Interview

Ken Stringfellow: De geschiedenis van The Posies in 10 Posies songs.

De komende week trekken Ken Stringfellow en Jon Auer met hun band The Posies door Nederland, dertig jaar na het verschijnen van debuutalbum Failure, en als klap op de jubileumvuurpijl verschijnen de albums Dear 23, Frosting On The Beater en Amazing Disgrace in een uitgebreide deluxe versie, met per album ruim vijfentwintig bonustracks. Muzine.nl vroeg Ken Stringfellow om de geschiedenis van The Posies samen te vatten in tien Posies songs.

“Dit is een ietwat vreemde, kleurrijke kijk op de Posies door mijn persoonlijke bril als songwriter, die mijn eigen progressie als artiest goed weergeeft binnen het kader van de band. Alhoewel ik de afgelopen 30 jaar hard gewerkt heb om mijn eigen muzikale wereld uit te breiden als professional, blijft de band een constante factor en een graadmeter voor mijn vaardigheden als liedjesschrijver en producer. Leest u verder!”

1) Blind Eyes Open (van "Failure", 1988)

“Dit is het eerste nummer dat ik schreef met een frisse, nieuwe benadering doordat ik verhuisde uit Bellingham, Washington, waar ik naar de middelbare school ging en ik Jon ontmoette en waar we onze eerste bandjes vormden. Het is een mengelmoes van invloeden; de imitatie-ska komt helemaal van XTC, een band waar Jon en ik door geobsedeerd waren en die ontelbare en onuitwisbare invloeden had op ons eigen debuutalbum Failure. Het refrein lijkt een poging te zijn om het stadiongevoel van Bono te kopiëren en gelukkig is dat mislukt. Ik had moeten proberen om het subtieler te doen, maar ik wist gewoon nog niet hoe. Er zit ook een beetje Love & Rockets in de melodie. Eigenlijk was ik daar nog op zoek naar mijn eigen geluid.
Nog een interessant feitje: dit schreef ik naar aanleiding van de breakup met een schoolvriendinnetje,en toen ik het aan Jon liet horen tijdens een kleine vakantie in Bellingham van mijn studie, kon hij het niet geloven. Hij had namelijk een liedje geschreven dat Closed Eyes Open heette, over exact dezelfde situatie, maar dan vanuit zijn perspectief! Zo erg synchroon waren wij al in 1987, en we waren nog niet eens officieel gestart met onze Posies-reis samen.”

 

2) You Avoid Parties (van "Dear 23", 1990)
“Ik ben er vrij zeker van dat ik dit schreef in 1988, toen we met The Posies in een huis leefden en repeteerden. We waren toen met z'n vieren, met bassist Arthur 'Rick' Roberts en drummer Mike Musburger. Dat was een hele vruchtbare tijd. Dit liedje is een prachtig gekleurd lichtgewicht, ik denk dat het daarom al die jaren bij me is gebleven. Ik speel het in elke soloset, en in zo veel mogelijk Posies shows. Ik weet niet precies over wie het liedje gaat, maar er lijkt een soort verhaal in te zitten over iemand wiens vroege ervaringen in het leven bepaalde fatale gebreken opleverden, die leiden naar een hol, leeg leven. Zelfs als die persoon heel succesvol wordt. En dat ze misschien juist door die leegheid succesvol willen worden tegen elke prijs. Ik heb het idee dat dit liedje opeens uit het niets kwam... het is bijna moeilijk om te zeggen dat ik het “schreef”, omdat het voelt alsof het me aangereikt is.”

 

3) I Am the Cosmos (7" single release, 1991)

“Toen de band rond 1989 de muziek van Big Star ontdekte, en toen de eerste cd's van de band verschenen, was er geen weg meer terug. Alles waar we van hielden in melodische gitaarmuziek en zijn intellectuele mogelijkheden werd op zijn kop gezet door de volwassenheid en waarheid van deze liedjes. Niet lang daarna hoorden we I Am The Cosmos, het enige solowerk van Chris Bell, en we wisten direct dat dit het lied was dat we moesten coveren. De voortdurende koude zang van Alex Chilton versus de apocalyptische weeklacht van Chris Bell is wat Big Star zo krachtig maakt op zo veel verschillende manieren. Op Cosmos worden geen emoties achtergehouden, het is briljant.”

 

4) Smash It Up (van "Another DAMNED Seattle Compilation", 1991)
“Komend uit een klein dorpje, veel jonger dan de gevestigde namen en met onze barokke, technische en zeer vaardige pop waren we echte buitenbeentjes in de Seattle-scene die volop in bloei was in 1991. We werden wel geaccepteerd, we waren alleen anders, en ons publiek was speciaal; we sloten niemand uit maar we kweekten wel ons eigen publiek. En, we waren ook... gewone muziekfans. Punkrock was een soort filter, een afwijzing van het verleden, een ongeloof in de toekomst en een intens alles-of-niks heden. Maar in 1990 merkte ik dat we uitgevochten waren, de indierock nam het stokje en de energie van de punkrock over.  Dinosaur Jr., Teenage Fanclub...daar ging het naartoe. Maar we hielden van punk muziek en daarom was meedoen in een tribute voor The Damned in 1991 (een band die in slechts enkele jaren van totale punkwanorde naar het coveren van “Alone Again (Or)” ging) was een fantastische manier om aan iedereen te laten zien dat we meer waren dan Simon & Garfunkel wannabies.”

 

5) Solar Sister (van "Frosting on the Beater", 1993)

“Door dagen achtereen te werken, te schrijven, soms zonder resultaat, stuit ik soms op iets waar ik tevreden mee kan zijn. Eén van de thema's op Frosting On The Beater die van mij komen is op verschillende liedjes vrouwen eren, maar dan niet vanuit een romantisch of seksueel standpunt. In deze context is de bandnaam 'The Posies' een signaal dat we een soort veilige haven zijn, en het werd ook als zodanig ontvangen. We kregen er duizenden fans bij in onze vroege jaren die de overdreven mannelijke en in potentie gewelddadigheid van zoveel punk, metal en grunge shows niet cool vonden. Die sociaal politieke ideeën had Solar Sister niet, maar omvatte ze onbedoeld wel en behield toch wat mysterie. En dat allemaal in drie minuten en twintig seconden.”

 

6) Precious Moments (van "Amazing Disgrace", 1996)

“Na zo'n 8 jaar in de band, waarin we al afscheid hadden moeten nemen van een aantal leden, was ik niet in staat om door de dikke muur van deprimerende stilte te komen die om mijn bandmaatje Jon stond, waardoor ik niet bij hem kon komen. Ik ging ook door een scheiding in die tijd. Maar ik ben een overlever, een vechter. En dit nummer geeft dit weer op een muzikale manier. Het is geschreven met een ongebruikelijke gitaarstemming, waardoor er wat mogelijkheden ontstonden. Het onderzoeken van die mogelijkheden kostte weken, en het aanvankelijk country-achtig klaaglied  (luister naar Trace My Falls  op onze box set uit 2000) onderging enkele stadia... eigenlijk zoals de zeven stadia van rouwen... voordat het er aan de andere kant uitkwam zoals het is geworden: niet optimistisch en niet pessimistisch. Het vertelt gewoon de waarheid zoals ik die kende en ken: het leven zal altijd pijn en plezier, treuren en vieren, leven en dood zijn. Dit lied gaat over het accepteren daarvan.”

 

 

7) You’re The Beautiful One (van "Success", 1998)

“Dit is ook een lied dat solo net zo goed werkt als met de band. Het klinkt als een breakup-liedje, maar het gaat over de verloren vriendschap en partnerschap tussen Jon en mij. Qua tempo en akkoordenschema is het geïnspireerd door Robyn Hitchcocks 'Airscape'. Normaal gesproken zit zo'n liedje dan vol zelfmedelijden maar ik denk dat dit vooral gaat over loslaten, de stap na acceptatie. Het werd gepasseerd door Nick Launay voor Amazing Disgrace. Dat laat zien hoe lang mijn vriendschap met Jon al aan het afbrokkelen was.”

 

8)  Love Comes (van "Every Kind of Light", 2005)

“Wat een verschil kunnen een paar jaar maken... in de zeven jaar tussen Success en Every Kind of Light had ik vele malen over de wereld getoerd met REM, een aantal solo-albums gemaakt en mezelf gevormd als solo-artiest, vlieguren gemaakt in de studio als producer, en op persoonlijk vlak was ik getrouwd met Dominique. We kregen onze dochter Aden en ik woonde in Frankrijk. Allemaal heel opwindend. Geen wonder dat dit lied zo licht en optimistisch is. Ik had mezelf gevonden, en voor wat mijn schrijven betreft: mij zou je niet meer dwalend in zelfmedelijden zien. Voor dit album jamde de band (Jon en ik, bassist Matt Harris en de veel te vroeg overleden Darius Minwalla op drums) in de studio, met als doel om te schrijven en één nummer per dag, vanaf nul, op te nemen. Dit nummer is geschreven in een compleet pretparkachtige versie van The Posies: Jon op piano, ik op de gitaar (voor de nerds: de 12-snarige gitaar die je hoort in de riff is mijn Gibson 335-12 uit 1968). De tekst is een beetje stoutjes; “Love comes inside you, gets behind you” is best luguber, vind je niet?”

 

 

9)  Enewetak (van "Blood/Candy", 2010)

“Als schrijver is het fantastisch als je vrij kunt zijn van je eigen problemen en pijnen, en als je daar voorbij kunt kijken naar interessantere onderwerpen. De geschiedenis van de nucleaire testen van de USA in de Pacific is grimmig – en nog niet voorbij. Mensen worden uit hun huis gezet, en een lekkende cementen koepel bedekt de sudderende beerput van nucleair afval nauwelijks. Het is een dystopisch verhaal dat zich nu afspeelt midden in het Pacifische paradijs. Dit alles is verpakt in een twee-en-een-halve minuut durend indie rock lied. Mijn favoriete regel in het lied is wanneer God, met ontzetting kijkend naar de menselijke puinhopen daar beneden ten gevolge van het geknutsel met de atomen, zegt: “earth, air, fire and the sea -- physics stole them all from me.” (“aarde, lucht, vuur en de zee – de fysica heeft ze allemaal van me gestolen” ).”

 

10) We R Power! (van "Solid States", 2016)

“Ik kan niet zeggen dat ik een vooruitziende blik heb gehad ten aanzien van de bizarre en nogal storende uitdagingen waar de Amerikaanse samenleving en de democratische ideaal in 2016 voor kwamen te staan... laten we zeggen dat er wel iets in de lucht hing. En dat was er eigenlijk al langer. Het lijkt erop dat de première van de film The Matrix in 1999 samen viel met de start van de teloorgang van de betrouwbare realiteit die we... dachten... te hebben tot dat punt. En toch geloof ik nog steeds dat we de mogelijkheid hebben om de structuur van de dingen om ons heen om te buigen, op een positieve manier. Als The Matrix ons kan buigen, misschien kunnen wij dan The Matrix buigen. Samen.”

De albums Dear 23, Frosting on the Beater en Amazing Disgrace  zijn net verschenen als deluxe dubbel-cd's met zo'n 25-30 bonustracks per album, en high-fidelity dubbel LP's, via Omnivore Records en via de bands Pledge Music campagne. Ze zijn niet verkrijgbaar in winkels in Europa omdat er restricties op de distributie zijn opgelegd door Universal Music. Wel zijn ze te bestellen via https://www.pledgemusic.com/projects/the-posies

TEKST: RONALD RENIRIE & RENE OONK
De foto’s komen uit het persoonlijke archief van Ken Stringfellow.

The Posies live:

10/10 – De Helling, Utrecht
11/10 – Vera, Groningen
12/10 – De Nieuwe Nor, Heerlen

13/10 – Podium Victorie, Alkmaar
14/10 – Metropool, Hengelo
Support bij alle shows komt van Echotape (UK).

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us