Column

De geaccepteerde genialiteit van Radiohead

Het nieuwe Radiohead album kan ieder moment verschijnen. De band heeft al een nieuw BV-tje opgezet, wat eerder een voorbode bleek te zijn voor het verschijnen van In Rainbows en King Of Limbs. Nu is er ook een tournee aangekondigd en doet op het web iets de ronde wat het artwork voor het album zou kunnen zijn.

Is dit het artwork van de nieuwe plaat?

De komst van een nieuwe Radiohead is altijd een gebeurtenis in muziekland. Er zijn weinig bands zo innovatief en grensverleggend als het eigenwijze clubje uit Abingdon. Met ieder album krijgen ze nieuwe fans en verliezen oude. Een prijs die ze graag betalen voor volledige creatieve vrijheid. Ze duiken de studio in met Nigel Godrich - hun George Martin - een handje vol ideeën en ze zien wel waar het schip strandt.

Hun laatste album King Of Limbs (2011) is Radiohead's meest coherente album en bevat met Give Up The Ghost misschien wel het mooiste nummer dat ze tot dusver maakten. De verbindende factor is de tegendraadse percussie die als een rode draad door bijna alle nummers loopt. In opener Bloom leidt die percussie op eerste gehoor nog af, maar na meerdere luisterbeurten wordt het juist een hoogtepunt en iets waar je naar uitkijkt als de schijf weer in (of op) de speler gaat. King Of Limbs is in mijn optiek een zwaar ondergewaardeerd album en een van hun beste. Was bij In Rainbows, hun meest ingetogen en liefelijke album, vriend en vijand het eens dat het een hele mooie plaat was, zo verdeeld zijn ze over anderen. Hail To The Thief bijvoorbeeld wordt vaak vergeten, terwijl daar echt een hele trits geweldige nummers op staan en geen enkele misser. Hun enige politieke plaat heeft het meeste vuur en venijn in zich en laat de zeldzame boze kant van de band horen. Luister maar naar de adrenaline boosts van Where I End And You Begin en Myxomatosis. Dit album betekende ook een terugkeer naar de gitaar na de meer electronische platen Kid A en Amnesiac.

Die electronische fase rond de platen Kid A en Amnesiac verdeelde de grote schare fans het meest. Een heleboel van de fans die instapten bij The Bends zijn in de electronische fase definitief afgehaakt. Een nieuwe lichting muziekfanaten, net als Thom Yorke, ontdekten tegelijkertijd de wondere wereld van Aphex Twin en het Warp-label en zij onthaalden Kid A al ware het de Dark Side Of The Moon of Sgt, Pepper voor het nieuwe millennium. Natuurlijk zag niemand de dikke beats van Kid A in nummers als Everything In It's Right Place, laat staan die van Idioteque aankomen. Daar tegenover staan nummers als How To Disappear Completely, In Limbo en het schitterende Optimistic die alle drie niet hadden misstaan op OK Computer. Op Amnesiac is de electronica nog minder prominent en You And Whose Army en zeker Knives Out hadden van The Bends afkomstig kunnen zijn. Je kunt dus wel stellen dat die experimenteerdrift, die op OK Computer al duidelijk hoorbaar is, op alle volgende platen alleen maar sterker wordt.

Foto: Jim Dyson

Wij, de luisteraars, zijn inmiddels gewend aan het buitengewoon hoge niveau van hun albums en we lijken bijna te vergeten hoe goed het daadwerkelijk allemaal is. Hoeveel bands zijn er in staat om na een rammelend indiedebuut, met daarop als uitschieter de teenage-angst anthem Creep, slechts een jaar later op de proppen te komen met de subtiele schoonheid van Street Spirit (Fade Out)? Hoe kan de ontspoorde blazerskakofonie van The National Anthem uit dezelfde sessies komen als de ongrijpbare schoonheid van Pyramid Song? Dat kan alleen bij een band die zich weigert te conformeren aan wat de fans of de industrie van hen verwacht. Natuurlijk zijn er meer bands die wel eens buiten de gebaande paden treden, maar meestal treden die vervolgens weer vrolijk terug in het gareel. De Deftones gingen na hun baanbrekende White Pony, weer terug naar hun bekende stramien en zanger Chino Moreno doet zijn muzikale uitstapjes nu in een van zijn vele bijprojecten. The Rolling Stones zijn na hun drugs overgoten magnum opus Their Satanic Majesties Request al vrij snel teruggegaan naar hun befaamde gitaarlicks en standaard song format. Bij Radiohead is daarentegen de uitzondering de regel. En juist daarom zijn de verwachtingen nu een nieuw album op stapel lijkt te staan zo hoog gespannen; je weet nooit waarmee ze aan zullen komen. Misschien wordt het eens tijd dat ze een onbetwistbaar slechte plaat maken. Al was het maar omdat we dan misschien eindelijk met zijn allen gaan inzien hoe geniaal al die andere albums werkelijk zijn.

Fabian Hofland

 

Radiohead speelt 20 en 21 mei in de Heineken Music Hall.

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us