps me from dancing with the one I love, But my mind holds the key.”
Een tekst zo mooi dat niemand minder dan Peter Gabriel het nummer heeft gecoverd. Als je als band zowel tekstueel als muzikaal niks meer te melden hebt, moet je misschien gewoon maar stoppen. Maar goed, de schoorsteen moet roken en touren zonder nieuwe album is alleen weggelegd voor The Rolling Stones, Fleetwood Mac, en als The Eagles voor de zoveelste keer weer een reünie hebben georganiseerd.

 Arcade Fire @ Lowlands 2005.
 

Ronald: Ha! Dat is het! Je bent bedrogen door een geliefde. Of zo voelt het althans. Dat snap ik, Fabian. Maar een ex-geliefde kan ook later zomaar weer bij je op de stoep staan en vragen om een tweede kans. Laat je die geliefde dan staan? Iemand die je jaren geleden zo dierbaar is geweest? Nee toch? Zo ben jij niet, volgens mij. Tot die tijd zou ik vooral heel vaak Funeral opzetten, en Everything Now gewoon in de kast laten staan. En wie weet pak je hem er ooit nog wel eens uit, en dan blijkt hij best mee te vallen.
Terwijl ik dit aan je schrijf, heb ik ook Funeral nog maar eens op de platenspeler gelegd. Blijft een weergaloos album. Doet me vooral terugverlangen naar 20 augustus 2005. Arcade Fire deed dat jaar maar liefst 92 (!) concerten. Het optreden op Lowlands was (waarom weet ik dat nog, in godsnaam?)  hun 59e. Ik heb daar een band in topvorm gezien. Een van de beste shows die ik ooit gezien heb, en ik heb er aardig wat gezien. Maar het was niets minder dan een hoogmis.
Misschien scheelt het dat ik Everything Now al ruim een week heb liggen. Dat ik 'm al iets meer ben gaan waarderen. Maar een hoogvlieger is het zeker niet, en zal het naar alle waarschijnlijkheid ook nooit worden. In het meest positieve geval zal de vijfenhalf die ik 'm nu geef wellicht ooit, op een mooie zonnige zomerdag, een zesje worden. Mijn geliefde heeft me niet in de steek gelaten, maar echt heel goed botert het momenteel niet tussen m'n liefje en mij.
 

Fabian: Ik voel me niet bedrogen door een oude liefde. Om binnen jouw metafoor te blijven, ik ben verliefd geworden op Funeral, maar de platen daarna hebben dat niet doen doorslaan naar echte, trouwe liefde. Alle andere albums hebben niet het vuur van die eerste plaat. Everything Now komt overigens niet eens in mijn platenkast te staan, dat heeft Reflektor ook niet gehaald. Ik hoopte dat die plaat nog een eenmalige misstap zou zijn, maar de band is nu compleet van het padje. De titeltrack begint als ABBA en eindigt met panfluit. Er staan twee pogingen tot reggae op, waarvan het ronduit pijnlijke Chemistry nog wordt opgeleukt met een achterhaalde Joan Jett & The Blackhearts gitaarlick. Wat een bak ellende. Naar boven afgerond staan er 3 degelijke nummers op en dat is dan ook de hoogst mogelijke score die ik het album kan geven. Een hele dikke onvoldoende.
 

Ronald: 5,5
Fabian: 3

Everything Now is vrijdag 28 juli verschenen via Columbia/Sony. Oordeel zelf:

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us