Interview

Slowdive: "We hadden geen idee dat zoveel jonge mensen ons nog googlen."

Maar liefst tweeëntwintig jaar na het laatste wapenfeit Pygmalion is de Britse band Slowdive, een van de boegbeelden van de shoegaze scene uit het begin van de jaren negentig, terug met nieuw werk. Het titelloze album is een prima plaat waarop Slowdive precies klinkt zoals te verwachten was, maar waarop dus ook weinig nieuws te horen is. Of dat erg is bespraken we aan de vooravond van de release in Amsterdam met zanger/gitarist Neil Halstead en drummer Simon Scott.

 Waardoor besloten jullie in de jaren 90 om uit elkaar te gaan en waarom zochten jullie elkaar in 2014 weer op?

NH: Tja, ik denk dat toentertijd, in de negentiger jaren, de koek gewoon op was.  We kwamen als band op een punt, waarbij we creatief gezien niet verder konden, een punt waarbij we allemaal voelden dat het het niet waard was om door te gaan. We waren zes jaar bezig, hadden drie albums gemaakt, diverse EP’s en heel veel tournees… We waren iets van 23 of 24 jaar oud, en ik denk dat iedereen gewoon verder wilde met andere dingen Simon had de band al verlaten voordat we het laatste album maakten, dus (knikt naar Simon) jij was ons voor, maar ik denk dat toen we Pygmalion hadden gemaakt, we allemaal tot dezelfde slotsom kwamen.

 

Heeft de opkomst van de grunge van bands als Nirvana, en de Britpop van bands als Oasis nog invloed gehad op dit besluit?

NH: Dat denk ik niet, want er gebeurden op dat moment zoveel fascinerende dingen. Je had in die tijd ook Aphex Twin en LFO, zeer interessante rustige voorlopers van drum ‘n’ bass.

 

Jullie brachten toen een erg elektronische EP uit, In Mind, die nogal anders was dan wat we van jullie gewend waren. Dachten jullie erover om compleet die kant op te switchen?

NH: Niet echt, ik denk dat Pygmalion een natuurlijk eindstation was. Hoewel ik persoonlijk niet geloof dat we erg werden beïnvloed door Britpop of grunge, was de muziek business dat wel en ons werd op dat moment dan ook niet veel gegund. We brachten een plaat uit die eigenlijk zowel de platenmaatschappij als onze fans en muziekjournalisten in de war maakten.

Neil en Simon in Amsterdam
 

Na Slowdive waren jullie bezig met allerhande projecten, zoals Mojave 3, Monster Movie, Black Hearted Brother en Simons solo werk. Dit duurde tot 2014, toen Slowdive ineens weer op de bühne stond. Hoe kwam dat zo?

SS: Zoals je al zei, waren we bezig met allerlei andere projecten… maar zo nu en dan werden we aangesproken door collega muzikanten bijvoorbeeld, die dan zeiden “Oh, by the way, Slowdive is een van mijn favoriete bands van vroeger. Bestaat er een kansje dat jullie weer bij elkaar komen?” En toen richtte Nat (Cramp. red.) Sonic Cathedral op en met dat label werd hij vaandeldrager van de shoegaze, terwijl dat genre op dat moment niet echt modieus was…

NH: Vaandeldrager? Hij was het uithangbord in hoogst eigen persoon!

SS: Ja, terwijl niemand er nog brood in zag, hield hij het genre levend.

NH: … en hij was dus eigenlijk de drijvende kracht achter de reünie. Hij regelde een solo gig voor mij en Rachel kwam en zong een paar liedjes mee, waaronder een aantal nummers van Slowdive. En Nat wist dat de andere bandleden ergens in het publiek waren, dus vroeg hij of de band niet een paar nummers kon spelen.

DF: Hij plantte de zaadjes…

NH:  Precies! We zouden dat nooit akoestisch doen, maar versterkt dus wel. En zo ging het balletje rollen. We praatten erover – in eerste instantie als grapje – maar het begon te kriebelen en toen we er serieus over nadachten, wisten we gewoon, dat we niet alleen oude nummers wilden spelen, maar ook aan de slag wilden met nieuw materiaal. Een plaat opnemen.

 

Veel bands zijn de afgelopen 25 jaar door Slowdive beïnvloed en jullie kwamen terug met zoveel energie: waren jullie verbaasd door de positieve reacties of hadden jullie het, als shoegaze iconen, eigenlijk wel verwacht?

NH: Om je de waarheid te zeggen, we waren er ondersteboven van.

SS: We hadden, dit echt niet aan zien komen.

 

Maar jullie hadden een behoorlijke reputatie…

SS: Toch voelde dat niet zo… We hadden inmiddels zoveel andere dingen gedaan en natuurlijk waren er mensen die ons nog steeds met Slowdive associeerden, maar we hadden geen idee dat nog zoveel jonge mensen ons googlen. Die mensen konden via YouTube etc. dus gewoon Slowdive checken. Wij hadden daar geen idee van, vooral ook omdat we dus met andere dingen bezig waren.
We hebben ook nooit een hit gehad. Ik bedoel, zoals bands als Ride en Lush, die in een adem met ons worden genoemd: zij waren wel te horen op de radio.

NH: Dat waren altijd grotere bands dan wij.

SS: Ja, zij werden groot, maar wij bleven die kleine underground band, wat wij overigens prima vonden. Want toen we Slowdive waren, waren we niet bezig met op welke plaats we in de lijsten stonden. Dat liet ons min of meer koud.

NH: Ik denk niet dat we überhaupt ooit verwachtten dat ze ons op de radio zouden draaien omdat onze muziek daar zo ver van af staat.

 

Het nieuwe album dan. Jullie hebben een aantal tracks via YouTube uitgebracht en speelden een andere een week later live. Door de bank genomen zijn de reacties zeer positief…

SS: Geen idee, eigenlijk… We hebben net getoerd in Engeland, Parijs, Berlijn, Den Haag, en die tournee was binnen tien dagen uitverkocht. We speelden zo’n drie nieuwe nummers…

NH: Ja, dat is frappant, zoals dat gaat. We speelden die nieuwe nummers vanaf het begin van de tournee en vanaf het zevende optreden kenden mensen ze. Zelfs nummers die we nog niet hadden uitgebracht. We kondigden ze aan en iedereen klapte.


 

Toen jullie begonnen met de opnames, voelden jullie toen druk om de oude fans een plezier te doen, of hadden jullie meer zoiets van ‘we gaan gewoon lekker doen waar we zelf zin in hebben?’

SS: We voelden totaal geen druk en hadden alle vrijheid om te doen wat we wilden. Het geld dat we hadden verdiend met onze reünie tour in 2014 gebruikten we om de studio te huren. Er was dus geen platenlabel dat ons een bepaalde kant op probeerde te sturen. We deden gewoon wat onszelf goeddunkte, zoals we dat altijd hebben gedaan.  

NH: Het was meer een proces van: ‘als het ruk is, dan doen we net alsof het niet is gebeurd en zal niemand er ooit achter komen’. Het heeft ons dan ook twee jaar gekost om dit album te maken.

 

Zaten jullie muzikaal gezien wel allemaal op dezelfde golflengte?

SS: Ja, kijk, we houden allemaal van verschillende dingen, maar we hebben een gezamenlijk basis als het gaat om liefde voor ouwe bandjes waar we als tieners naar luisterden. Dat is waarom we elkaar hebben gevonden en waarom we ooit Slowdive zijn begonnen. Muzikaal gezien zijn we het dus gauw eens en verder is Neil de drijvende kracht in de band. We geven hem dus ruimte en de rest draagt zijn steentje bij.

NH: Ja, zo gaat het selectieproces bij ons: Als we er niet allemaal achterstaan, dan laten we een idee los. Dat is het verschil tussen Slowdive en ons solo-ding.

 

Hebben jullie een producer in de arm genomen, of hebben jullie dit album als een team geproduceerd?

SS: Nee, Neil heeft het geproduceerd…

NH: We vroegen Chris Cody om het af te mixen, omdat hij een goede reputatie heeft en heeft gewerkt met onder meer TV on the radio, !!! en Yeah Yeah Yeahs.

 

Hoe zit het met onafgemaakt werk uit de jaren 90? Hadden jullie geen zin om dat weer op te pakken, zoals bijvoorbeeld My Bloody Valentine heeft gedaan?

SS: Dat vragen wel meer mensen, maar we zouden dat eenvoudigweg niet kunnen, omdat we met dit album wilden laten zien welke vooruitgang we hebben geboekt. En natuurlijk zijn er andere bands die oud werk hebben opgepoetst, maar wij wilden graag met nieuw materiaal komen.

 

Jullie staan vooral op festivals en minder in clubs. Spelen jullie liever voor publiek dat jullie nog niet zo goed kent en dat het mogelijk voor de eerste keer hoort?

NH:  Nee, ik denk dat het toeval is. Toen we weer begonnen was het zomer en dan sta je al snel op festivals. En nu ons album net voor de zomer uitkomt is het logisch dat we weer veel festivals doen. Maar in het najaar staan we gewoon weer in zaaltjes.


 

Voel je meer druk van het publiek, wanneer ze je muziek nog niet kennen? Je moet ze dan toch voor je zien te winnen…

NH: We vinden het in alle gevallen heerlijk om te spelen. Het is natuurlijk fijn om voor ‘eigen’ publiek te spelen en het is zeker een uitdaging wanneer je op een festival staat, want je weet dan dat een groot deel van het publiek je niet kent. Uiteindelijk geeft het hoe dan ook voldoening wanneer we een goede set spelen en voelen dat het publiek aan je lippen hangt.

SS: We zijn op een punt beland dat we een compleet nieuw album live gaan spelen. Uiteraard met hier en daar een Slowdive klassieker. We zijn dus terug bij af eigenlijk en in die zin maakt het niet uit voor wat voor soort publiek we spelen. We moeten ze hoe dan ook voor ons winnen en als ze dan uiteindelijk het album kopen, dan zou dat geweldig zijn, want dat is tegenwoordig niet meer zo vanzelfsprekend.

 

Ja, er is veel veranderd. Je moet tegenwoordig volgens mij een duizendpoot zijn. Neem alleen social media en dat soort dingen.

NH:  Ja, het is veel werk. Bands moeten tegenwoordig veel harder werken. Toen wij begonnen was het eigenlijk een stuk gemakkelijker. We tekenden bij een label en dat lieten we al het werk doen.

SS: Vroeger kochten mensen meer platen, dat is een ding dat zeker is. Tegenwoordig hoeven mensen het niet langer fysiek in hun handen te kunnen houden. Gelukkig kopen ze nog wel volop kaartjes en T-shirts. Toch hebben wij veel aandacht besteed aan dit album.

 

Ik denk dat de opleving van vinyl wel helpt…

NH: Ja, dat is briljant. Het is toch geweldig dat mensen weer vinyl in huis halen?

SS: De kwaliteit van vinyl is nu ook zo veel beter, dus mensen gebruiken hun oren weer. Zo’n vijf jaar geleden maakte ik me daar weleens zorgen over. Het leek wel of het mensen niet meer uitmaakte hoe de muziek klonk als ze er maar gemakkelijk bij konden.

NH: Volgens mij was het Neil Young die ooit stelde dat mensen slechts een derde horen van wat je opneemt, omdat ze luisteren naar gecomprimeerde downloads.

 

Maar goed, het ziet ernaar uit dat we dus weer vaker van jullie horen, want met de huidige ontwikkelingen zijn jullie wel tevreden?

NH: Oh ja, we hebben het prima naar onze zin. Het was ontzettend gaaf om weer een plaat te maken. We kijken er nu al naar uit om door te pakken en misschien zelfs een andere kant van Slowdive te verkennen. Dit album klinkt eigenlijk best poppy, en dat bevalt ons wel.

 

Ja, zoiets viel mij ook op. Het is een stuk minder melancholisch dan het oude werk.

NH: Dat is het zeker, maar we zijn dan ook volwassen geworden…

DF: Ouder, wijzer…

NH: Sowieso ouder, maar of we ook wijzer zijn?

SS: Vooral grijzer…

TEKST:  DAMON FRIES
FOTO’S NEIL HALSTEAD & SIMON SCOTT:  NANCY SIESLING / EYENANCY PHOTOGRAPHY

Lees hier de recensie van het nieuwe Slowdive album.

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us