Interview

Death From Above: "We sluiten geen compromissen"

„Weet je wat het grootste nadeel is van in een duo spelen?” Jesse F. Keeler hangt met zijn lange lijf helemaal onderuit gezakt op een bankje en kijkt me grijzend aan. „We speelden afgelopen week in Hamburg en op een gegeven moment kreeg ik jeuk aan m’n neus. Ik wilde er heel erg graag aan krabben tussendoor maar… (diepe zucht)… ik kan dat dan niet doen.” Sebastien Grainger schaterlacht: „De microfoonstandaard is mijn grootste vijand. Als die ook maar een beetje los zit en gaat bewegen. Daar kan ik dan dus niks aan doen. Ik kan niet even stoppen en het snel repareren.”

Death From Above is helemaal terug. Na hun illustere debuutplaat You're a Woman, I'm a Machine uit 2004 - toen nog als Death From Abobe 1979 - werd het lang angstig stil en bleek dat het duo niet meer door één deur kon. Maar even plots zijn drummer en zanger Sebastien Grainger en bassist Jesse F. Keeler terug en hebben ze in korte tijd twee spetterende platen gemaakt. Samen zitten ze op een bankje en stralen niets dan harmonie uit. Ook als wordt gevraagd of het niet een beetje beknellend kan zijn om als duo altijd op elkaar aangewezen te zijn.

„Spelen in een band met meer mensen, dat valt pas niet mee. Ohh, man, dat nemen van besluiten. Alles loopt op een stemming uit”, verzucht Keeler. „Ja, en in zo’n band met meer mensen kun je je lekker verstoppen hé”, vult Grainger aan. „Ik heb in een band met vijf man gespeeld en kon gewoon stoppen met spelen zonder dat iemand het merkte. Als duo sta je voortdurend in de wind en ben je in die zin kwetsbaar. Maar wij zijn eraan gewend. Dus het spelen in een duo maakt het moeilijker op sommige punten, maar als het gaat om het schrijven van muziek is het veel makkelijker. Er zitten veel minder stappen tussen het hebben van een idee en het afronden van een nummer.”

Maar als je het dan niet eens bent met elkaar staken de stemmen. En dan?

„Dat betekent dus dat we het er over eens moeten zijn. Anders doen we het niet. En dit is iets dat we hebben moeten leren. Eerder hebben we dit niet zo begrepen”, legt Keeler uit.

Dus jullie nieuwe plaat is één groot compromis?

„Het is juist géén compromis. Want vindt een van ons iets niet leuk, dan doen we het gewoon niet. Dus wat we naar buiten brengen is wat we allebei leuk vinden.” Grainger: „Ik ben blij met de manier waarop we nu werken en het niveau dat we daarmee bereiken. Het voelt comfortabel, en is niet alleen maar hard werken en vervelend. We hebben samen ook nog nooit zo efficiënt gewerkt als nu. Het is alleen maar positief op dit moment. Het is fun en erg plezierig en ik hoop dat dat doorklinkt op de plaat.”

Het opnemen van Outrage! Is Now ging gesmeerd, vertellen de Canadezen. „Vanaf het begin was het heel erg leuk om te doen. De vorige plaat kostte erg veel moeite. Nu hebben we ervaren dat het zo niet hoeft te zijn. Het kan gewoon een leuke ervaring zijn waar je ook van kunt genieten”, zegt Grainger. Dat heeft te maken met het feit dat de twee nu weten hoe ze moeten samenwerken, legt Keeler uit. „We concentreren ons op de dingen die we goed kunnen. Daar is nu echt over nagedacht. Ik probeer dus dingen te schrijven waarvan ik weet dat hij het leuk vindt om het te drummen en te zingen. En als hij een baslijn schrijft weet ik dat hij zich voorstelt hoe het voor mij is om te spelen. We houden dus rekening met elkaar. Dat is een automatisme geworden. Dat maakt het opnemen gewoon een veel leukere ervaring. Daarnaast konden we ons nu concentreren op de muziek omdat we met een producer werkten die zich boog over de vraag hoe je de muziek het beste op kunt nemen. Ook dat maakte het bijna tot een ontspannen aangelegenheid”,  zegt Keeler.

DFA anno 2017: Links bassist Jesse F. Keeler, rechts drummer Sebastien Grainger

 

Wat maakt een nummer tot een goede Death From Above-song?

„Uiteindelijk komt het neer op je eigen voorkeuren. Muziek maken is keuzes maken. Al die kleine keuzes bij elkaar opgeteld moeten iets opleveren wat je pleziert, aanspreekt of esthetisch prikkelt. Quincy Jones heeft eens gezegd dat alle muziek gelijk is en alleen het ritme en de productie veranderen. Ik denk dat dit in essentie klopt. Ik speel in nog een andere band en maak daar heel andere muziek, meer techno (MSTRKRFT, red.). De enige snaren in die band zijn schoenveters”, grinnikt Keeler. „Maar ook in dat werk horen mensen mijn gevoel voor melodie terug. Het is dus een heel ander soort muziek maar toch ook een reflectie van wat mij ik mooi vind.”

Ik had verwacht dat jullie zouden antwoorden: ‘als het maar funky is’..

„Dat zou een te simpel antwoord zijn geweest. Maar het is wel raar hoe funk er steeds weer inkruipt”, zegt Grainger. „Dat komt omdat we allebei al onze hele jeugd luisteren naar funk. Bij mij thuis luisterden mijn ouders naar de singles collection van James Brown. Hij is van een andere planeet die naar de aarde kwam. Ik heb mijn 32ste verjaardag gevierd met een taart met een afbeelding van James Brown erop. En mijn allereerste favoriete single was You And I van Rick James. Funk zit dus in onze genen. Het is een deel van onze referenties.” Keeler: „Mijn vader speelde in de band van James Brown. En ik weet nog dat mijn zusje en ik mee mochten naar een concert. Maar ik kon niet omdat ik die dag inentingen kreeg. En mijn zusje kreeg die dag een hug van James Brown. Daar ben ik nog ziek van.”

En jullie sound; wat moet ik doen om als jullie te klinken?

„Nou ja, ik heb gewoon twee hele grote versterkers met elk acht 10” speakers. Het is ook niet gebouwd voor bas- of gitaar maar een pa-systeem”, begint Keeler. „Laat ik het zo zeggen; een beetje gewone Marshall-versterker is 100 watt. Ik heb er 1300 tot mijn beschikking. Dat geeft me dus een boel rugdekking. Ik ben daardoor meer omlaag aan het draaien dan omhoog. Ik heb bijvoorbeeld een equalizer-pedaal waar ik de gain op -10 heb staan. Dan nog klinkt het massief.” „En ik probeer dat in volume te overtreffen. Door heel hard te slaan”, grapt Grainger. „Ik ontdekte die sound de eerste keer dat we samenspeelden. Ik koppelde versterkers aan elkaar en het was er gewoon. Door de jaren is het hooguit verder geraffineerd”, vervolgt de bassist. „Wat onze sound bijzonder maakt is dat het klinkt als geen ander. En dat komt voornamelijk door hoe we spelen. Dat is belangrijker dan de sound zelf.  Ik kan ook en beetje drummen maar als wij van plaats wisselen klinkt kunnen we precies dezelfde noten spelen maar klinkt het toch anders. Bij mij komt de sound het uiteindelijk door mijn linker duim. Die zorgt voor de magie.”

Alles lijkt weer koek en ei bij de twee Canadezen. Toch geven ze geen garantie af dat we de komende tien jaar nog van hun muziek kunnen genieten. Keeler: „Ik heb nooit een broer gehad, maar met deze man bijna half mijn leven doorgebracht en samen hebben we van alles meegemaakt en doorstaan. Ik hoop dat we zo langzamerhand meer uitgebalanceerde persoonlijkheden zijn, ook al is het wat laat misschien. Alles wat ik er over kan zeggen is dat de versie van mij van nu het goed kan vinden met de huidige versie van deze gast hier”, zegt de bassist terwijl hij wijst naar zijn partner. „Zolang hij geen crack gaat roken en raar gaat doen.”

Lees ook de recensie van Outrage! is Now.

WIM DU MORTIER

 

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us