Interview

Black Honey: "We zijn eigenlijk ons hele leven lang al bezig met deze plaat."

Er is een traditie ontstaan. Wanneer ik tijdens persdagen in het hoofdstedelijke Backstage Hotel spreek met bands die hun debuutalbum presenteren, openen we het interview standaard met het geluid van een bierflesje dat open plopt. Zo ook met Black Honey, hoewel we een beetje hebben vals gespeeld aangezien het flesje al was geopend. Maar ook het openen van een biertje voor de tweede keer creëert hetzelfde geluid (al klinkt het iets droger) en dus zetten we de traditie voort. Izzy B Philips en Tommy Taylor moeten het doen zonder de twee andere bandleden, die wegens omstandigheden niet aanwezig konden zijn. Evenzogoed praten de twee Britten graag over hun debuut album dat 21 september is uitgekomen.

Black Honey, een kwartet uit Brighton, wordt omgeschreven als de grens tussen donker en zoet, of zoals de band het zelf noemt: ‘Tarintino rock ’n roll in de vorm van Blondie’. Ergens is eens gezegd dat als Lana Del Rey in een rockband zou zitten, je uitkomt op wat we kennen als Black Honey. Aan het hoofd van deze collectie ubercoole Britten staat Izzy B Phillips (zang, gitaar). Zij wordt bijgestaan door Chris Ostler (gitaar), Tommy Taylor (bas) en Tom Dewhurst (drums). 2014 is het officiële begin van Black Honey, maar het viertal was daarvoor al bezig met de formatie. Zo speelde elk bandlid wel in een band, al dan niet met andere bandleden, of kenden ze elkaar via zijprojecten of als huisgenoot. Zo speelde Taylor van origine drums, maar switchte naar bas zodat huisgenoot, en drummer, Tom Dewhurst erbij kon. “Hij wilde eigenlijk helemaal niet bij de band,” vertelt Philips, “Hij zei: het enige dat jullie doen is ruzie maken in de keuken.”

Het is vier jaar later en de band presenteert hun debuut na jarenlang spelen en touren. “We zijn eigenlijk al ons hele leven bezig met deze plaat. Dit is een droom die uitkomt,” vertelt Philips. Ze sipt aan een – voor haar lengte en statuur – veel te grote pint terwijl ze er over vertelt. “Ik kan me niet een tijd herinneren waarin ik niet dacht aan het schrijven van een album, of in ieder geval een groter body of work. Maar oké, we zijn feitelijk in december begonnen met dit album. We hadden al heel veel liggen en hebben veel geschreven terwijl we op tour waren met Royal Blood.”
“Als je er zo lang mee bezig bent, dan voelt het eigenlijk best gek om nu zo dicht bij de release te zijn,” vult Taylor aan, “we zijn er zo lang mee bezig geweest. We hebben ook wel getwijfeld, of het ons wel zou lukken en of we er wel mee door moesten gaan. Maar dit willen we al van kinds af aan. Dit is de grote droom.”

 

 

De grote droom bracht wel enige problemen met zich mee. De band heeft lange tijd in twijfel geleefd of dit album wel echt zou komen. Vervolgens lag de druk hoog; niet vanuit het label, want Black Honey brengt deze plaat uit op hun eigen label, maar vooral vanuit zichzelf. “We wilden artistiek gezien goed werk leveren. De lat lag hoog. We wilden ook geen collectie van nummers uitbrengen,” begint Philips. “We hebben wel gesprekken gehad over een mini-album. Of een zooitje EP’s releasen en dan een album als verzameling van die EP’s. Maar we wilden een fucking album maken. Je droomt hier al zo lang over, dan ga je niet jezelf tekort doen. Dan moet je het gewoon doen. Dit is je debuut, why would you put out a smaller version of yourself? Dat is dan zeggen: hey, dit is de dwerg-variant van wie en wat we zijn. Nee, dan ga je groot. Dan doe je een album,” overtuigt Philips met grote gebaren en een variatie aan gezichtsuitdrukkingen.

Aan hun debuutplaat zijn dan ook een aantal ‘grootse’ dingen toegevoegd. Zo heeft een symfonisch orkest op enkele nummers ingespeeld. “Mike,” zegt Taylor meteen, "Mike Kerr van Royal Blood heeft een nummer met ons geschreven en opgenomen.” “Hij is de Black Honey pianist,” verkondigt Philips. “Hij speelt piano in het nummer Nightmare, wat we hebben omgedoopt tot Night-Mike­. Hij heeft de op dag van opnames nog last-minute dingen toegevoegd en veranderd. Hij speelt beter piano dan bas, eigenlijk. He’s ridiculous.” Dergelijke last-minute veranderingen worden met open armen verwelkomd binnen de band. Volgens Philips zijn ze er zelfs gek op. “Iedereen kan op het laatste moment iets veranderen of toevoegen. We zijn helemaal niet strikt daarin. Dat zou de creatieve atmosfeer ook niet ten goede komen.” De band ging ook lekker los in die creativiteit. Zo hebben ze dagen met allerlei voorwerpen geluiden gecreëerd, een scene die omgeschreven wordt door Taylor als ‘kid-drummers throwing a tantrum’.

 

Het resultaat is niet zozeer het album dat uit komt, maar de uiting van wat Black Honey is. “Die creativiteit, al die gekke dingen, die behoren tot onze essentie. Dat is wie we zijn, er zijn geen grenzen”. “We hebben het opname proces wel echt mega serieus genomen. We hebben de nummers keer op keer doorlopen en we willen alles zo perfect mogelijk hebben,” schiet Taylor bij. “Juist daardoor gingen we goed voorbereid de studio in en kun je dat soort knettergekke dingen doen. We hebben een stukje van beide werelden.”

In de wereld van Philips zien dingen er sowieso anders uit. Ze denkt in film en bewegend beeld. Tijdens het schrijven ziet ze al videoclips voor zich. Zodoende focust de band zich ook veelvuldig op het visuele aspect. Ze neemt ook niet snel een blad voor de mond. “In het echte leven ben ik best wel openhartig. Maar in mijn teksten… Ik zie het liever als eerlijk zijn. Veel mensen zijn bang om eerlijk te zijn in hun teksten. Maar voor mij is eerlijkheid de enige manier. Soms, als je openhartig bent, denken mensen dat je boos bent. Ik ben niet boos. Misschien komt dat wel omdat ik muziek als outlet heb.” Black Honey is voor Philips een manier van verwerken. Misschien daarom ook wel de link met eerlijkheid. “Black Honey is zoveel dingen. Het is ook romantisch. En dan gaat het ook over gebroken harten,” gaat ze verder. “Ken je dat gevoel dat je zo blij bent, dat het je bang maakt? Want je weet; everything’s going to shit. Aan de andere kant van het spectrum zit het gevoel dat je zo depressief bent dat je comfortabel bent met depressief zijn? Want alles is beter dan dat. Dat is Black Honey.” Black Honey verkent beide kanten van de lens. Volgens Philips zitten daar alle interessante aspecten van het leven. “Tussen blijheid en verdriet zitten de mooiste dingen. Het vinden van een balans tussen die twee, that’s the magic, isn’t it?” filosofeert ze.

 

 

Er bestaat een theorie dat de mens van nature verdrietig is en dat geluk, of blijheid, omdat het tegen onze natuur in gaat, eigenlijk gewoon hard werken is. Philips kan zich hier wel in vinden. Gelukkig houdt ze wel van wat magie. “Mijn broer vertelde me laatst iets over wat hij had gelezen. Blijkbaar verwarren we genoegen met geluk. Dus als je heel dronken bent, ben je tevreden maar niet oprecht gelukkig.” “Je hebt vaak ook niet echt door dat je echt gelukkig bent,” springt Taylor bij. “Als je het zo bekijkt is het eigenlijk een tragedie.” “Maar als je alleen maar gelukkig bent, dan is er ook niets aan,” grapt Philips.

Zijn de twee ‘gelukkig’ met hun album? Ze beginnen te lachen. “Ik ben behoorlijk tevreden met dit album. Het is echt een thrill dat het nu uit is. Ik dacht altijd dat ik het wel prima vond om liedjes te schrijven en er verder niets mee te doen. Maar nu, sinds het klaar is, dat is een adrenaline rush.” Taylor stemt in, maar oogt iets bedachtzamer. “Het is een stap in het onbekende,” verklaart hij. “Het is heel tof, maar tegelijkertijd ook best angstaanjagend.” “Het is het startpunt voor ons. Maar dat is ook juist het tofste er aan. Als je teveel gaat verwachten dan eindig je alleen maar teleurgesteld,” aldus Philips. Ze neemt een grote slok van haar biertje, glimacht breed, enhaalt haar schouders op. “We hebben nog zoveel te geven, dit is nog maar het begin. Ik denk ook niet dat zo’n eendagsvlieg zijn. Daar zouden we dan allang achter gekomen zijn, na vijf jaar.”

TEKST EN FOTO’S:  TESS JANSSEN

Lees hier de recensie van Black Honey’s debuutalbum.

 

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us