Column

Honger

Waarom verschijnt er elk jaar eigenlijk weer nieuwe muziek? Waarom uiten mensen zich nog met behulp van muziekinstrumenten en hun stem? Waarom gieten ze hun gedachten en gevoelens nog in noten, ritmes, keelklanken en woorden? Is niet alles al gezegd, is niet alles al een keer gecomponeerd?

Ik stelde me die vraag na een ontmoeting met Wire’s Colin Newman. De kleine gebogen Engelsman, met een mal hoedje dat het spaarzame dunne haar verbergt op zijn hoofd, zat naast me op een bankje in een rustige ruimte in de Amsterdamse Tolhuistuin. Hij had weinig tijd. Het was die dag hondenweer en Wire had met hun busje een vermoeiende reis vol files en oponthoud achter de rug vanuit Lille. Ze arriveerden flink te laat in Amsterdam, en tussen de soundcheck en een snelle maaltijd voor aanvang van het concert resteerde nog maar weinig tijd. Het gesprek meandert alle kanten op en krijgt in elk geval niet de structuur die ik me had voorgesteld. Via de constatering dat de wereld klein is – we hebben een gemeenschappelijke kennis - komt het gesprek al snel op de zakelijke kant van de hedendaagse muziekwereld. Newman heeft een eigen platenmaatschappij, decennia ervaring én een uitgesproken mening over hoe die wereld in elkaar zit. Hij is een pure professional en in zijn vak neemt hij de zakelijke kant zeer serieus.

Ik heb zijn uitspraak vaker gelezen, maar op een gegeven moment merkt hij ook in ons gesprek op dat elk nieuw liedje dat nu op de markt komt, in feite concurreert met elk liedje dat ooit is uitgebracht. Het is zo’n waarheid die je even tot je door moet laten dringen; een eyeopener. Colin Newman refereert aan streamingdiensten waar je zo’n beetje de hele wereldgeschiedenis aan popmuziek ter beschikking hebt. Als jij met je bandje daar iets nieuws aan toevoegt, moet het de strijd aan gaan met die enorme catalogus. En waarom zou een gebruiker nog jouw liedje aanklikken? Het illustreert hoe absurd de muziekmarkt inmiddels is. Honderdduizenden bandjes en artiesten met ambitie overal ter wereld maken een berg aan creatieve uitingen die niet te overzien is. En dankzij het internet is het allemaal bereikbaar en schreeuwt het allemaal om onze aandacht.

Maar waarom doen al die muzikanten dat nog? Waar begint Wire of elke willekeurige andere band nog aan als ze weer aan het werk gaan om nieuwe nummers te maken? Wat is de zin ervan wanneer je weet dat jouw muziek hooguit nog maar een niche in de muziekmarkt zal bereiken, wat inmiddels ook voor de meeste bands van naam en faam opgaat.

Het moet hier om een diepgewortelde behoefte van mensen gaan. Muziek maken en misschien ook nog een beetje het aanzien en de positieve aandacht die dat oplevert, is kennelijk voldoende om ons muzikanten aan de gang te houden. Ook als dat helemaal niks oplevert.

Het hele jaar door worden we dus toch bedolven onder de nieuwe platen. Het is een niet te stoppen lawine van lawaai. Wat ons bereikt is dan nog eens een selectie uit de continuee diarree. Keuzestress en afstomping liggen op de loer. Daarom hebben we gidsen nodig, die met ons speuren naar werk dat de moeite waard is om er tijd in te steken en het te beluisteren. Gidsen als Muzine.nl.

Mijn muziekconsumptie begint absurde vormen aan te nemen. Alsof ik toch wil proberen alles te horen wat er wordt aangeboden, want stel je voor dat ik iets over het hoofd zie waar ik bij beluisteren heel blij van wordt. Afgelopen jaar heb ik 118 platen gerecenseerd. En daarnaast nog het een en ander aangeschaft of gecheckt zonder dat het in gepubliceerde woorden is vervat. Er is tijdnood om alles te verwerken en in die stress maak je ook wel eens fouten. Je besluit bijvoorbeeld een plaat niet meer te recenseren, die wel uitgroeit tot je nummer twee uit je jaarlijstje. Het is om gek van te worden en je verlangt naar een moment van rust om enkele van die platen van afgelopen jaar nog eens rustig te kunnen beluisteren.

Maar waarom luisteren wij als consumenten nog naar al die nieuwe platen? Waarom nemen we de moeite en geven er geld aan uit? Is niet alles al eens bezongen, elke akkoordenwisseling al duizenden malen gecomponeerd en te vinden in die giga-catalogus op het web? Het is toch onmogelijk die hele catalogus te kennen en er blijft een leven lang toch nog te ontdekken, ook als er vanaf nu helemaal niks nieuws meer zou verschijnen?

Een niet te stillen honger drijft me voort. Reikhalzend zoek ik naar lijsten waarop nieuwe releases worden aangekondigd en hunker al weer naar de dag waarop enkele van die nieuwe platen het daglicht zullen zien. Honger, honger, naar meer en steeds meer. Honger naar die shot endorfine als ik voor het eerst iets hoor dat me raakt. Daar kan geen oud liedje uit die hele catalogus aan popgeschiedenis tegenop. Die sensatie is verbonden aan de ontdekking, aan het succes in de jacht. En dus ben ik blij dat de mens een niet te stoppen drang voelt om muziek te maken. En net zo blij met de enorme stapel nieuwe releases die voor 2016 al weer bij de redactie van Muzine.nl zijn binnengekomen. Kom maar op, zet me maar onder die douche. Ik overleef het wel zolang mijn hersenen nog noten kunnen blijven opnemen. Geef me mijn shot! Geef 'm me nu!

Wim du Mortier

 

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us