Interview

Intergalactic Lovers: “In een bandje zitten is niet hetzelfde als op café gaan.”

Na de louter juichende kritieken die begin 2011 volgden op debuutalbum Greetings & Salutations werd opvolger Little Heavy Burdens in 2014 iets minder goed ontvangen. Maar met het derde album Exhale heeft het uit het Vlaamse Aalst afkomstige Intergalactic Lovers de weg naar boven onverstoorbaar hervonden. Het viertal sloot afgelopen weekeinde hun meest recente clubtour in Nederland af, om de komende weken hun geluk te gaan beproeven in thuisland België, Duitsland, Denemarken en Frankrijk. Een mooi moment om met een goed geluimde zangeres Lara Chedraoui en gitarist Maarten Huygens in het Rotterdamse Rotown terug te blikken op negen jaar Intergalactic Lovers.

De Vlamingen zitten op het moment van dit interview in hun derde maand van de tour rond Exhale. En gek genoeg beïnvloeden die optredens volgens Chedraoui nog steeds de songs van de nieuwe plaat. “Een album opnemen is als het maken van of verwekken van een kindje. Maar als je met de liedjes van dat album op tour gaat, begint het opvoeden, en worden de songs langzaam maar zeker volwassen. Jammer genoeg houden we binnen de band niet allemaal hetzelfde tempo aan, want terwijl ik nog bezig ben met het vervolmaken van de nieuwe songs, zijn er al bandleden die al met nieuwe ideeën aankomen. Terwijl Exhale voor mij nu pas echt op dreef komt eigenlijk.”
 

Gil Norton

Exhale is opgenomen met niemand minder dan sterproducer Gil Norton, die werkte met grootheden als Pixies, Echo & The Bunnymen, Counting Crows en Patti Smith, maar in de jaren negentig bovendien verantwoordelijk was voor even obscure als geweldige albums als Chrome van Catherine Wheel, en The Comforts Of Madness van het onvolprezen Pale Saints.
Chedraoui: “Ja, die man is een grootheid. Het was dan ook een voorrecht om met hem te mogen werken.” Huygens vult aan: “Die samenwerking is gek genoeg toevallig tot stand gekomen. We hadden contact met iemand over een producer die we op het oog hadden, maar de beste man bleek niet beschikbaar. Gelukkig was zijn manager ook de manager van Gil Norton. Die heeft toen onze muziek naar hem doorgespeeld, en hij bleek het erg goed te vinden. En na een aantal Skype-gesprekken te hebben gevoerd, waren we er als band eigenlijk al vrij snel uit. Hoe hij de dingen zag, wat hij hoorde in onze muziek, wat hij ermee voor ogen had…het was eigenlijk precies zoals wij het zagen.”
“Aanvankelijk hadden we best schrik om te werken met zo’n grote naam,” zegt Chedraoui. “Iemand die met zoveel grote bands heeft gewerkt, had ook zomaar een ongelofelijke egotripper kunnen zijn, maar hij bleek direct een heel toffe gast die serieus met ons aan het werk wilde. Hij is zelfs een maand bij ons in Aalst komen wonen, om aan de pre-productie te werken. Hij heeft in die periode koffie gedronken bij onze mama’s en we gingen elke ochtend de eendjes voeren. En behalve een toffe gast bleek hij ook nog eens geniaal in het aanvoelen van ons, zowel op persoonlijk als op muzikaal vlak. Hij is zo goed in het voelen van mensen. Hij had feitelijk maar vier regels voor ons. Geen ego’s in de band, als iemand ergens mee zat moest het gelijk uitgesproken worden, we moesten goed voorbereid de studio in gaan, en we mochten geen Nederlands spreken, maar alleen Engels, zodat we ook wat betreft taal een eenheid waren.”

 

Non-communicatie

Het lijkt logisch om als band bepaalde verwachtingen te hebben wanneer je werkt met iemand van Norton’s statuur, maar het waren vooral zenuwen die de ‘Lovers’ parten speelden.
“Die zenuwen hadden niets met hem persoonlijk te maken,” zegt Huygens, “maar meer de gedachte dat we als band gigantisch door de mand zouden kunnen vallen. Maar die angst wist hij al vrij snel weg te nemen. “

Ondanks het feit dat Norton de productie voor zijn rekening nam, is Exhale toch vooral weer een typische Intergalactic Lovers plaat geworden. “Muzikaal zal een plaat van Intergalactic Lovers altijd als intergalactic Lovers klinken,” zegt Chedraoui. “Dat atmosferische geluid…daar hou ik gewoon heel erg van. Maar er zijn ook verschillen. Tekstueel handelden de eerste twee albums vooral over liefdesverdriet en hartzeer. Mijn teksten op Exhale zijn echter vooral hoopvol, maar gaan ook over de non-communicatie, of de waanzin die huist in de zoektocht naar perfectie. En het feit dat mensen zich daar zo in kunnen verliezen. Ik heb in mijn vriendenkring nog niet eerder zoveel mensen gezien die kampen met depressies. En dat mag natuurlijk, maar het feit dat dat achteloos ontkend wordt, is iets dat me bezig houdt. Het is toch eigenlijk best gek dat er schaamte is bij mensen om te zeggen dat ze zich kut voelen?”

 

Mindere kritieken

Het vorige album, Little Heavy Burdens uit 2014 kreeg, na de euforie van het debuut, iets minder goede kritieken. Toch is het viertal door die mindere recensies nooit bij de pakken neer gaan zitten. Huygens: “Het is voor mij eigenlijk heel simpel. Ik sta volledig achter dat album, en die kritieken… Tja… Ik kan er eigenlijk weinig mee. Ik sta na het lezen ervan nog steeds recht in mijn schoenen.”
Chedraoui was in eerste instantie niet zo nuchter: “We kwamen met die eerste plaat echt uit het niets en werden goed opgepikt, wat al moeilijk genoeg is eigenlijk. En voordat het tweede album uitkwam was ik best een beetje bang om gezien te worden als een hype met een beperkte houdbaarheidsdatum. Maar dankzij de rest van de band heb ik geleerd om dat gevoel los te laten.”

Je zou denken dat de oplossing bij slechte kritieken vrij simpel is: je leest ze niet. Maar zo werkt het niet helemaal. Chedraoui: (lacht) “Nee, niet echt. Er waren echt vrienden van mij die dachten me een plezier te doen door me die kritieken door te sturen. Superlief bedoeld natuurlijk, maar ik zit helaas zo in elkaar dat als er ook maar een slechte zin in een recensie staat, die zin almaar door mijn hoofd blijft spoken. Ik heb gewoon nog niet de manier gevonden om die knop uit te zetten.”
“Ik heb dat een stuk minder“, zegt Huygens. “Ik denk bij mezelf, als iemand slechte dingen over ons schrijft, vooral dat hij of zij het niet helemaal begrepen heeft…hahahaha.”

Als het dan toch over de muziekpers gaat; al vanaf de beginjaren van Intergalactic Lovers is er die eeuwige vergelijking met PJ Harvey. Een vergelijking die al negen jaar lang klakkeloos wordt overgenomen, en die Chedraoui waarschijnlijk tot in lengte van dagen zal blijven achtervolgen.
“Eerlijk gezegd word ik liever vergeleken met PJ Harvey dan met iemand als Frans Bauer. Maar feit is wel dat ik in onze begintijd in een interview ooit geroepen heb dat ik fan ben van PJ Harvey, en blijkbaar kom je daar nooit meer vanaf. Het zijn altijd dezelfde zinnetjes: PJ Harvey, Feist. Tja, het zal wel komen doordat het ook vrouwen zijn.”
“Luie journalistiek,” zegt Huygens.

 

De Industrie

Die gemakzucht in de popjournalistiek is volgens Huygens ook terug te vinden in de manier waarop de muziekindustrie anno nu werkt. Spotify bijvoorbeeld: “Ik heb daar een heel dubbel gevoel bij. Aan de ene kant is het een geweldig medium om nieuwe dingen te ontdekken, maar het laat ook de magie van het vinden van nieuwe muziek wat verdwijnen. Het wordt de mensen allemaal wel heel gemakkelijk gemaakt. Het is allemaal heel vluchtig geworden, terwijl ik het zelf altijd heel interessant vind om me te echt te verdiepen in iets. Want zo ontdek je volgens mij de echte parels, juwelen en andere rijkdom.”
Chedraoui: “Het grote probleem met Spotify is voor mij dat mensen het concept ‘album’ uit het oog verliezen. Een band werkt hard om een album te maken dat een verhaal vertelt. Als je een nummer van dat album in je playlist zet, mis je de context van het verhaal dat verteld wordt. Ik hoop echt dat die hele manier van muziek luisteren zich met de tijd zal herschikken tot iets dat recht doet aan het verhaal. En dat die hele beleving zich opnieuw gaat opbouwen na al die vluchtigheid. “

Als je kijkt naar het aantal releases dat bijvoorbeeld alleen al wekelijks op de redactie van Muzine.nl belandt, lijkt wel alsof platenlabels, in hun onvermogen om een juiste vorm te vinden, zoveel mogelijk nieuwe albums de wereld in katapulteren, in de ijdele hoop dat er een tussen zit die blijft plakken.
“Ja”, zegt Chedraoui. “Er zijn volgens mij nog nooit zoveel platen uitgekomen als in 2017. Dat komt natuurlijk ook door het feit dat het steeds makkelijker wordt voor bands om zelf een plaat of cd uit te brengen.” “Dus meer releases op een kleiner wordende markt,” zegt Huygens.
“Toen wij bij EMI tekenden, ten tijde van onze eerste plaat, was er sprake van een echte EMI-familie die gezamenlijk de schouders onder onze release zette, en daar vol voor ging. Vervolgens was er sprake van een ware veldslag bij de overname van EMI, en werd de communicatie steeds minder. Soms hoorden we een half jaar niets van meer, en bleek uiteindelijk dat die nieuwe mensen onze plaat niet eens geluisterd hadden. En dan wel zeggen: ‘We zijn er mee bezig.” Tja…”

 

Misvatting

Nu, na negen jaar in de frontlinie te hebben gelegen, en in die hoedanigheid getuige te zijn geweest van alle stormachtige ontwikkelingen in de muziekindustrie, is er bij Chedraoui nog steeds de overtuiging dat die industrie uit de door zichzelf gecreëerde chaos ontwaakt en met een wagonlading aan gezond verstand uit de puinhopen herrijst. “Ik denk, of nee, ik hoop, dat het zichzelf corrigeert. Alle bandwedstrijden, Idols, The Voice. Ik hoop dat mensen op een bepaald moment bij zinnen komen. Ik heb, echt serieus, vrienden die denken dat het spelen in een bandje vooral bestaat uit het ‘zoveel mogelijk samen of cafe gaan’. Terwijl het in werkelijkheid gewoon heel hard werken is.”

RONALD RENIRIE

 

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us