Interview

Het nieuwe geluid van Booka Shade & Craig Walker (ex-Archive)

Het Duitse dance duo Booka Shade is met Galvany Street aan een nieuw hoofdstuk begonnen. De dance wordt min of meer vaarwel gezegd en ze gaan voor een meer pop-georiënteerde plaat met ex-Archive en Power Of Dreams-zanger Craig Walker. Ze waren ter promotie en voor een concert in Amsterdam en wij spraken met Craig en Arno Kammermeier over het nieuwe album, de samenwerking en nog veel meer.

Hoe Het Begon

Arno Kammermeier en Walter Merziger zijn sinds half jaren 90 actief als house duo Booka Shade. In 2004 verschijnt hun eerste album Memento. In 2006 gevolgd door Movement. Een belangrijk album voor het duo. Het album zet de band definitief op de kaart en vormt een rode draad door de verdere geschiedenis van de band. In 2008 brengen ze een live versie uit en vorig jaar verscheen de nieuwe remix versie Movement 10. Dat was tevens het einde van een tijdperk. Arno: “Het was een heel belangrijk album voor ons. Daarom hebben we het ook laten remixen door allerlei artiesten die wij bewonderen. We hebben zelf alles gezegd wat we wilden met die plaat en nieuwe versies door onszelf zou niet interessant zijn geweest. Maar we moesten wel stilstaan bij dit jubileum, zowel om het te vieren als om er een punt achter te kunnen zetten. Wij waren toe aan een nieuw hoofdstuk.”

Dat hoofdstuk moest dus meer pop/rock georiënteerd zijn. Arno: “Drie jaar geleden na EVE begonnen we aan nieuw materiaal te werken. De nummers die we schreven waren totaal anders dan wat we normaal deden. Echt drastisch anders. Toen zijn we eens goed gaan nadenken wat we echt wilden doen. Normaal deden we alles zelf, dus nu gingen we ook voor het eerst met mensen van buitenaf werken. Het was in veel opzichten een frisse start voor ons.
 

De Samenwerking Met Craig Walker

Craig Walker was verhuisd naar Berlijn en had een studio gehuurd om aan nieuw materiaal te werken. Toevallig in hetzelfde complex als Arno en Walter. Arno: “We kwamen hem puur toevallig tegen. We raakten aan de praat en al vrij snel kwam het idee om hem te vragen wat voor ons in te zingen. De eerste dingen die we terugkregen van Craig waren meteen te gek. Het paste heel goed, maar hij deed ook dingen die wij niet verwacht hadden. Daar gingen wij dan weer mee aan de haal.”

Craig: “Ik heb nog nooit op deze manier gewerkt. Normaal zat ik in een band en werkten we samen aan een nummer. Nu kreeg ik een demo waar ik dan wat voor schreef en voor inzong. Soms bedacht ik later nog wat anders voor diezelfde track, maar dan kreeg ik het nummer terug en was de backingtrack totaal anders! Soms miste ik wel stukjes die ik nou juist zo tof vond, maar uiteindelijk zijn alle aanpassingen de nummers ten goede gekomen. Ze hadden echt een duidelijke visie voor het album en ik heb al vrij snel geleerd ze daar volledig in te vertrouwen.”
“Hun manier van songschrijven is ook totaal anders dan mijn manier van werken. Dat maakte het ook heel interessant voor mij om mee te maken. Wat mijn refrein was, was nu een stukje couplet of pre-chorus. Ik schreef mijn nummers meestal volgens het klassieke couplet-refrein-couplet schema. Dat heb ik geprobeerd zo veel mogelijk los te laten en mijn zangstukken te laten passen binnen hun kader. Arno en Walter kijken veel meer naar de muziek. Soms zitten de vocale stukken pas helemaal achteraan in het nummer of gebruiken ze een hele andere structuur. Heel verfrissend om zo te werken.”

  Arno Kammermeier (l.) & Craig Walker (r.)

Het Album

Galvany Street bevat tien nummers, waarvan zeven gezongen door Craig, één door nieuw Londons talent Daniel Spencer, één door de Australische zanger Yates en een instrumentale track. Het was een bewuste keuze om met alleen (mannelijke) zangers te werken, maar waarom niet met een en dezelfde?

Arno: “We hebben in het verleden veel met zangeressen gewerkt. Het leek ons daarom goed om juist nu een album te doen met alleen zangers. Het album moest een verhaal vertellen en qua sfeer goed aansluiten, dus alleen mannelijke stemmen was voor ons een logische keuze. We waren al in contact met de andere zangers voor we met Craig gingen werken. Yates heeft ons een keer benaderd voor een remix, maar omdat we middenin het maken van EVE zaten kon dat helaas niet doorgaan. Voor het nummer Peak zochten we een iets experimentelere benadering en toen hebben we hem gevraagd. We zijn blij dat we op deze manier toch samen hebben kunnen werken. Spencer is een jonge jongen uit London die ons werd getipt door onze manager. Hij heeft een iets meer urban stijl van zingen en een jongere aanpak, als je begrijpt wat ik bedoel.”
“Je hebt niet echt door dat het verschillende zangers zijn omdat het album over het algemeen een zelfde sfeer heeft. Wij gebruiken zang meer als extra instrument, dan dat het de hoofdrol krijgt zoals bij de meeste rock- of popgroepen. Wat dat betreft gebruiken we de zang meer zoals bijvoorbeeld bands als Air dat doen. Ik denk dat ook daardoor het album meer als een geheel klinkt in plaats van een verzamelalbum met drie verschillende zangers.”

De Teksten

Arno: “Wij bemoeien ons op zich niet met de teksten. We hebben natuurlijk van tevoren wel besproken welke kant we op willen, maar verder is de invulling volledig aan Craig. Op eerdere albums hebben we ook met gastzangeressen gewerkt en die nummers gaan bijna allemaal over de dance scene. De titel van ons album The Sun & The Neon Light bijvoorbeeld verwijst daar ook weer naar. Daarnaast hebben we ook nummers over eenzaamheid. Dat je je alleen kan voelen terwijl je omringt bent door duizenden dansende mensen. En niet per se op een negatieve manier. Mensen denken bijvoorbeeld vaak dat Numb The Pain over drugs gaat, maar liefde kan de pijn ook verminderen.”

Craig: “Ik wist niet zeker of de jongens mijn teksten wel zouden kunnen waarderen. Binnen de dance zijn de teksten nogal esoterisch en dat wilde ik ten alle tijden vermijden. Het moet ook niet te ingewikkeld zijn. De boodschap moet duidelijk zijn en je moet vooral niet irritant zijn, dat is misschien wel het allerbelangrijkste haha.”


 

Het Nieuwe Geluid

De samenwerking bevalt voor beide partijen zeer goed. Ook al was hun muziek over de jaren heel verschillend, toch zijn er genoeg raakvlakken.
Arno: Craig is ongeveer even oud als Walter en ik, dus in onze jeugd luisterden we naar dezelfde muziek. De jaren die je muzieksmaak vormen, je tienerjaren, waren midden jaren 80. Wij houden erg van The Cure en New Order en die sfeer zit natuurlijk in de plaat.
Craig: Vooral New Order. Heel veel New Order.
Arno: We wilden ook echt een 90’s feel in de songs, daar kwam Craig weer goed bij van pas. Maar we wilden ook echt iets nieuws doen. Het nummer met Daniel Spencer (Broken Skin, red.) is heel erg van nu. De laatste twee nummers van de plaat zijn ook meer moderne nummers. We willen ook wel up-to-date blijven natuurlijk.”

Na een kleine pauze wil Arno toch nog iets zeggen over dat er steeds aan een pop-album wordt gerefereerd: “Ik vind het toch lastig om dit nou echt een pop album te noemen. Het is wel meer popmuziek dan onze vorige albums, maar ik zag ons ook nooit als dance artiesten. Wij maken elektronische muziek. Dat deden we eerst en dan doen we nu nog.”
Craig: “Ik heb het altijd raar gevonden om muziek zwart-wit in te delen als pop of dance. Voor mij maken The Chemical Brothers bijvoorbeeld gewoon popmuziek. Zij schrijven echte songs. En echt goede singles!”
Arno: “Maar ja, hoe moet je het dan noemen? Poptronica?”
Craig: “Indie-tronica.”
Arno: “Indie-tronica? Ja dat is misschien wel een goede!”
 

De Live Shows

Arno: “We worden natuurlijk ook een dagje ouder. En onze fans ook. Die hebben allemaal een baan, meestal kinderen, die kunnen niet tot 4 uur ’s nachts gaan stappen. Die gaan liever naar een concert, zodat ze nog een beetje op tijd thuis zijn. Onze live shows zijn altijd meer band-driven geweest, dus ook daar is de overgang niet heel groot.”
Craig: “Dat viel me eigenlijk meteen op toen ik hun live show voor de eerste keer zag in Berlijn. Ze hebben live drums, dan heb je al meteen een meer rock gevoel natuurlijk. Het viel me echt op dat het als een band voelde. Ze geven een concert, het zijn niet een paar mannen die aan wat knopjes staan te draaien. Toen ik dat zag, dacht ik bij mezelf: deze samenwerking zou nog best wel eens kunnen gaan werken.”

Tot slot de vraag hoe Craig het vindt om voor het eerst frontman van een dance act te zijn.
Craig: “Nou ik ben niet de frontman, ik zing een paar nummers, maar we doen ook oude nummers waar ik niet zing. Op die, en op alle nummers trouwens, speel ik bas. Dus ik ben meer gewoon lid van de band die ook af en toe zingt. Maar het is wel heel gaaf om mee te maken. Ze hebben echt een heel trouw publiek die heel veel van ze houdt en dat merk je direct als je het podium opstapt. Ik sta gewoon voor vrolijk publiek te spelen! Dat is me nog nooit gebeurd. Het waren altijd ellendige mannen en ik was dan Koning Ellende. En dat was prima. Maar dit is toch ook wel heel lekker spelen hoor.”

Het album Galvany Street is nu uit op hun eigen label Blaufield Music. 

FABIAN HOFLAND

 

ad bol.com

FIFA 18

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us