Column

Eindejaarscolumn: 2015, en de allesomvattende foto van het crowdsurfende moslim meisje.

Het bezoeken van concerten en festivals is een van mijn favoriete bezigheden. Er gaat vrijwel niets boven het zorgeloos genieten van livemuziek omringd door vrienden met een gerstenatje in de hand. Vrijdagavond dertien november was ik deze hobby aan het uitoefenen in de Mezz in Breda. Het woord "uitoefenen" kan in deze geheel letterlijk genomen worden omdat ik bij concerten van mijn favoriete band Therapy? steevast vooraan sta of lig: als je voor de moshpit kiest weet je op voorhand dat de zwaartekracht zo nu en dan niet je beste vriend is. Het voordeel ervan is dat de calorieen van het bier linea recta verbrand worden en iedereen al zijn tijd en aandacht nodig heeft overeind te blijven, van de band te genieten en te fungeren als golf voor de crowdsurfer die van alle kanten kan opduiken. Tussen de liedjes door wordt er snel nieuw vocht gehaald, wordt er naar adem gehapt, worden er veters gestrikt en geven onbekenden elkaar high-fives omdat ze hetzelfde intense genot ervaren of als bedankje omdat de een de ander zojuist van de vloer geraapt heeft. Volledige verbroedering in een microkosmos die anderhalf uur lang bestaat uit een paar vierkante meter, verstoken van nieuws uit de buitenwereld die even niet bestaat.

Op hetzelfde moment dat Therapy? kwam, zag en overwon, werden de Eagles Of Death Metal 400 kilometer zuidelijker in Parijs ongewild de bekendste en meest besproken band ter wereld. De oorzaak daarvan moge duidelijk zijn. Op veertien november ontwaakte ik uit mijn Bavaria-coma en begon alle nieuwssites af te speuren over de nachtmerrie in Parijs. Ik werd overmand door een gevoel van woede en verdriet. Ik ervoer het drama dat zich in de Bataclan had voltrokken als een aanval op mijn hobby, mijn levensstijl en de hele muziekwereld an sich. Van de horrorverhalen van de vier vrienden die bij Humberto Tan aanschoven rezen de haren mij ter berge en kreeg ik letterlijk een brok in mijn keel. Omdat ik me niet door angst wilde laten regeren ( Rutte & co is al erg genoeg) besloot ik mijn concertfrequentie nog een beetje op te voeren: uiteraard omdat ik het leuk vind, maar ook als statement, als een dikke middelvinger naar iedere klootviool met een kalasjnikov of een bomgordel die kwaad in de zin heeft. Ik hoop stiekem dat die lui die zichzelf hebben opgeblazen mij of jullie zien genieten terwijl ze daarboven voorover gebukt afgewerkt worden door 72 groot geschapen mannelijke maagden terwijl de Dj Like A Virgin van Madonna draait.

Het beste statement kwam mijns inziens op negentien december van een jongedame die ging crowdsurfen bij het concert van John Coffey in Leiden. Op zich niets bijzonders zou je zeggen, ware het niet dat het om een moslima met hoofddoek ging. De prachtige foto (boven) die Muzine.nl's Jan Rijk van het tafereel maakte, spreekt boekdelen en behoeft in principe geen uitleg maar aangezien het mijn column is deel ik mijn interpretatie toch. Ik zie hier de enorme kracht van verbinding die muziek heeft. Afkomst, geloof en geslacht doen er niet toe, het is totale vrijheid, gelijkheid en geluk tussen vier muren zolang je maar voor elkaar zorgt en mekander respecteert. Concerten en festivals zijn als het ware kortstondige multiculturele mini-maatschappijen die zichzelf veelal zelf reguleren. De concertzaal is mijn kerk, de concertagenda mijn bijbel en mijn geloof zonder god heet muziek. Amen.

Ronald Klootwijk

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us