Interview

Hooverphonic: "Vroeger waren we een arthouse film, nu een coole thriller."

De Belgische band Hooverphonic bestaat twintig jaar, en viert dat met een gloednieuw album getiteld In Wonderland. In de afgelopen jaren werkten creatief brein, bassist en programmeur Alex Callier en gitarist Raymond Geerts met verschillende vaste gastzangeressen, maar toen in 2015 een einde kwam aan de samenwerking met Noémie Wolfs besloot het tweetal dat de tijd rijp was voor een andere aanpak. In plaats van met een vocaliste werkt het duo met een heel batterij aan gastvocalisten, een aanpak die zijn vruchten afwerpt want In Wonderland is een verrassend sterk elektronisch popalbum geworden, met vocale bijdragen van onder meer Tjeerd Bomhof (Voicst, Dazzled Kid), Lucky Fonz III, Emilie Satt, Felix Howard, Neil Thomas en Christa Jérôme.

Een wand van de luxe hotelsuite aan de Amsterdamse grachtengordel, waar we Alex Callier en Raymond Geerts spreken, is volledig behangen met trompetten. Beide mannen zijn ontspannen en vooral Callier babbelt er lustig op los. Over het nieuwe album, de gastvocalisten, hun liefde voor optreden, de geschiedenis van de band, en de term triphop, waarmee de band al jaren lang geassocieerd wordt, een stempel dat tot in de eeuwigheid aan de band lijkt te blijven kleven.
 

Je hebt niet veel op met die term triphop volgens mij?

AC: “Omdat ik het te beperkend vind. Het was een moment in de tijd. Het moment van de triphop was eigenlijk vrij klein en vluchtig. En wat is eigenlijk de definitie van triphop? Klein, donker en elektronisch? Als dat zo is, dan maakt James Blake ook triphop. En natuurlijk pasten we in de tijd van ons debuutalbum (A New Stereophonic Sound Spectacular uit 1996, red) in de stroming van bands als Portishead en Massive Attack. Maar we zijn inmiddels vele jaren verder, en onze muziek is zich altijd blijven ontwikkelen. Ik zou ook nooit consequent hetzelfde willen blijven doe. Als ik consequent had willen zijn, was ik wel bankdirecteur geworden...hahaha.”

RG: “We hebben wel onlangs wat oude dingen teruggeluisterd. En oude songs als Eden en 2 Wicky klonken nog verrassend goed eigenlijk. Misschien iets verouderd, maar het geeft goed het tijdperk weer waarin we leefden en musiceerden destijds.”

Hooverphonic bestaat twintig jaar. Wat is het verschil tussen toen en nu, wat muzikaal gevoel betreft?

AC: “Nu spelen we alles live in, terwijl we vroeger alles programmeerden. Maar ook de hele muziekwereld is veranderd. Er zijn hele andere budgetten. En vroeger was cd-verkoop belangrijk, terwijl het nu meer draait om de digitale release en spotify.
En we zaten in de begintijd meer in het obscure, terwijl we nu een zogenaamde 'grote' band zijn in België. We maken filmische muziek. Laten we het er maar op houden dat we toen meer een arthouse film waren, en nu eerder een coole thriller.”

Op In Wonderland werken jullie met een heel batterij aan gastvocalisten, in plaats van met een zangeres. Hoe ben je op dat idee gekomen?

RG: “De nummers die we in de loop der jaren hebben geschreven, pasten niet altijd bij de zangeressen die we op dat moment hadden. Al is het maar vanwege de toonhoogte bijvoorbeeld. Dus die songs zijn al die tijd blijven liggen. En nu was de tijd rijp om daar wel iets mee te doen.”

AC: “We zijn altijd een echte albumband geweest, maar we wilden voor deze plaat eerder een verzameling singles maken dan een coherent album. En hoe kun je dat beter uitvoeren dan door met verschillende vocalisten, mannen en vrouwen, te werken?”
 

Hoe kies je dan vervolgens die zangerss en zangeressen uit? De keuzemogelijkheden zijn gigantisch.

AC: “Het zijn eigenlijk voornamelijk mensen die in de loop der jaren ons pad hebben gekruist. En eigenlijk is het dan heel simpel: je vraagt ze gewoon...hahaha. We zijn vervolgens met Tjeerd (Bomhof), Emilie Satt, Neil Thomas en Janie Price op een eiland in Noorwegen met zijn allen bij elkaar gaan zitten. En als je zulke getalenteerde zangers, zangeressen en songwriters bij elkaar zet, gebeuren er fantastische dingen. De single, Badaboum gaat daar over. Het is echt de ultieme sfeer. Gewoon met elkaar aan de slag gaan, met zowel Hitchcock als Saturday Night Fever als uitgangspunt.”
 

Hoe ga je dat live doen dan? Het zal niet makkelijk zijn om iedereen telkens met een optreden bij elkaar te krijgen.

AC: “Dat is logistiek ook niet mogelijk. Ze hebben allemaal hun eigen muzikale carrière natuurlijk, maar als iemand wel kan gaat hij of zij zeker mee. Maar voor de rest werken we met een vaste groep mensen die meegaan op tour, en die de partijen van de albumvocalisten zingen. Dat zie ik trouwens niet als een nadeel, want het kan ook hele mooie dingen opleveren, bijvoorbeeld door een nummer dat met een vrouwenstem is ingezongen op de plaat, live door een man te laten zingen.”

RG: “We hebben trouwens ontzettend veel zin in de shows. We halen ook alles uit de kast, met een heel arsenaal aan strijkers bijvoorbeeld.”

Da's een dure grap. Is dat haalbaar?

AC: “Gelukkig kunnen we het ons veroorloven….hahaha. In België is het geen probleem. En omdat we in Nederland niet zo groot zijn als in België doen we bij jullie gewoon iets minder shows. Maar we spelen graag in Nederland. We hebben een tijd terug nog een optreden in het Amsterdamse Bos gedaan. Dat was echt geweldig. Maar het ultieme doel blijft een optreden in Carré. Dat staat vrij hoog op onze bucketlist.”

Hooverphonic is op dinsdag 12 april te zien in Tivoli Vredenburg, Utrecht.

Lees hier de recensie van In Wonderland.

(Tekst: Ronald Renirie. Foto's: Rene Oonk)

 

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us