Column

Mijn naam is Fabian en ik ben een Coldplay fan

 Coldplay 2017

Na jaren van wroeging werd het hoog tijd voor onze redacteur Fabian Hofland om het maar eens hardop te zeggen. Met het verschijnen van de Kaleidoscope EP, vorige week, moest het eruit: Fabian is Coldplay fan. Lees hieronder waarom.

“Echte Muziek”

Er is een raar fenomeen onder muziekliefhebbers: een band mag niet te groot worden. De oer-Hollandse uitdrukking dat je hoofd niet boven het maaiveld uit mag steken is nergens meer van toepassing dan binnen de muziek. Het vreemde is wel dat er onderscheid wordt gemaakt tussen ‘echte’ muziek en puur commerciële pop. Dat woordje ‘echt’ wordt overigens ook alleen maar bepaald door ‘echte’ muziekliefhebbers. Heel veel mensen vonden U2 in het begin een lekker bandje met een bevlogen frontman. Totdat die frontman een zonnebril ging dragen en de wereld ging vertellen wat er allemaal mis was met die wereld. De ‘serieuze’, ook zo'n woord, muziekkenner geeft al jaren af op U2, of ze de laatste 5 albums nou gehoord hebben of niet. Het irriteert deze mensen dan ook mateloos als Bono weer eens wat zegt en natuurlijk overdrijft de beste man zo nu en dan wel een beetje), een omstreden persoon het podium op sleurt tijdens een concert of zelfs maar 's ochtends zijn bed uit komt. Dat Mariah Carey al jaren voor astronomische bedragen komt opdraven om ontzettend niet-live te zingen en dan ook nog om 9 hotelkamers en een kapper voor haar hond vraagt, daar hoor je ze niet over. Want dat is geen muziek.

Naast U2 zijn er nog de nodige andere bands waarvan het cool is om ze af te zeiken. Ik merkte het zelf toen grunge van genre-definiërende brandstapel werd teruggebracht tot waakvlam en ene Scott Stapp eigenhandig dat genre de nek omdraaide. Iedereen haatte Creed, maar ondertussen waren alle concerten steevast uitverkocht en ging het ene na het andere album goud in meerdere landen. Kort daarop was daar een Canadese heikneuter met een poedel-achtige Haagse mat die in één klap de radiogolven, en bovendien het hart van Avril Lavigne wist te veroveren. Nickelback werd het valgeenschip der gehate bands. Er zijn zelfs Facebook-apps die je helpen om je vrienden die Nickelback geliket hebben direct te ontvrienden. Hoewel Nickelback gewoon stug platen blijft maken en niemand daar echt iets van blijkt (of hoeft) te vinden, zal het nog wel meevallen. Het is vooral een grap om tegen de band te zijn, want stiekem zingen de meeste mensen, en zelfs de haters, How You Remind Me gewoon mee.

 Nickelback
 

Waarom Coldplay?

Hetzelfde kan niet gezegd worden van Coldplay. Ze hebben miljoenen fans, maar mogelijk evenzoveel haters. En dat is vreemd, want de muziek is zeker niet aanstootgevend slecht en de frontman is, net als de rest van de band, een alleraardigste kerel zonder enige arrogantie. Het is misschien allemaal wel wat braaf, dat zou kunnen. Maar is dat genoeg reden om zo alom gehaat te worden? En dat voor een band die met hun debuutalbum Parachutes nog het lievelingetje was van de Britse muziekpers, platenwinkeleigenaren en een flinke lading cd-kopers. Het grootse geluid van het tweede album A Rush Of Blood To The Head ging veel fans van het eerste uur al te ver, terwijl het echte commerciële werk nog moest komen. Met Clocks hadden ze een megahit van ongekend formaat te pakken, maar ook, eerlijk is eerlijk, in de jaren erna wel een beetje doodgedraaid.

Nu wordt Coldplay de laatste jaren wel steeds commerciëler, want het regenboog confetti album Mylo Xyloto is nou niet bepaald het hoogtepunt van integriteit. Zelfs Rihanna doet mee, al was het alleen maar om de deur open te houden voor Beyoncé. ‘Jullie willen een stadionband? Nou hier heb je een stadionband,’ moeten ze gedacht hebben. En dat is ook logisch. Je gaat niet duizenden en duizenden fans overtuigen met een setlist vol met nummers als Sparks en Amsterdam.

 

Afgunst

Misschien is het wel gewoon afgunst. Het gaat al jaren ontzettend goed met Coldplay. Ieder concert is in een mum van tijd uitverkocht, de albums belanden steevast op nummer één, Chris Martin trouwt met Hollywood schoonheid Gwyneth Paltrow en ze hebben twee dotten van kinderen. De band verbindt zijn naam aan goede doelen als Oxfam Novib en Fair Trade (Bono. anyone?) en doet dus ook nog eens iets goeds met al dat geld dat ze binnen harken. Superirritant allemaal.

Maar met ieder album wordt de band alleen maar groter, net als de stadions, en als niet iedereen erin past, spelen ze er gewoon 3 of 5 dagen achter elkaar. Iedereen komt aan de beurt. En of dat allemaal nog niet erg genoeg is, worden ze ook nog gevraagd om de Super Bowl Half Time Show te spelen en lijkt zelfs Amerika voor ze gezwicht. Een droom die voor veel Britse bands al jaren lang slechts een utopie is, is door vier bleke collegenerds wel verwezenlijkt. Chris Martin deelt het podium met Beyoncé en Michael Jackson 0,5 en geniet zichtbaar en met volle teugen. En dat allemaal zonder naast zijn schoenen te lopen. Hij is nog steeds dankbaar voor ieder verkocht concertkaartje, ieder verkocht album en gedraagt zich volgens mij nooit als de rockster die hij inmiddels wel is. Chris Martin is de ideale schoonzoon, met een bankrekening waar ik het aantal nullen niet van durf te gokken. De hufter.

 Coldplay 1998
 

En ik? Ik blijf fan.

Parachutes is voor mij een van de mooiste debuutalbums ooit en heeft in al die jaren nog niks aan schoonheid of urgentie ingeboet. Stuk voor stuk gevoelige, pure songs die her en der laten doorschemeren wat er komen gaat in de uitbarstingen van bijvoorbeeld Yellow en Shiver. Op A Rush Of Blood To The Head staat, naast de overbekende singles, ook een van de meest persoonlijke Coldplay nummers en tevens een van de mooiste break-up songs die ik ken: Warning Sign. Over een partner die met lede ogen de scheurtjes in zijn relaties ziet ontstaan en zich afvraagt of er nog iets te redden valt. Het lijkt een voorbode, want het huwelijk met Gwyneth houdt toch geen stand. Het sprookje is uit, de Hollywoodactrice vertrekt en in de leegte vindt Chris Martin zijn jongere zelf terug. De kunst van de ingetogen, gevoelige liedjes die hij zo goed als helemaal verloren leek te zijn, is weer even helemaal terug. Met het hart op de mouw en het rijmwoordenboek in zijn hand schrijft hij de break-up van zich af op de subtiele elektronica van Jon Hopkins. Eindresultaat Ghost Stories is een prachtplaat gesandwicht tussen commerciële monsters die zorgen dat de schoorsteen gewoon kan blijven roken.

 Cover Kaleidoscope EP (2017)
 

Kaleidoscope

En nu is er dus de nieuwe Kaleidoscope EP. De hoes is weer kleurrijk en dat betekent bij Coldplay meestal niet veel goeds, al is het mede door Brian Eno geproduceerde A L I E N S een heerlijk nummer met een donker randje, het als Elbow beginnende All I Can Think About Is You heerlijk stemmig en de iets te theatrale titeltrack stiekem lekker zwijmelen. Aan de andere kant zijn er de samenwerkingen met flavour of the month The Chainsmokers (een live versie van Something Just Like This) en Big Sean. Beide nummers zijn geschreven voor de stadions en enkel gericht op de kuiten en niet op het hart of het hoofd. Die behoefte om met andere sterren en popfenomenen te werken maakt mij meestal niet heel blij, want dat Avicii nummer op Ghost Stories is een wel hele koude douche na al dat moois. Maar ja, als je eigen band bestaat uit drie grijze muizen dan wil je wel een keer het podium delen met twee hippe gasten uit New York die weten hoe je een feestje bouwt. Of met een blonde EDM-god die op zijn 27e al met pensioen gaat (of moet ik zeggen: kan). Of met de allergrootste van dit moment, waar zelfs Adele haar prijs voor beste album maar wat graag aan wil afstaan. Geluk en succes is niet voor iedereen weggelegd. Maar Chris Martin heeft aan beide geen gebrek en heeft absoluut niets te klagen. Al heeft deze fan persoonlijk liever van wel, want daar wordt zijn muziek namelijk aanzienlijk beter van.

De Kaleidoscope EP is nu digitaal uit en verschijnt 4 augustus op CD en 12”.

 FABIAN HOFLAND

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us