Interview

The Boxer Rebellion: “Het maken van dit album voelde alsof mijn vroegere ik mijn huidige ik troostte”.

Eind maart verscheen Ghost Alive, het zesde album van The Boxer Rebellion, en hun meest intieme tot op heden. Komende zaterdag staat de band op het gratis toegankelijke Schollenpop, op het strand van Scheveningen. In aanloop naar die festivalshow spraken we met zanger Nathan Nicholson en gitarist Andrew Smith over het ontstaan van die nieuwe plaat.

Ghost Alive is behalve intiem, vooral een erg persoonlijk werkstuk, voor zowel Nicholson, wiens vader overleed tijdens de pre-productie, als Smith. En een opmerkelijke keuze, na het meer elektronisch getinte vorige album Ocean By Ocean. We laten de heren om en om aan het woord.

NATHAN:

“Ik kan me de eerste keer dat we over het maken van dit album spraken nog levendig voor de geest halen. We zaten in de bar van een hotel in LA, net na het afronden van onze meest recente Noord-Amerikaanse tour. Het voelt altijd alsof je terug bij af bent wanneer je aan het einde bent van een tour na een hele albumcyclus: het schrijven, opnemen en releasen. We vroegen ons die dag dus af wat we nu moesten doen. Onze manager Sumit opperde om een akoestisch album op te nemen. Het idee ontstond om enkele van onze oudere en een aantal nieuwe liedjes akoestisch op te nemen. Dat veranderde al snel in het plan om een compleet nieuw album te maken, maar dan versimpeld en meer intiem. Nou, dat is Andrew op het lijf geschreven, het is als ademen voor hem; hij is een zeer begaafd akoestisch gitarist en een uitstekend arrangeur. Dus besloten we om het maar gewoon te doen. Een aardig aantal van de nummers waar we aan werkten pasten al goed bij dit idee, terwijl andere compleet herschreven werden. Wanneer je een liedje terugbrengt naar de basis dan moet dat met de overtuiging dat een liedje pas een echt goed liedje is wanneer het werkt zonder veel om zich achter te verschuilen”.

“Gedurende de maanden daarna probeerden we uit te vinden wat zou werken: wat is het geluid van dit album, welke liedjes vullen elkaar aan. Andy begon wat demo's in elkaar te zetten en we gingen aan de slag op een plek die Netil House heet in Oost-Londen. Rond deze periode stierf mijn vader. Ik zat aan de telefoon met Andy om de productie door te spreken toen mijn stiefmoeder me probeerde te bereiken. Vanzelfsprekend ging ik linea recta naar Tennessee en ik dacht niet echt meer aan de plaat in de weken daarna. Wanneer je zo'n dreun hebt gehad en knock out bent geslagen door zulk treurig nieuws, dan kun je toegeven en blijven liggen, of je staat op en je probeert weer helderheid te krijgen boven de stofwolken. Ik deed het laatste. Je hebt helderheid nodig om weer te kunnen focussen. Ik deed een stap terug en liet de jongens hun ding doen”.

“Toen ik terug kwam in Londen doken we direct de studio in met Adam 'Cecil' Bartlett. We verruilden het zorgeloze en zonnige gevoel van L.A., waar we onze vorige twee albums opnamen, voor het saaie Neasden in Noordwest-Londen. We waren een paar dagen in een schattige kleine studio, ver van de buitenwereld, aan het werk aan de eerste paar nummers "Here I Am", "Fear", "River" en "Love Yourself". Het raakte me echt om deze liedjes voor en vlak na het overlijden van mijn vader te zingen. Het is me nog nooit overkomen, maar het voelde alsof mijn vroegere ik mijn huidige ik troostte. De liedjes begreep ik ook zo veel meer in de studio dan toen ik begon met het schrijven van de tekst. Normaal gesproken werkt het andersom - ik probeer dan juist terug te gaan naar de mindset van toen ik de woorden opschreef. Hoe dan ook, ik vond het hele proces erg louterend. De liedjes kregen een ander soort waarheid. Het voelde alsof ik helemaal van de wereld was”.

 

“Na een paar dagen veranderden we van locatie, naar Piers' woning, vlakbij Londen. Hij heeft een klein huisje aan het einde van zijn tuin waar hij drumles geeft. Daar werkten we verder, en ook daar was het voor het eerst dat ik voelde dat we een album hadden. De hoeveelheid werk kreeg contouren. Dit album en dan vooral het proces, deed me denken aan ons derde album, "The Cold Still". We hadden ook toen een groot deel live opgenomen en probeerden wat we deden niet gecompliceerder dan nodig te maken. Gewoon, alleen doen waar het liedje baat bij heeft. Cecil, onze co-producer, begreep dat heel goed en Andy werkte vol vertrouwen en had een duidelijke visie. Ik heb het wel eerder gezegd, maar wanneer ik nu het album terugluister dan klinkt het alsof de liedjes echt het middelpunt zijn- niks overdadigs, niets verspild. We namen de rest van de nummers op gedurende een ander lang weekend - de liedjes tot leven horen komen is het leukste gedeelte. Andy dirigeerde de violen en de harpiste, om zo een fraaie extra laag toe te voegen en de liedjes naar het volgende level te brengen. Enkele weken van mixen volgden, hier en daar werden wat vocalen en de laatste snufjes van blazers toegevoegd en voordat we het wisten hadden we een nieuwe plaat. Minder dan vier maanden na onze discussie in LA waren we klaar met album nummer zes”.

“Ik heb altijd een boeiende relatie met dit album gehad. Vanaf het losse begin tot aan mijn en mijn familie’s onverwachte en grote verlies, maakt dat het zowel een negatieve als een zeer positieve ervaring is geweest. Het goede en het slechte zijn erg verweven met dit album. Maar bovenal is het een album dat me focus en richting gaf wanneer ik het het hardst nodig had”.

ANDREW:

“Een ontspannen discussie over hoe we de komende paar maanden zouden doorbrengen is de oorsprong voor dit album. We stonden voor een periode waarin ieder van ons, om wat voor reden dan ook, niet in dezelfde stad zou zijn. We hadden dus niet langer onze centrale plek waar we meerdere malen per week samenkwamen en dus wisten we dat we op een andere manier een plaat zouden maken dan voorheen. Er waren veel liedjes waar we hard aan gewerkt hadden en waar we helemaal achter stonden, maar die niemand nog gehoord had, en nog niet uitgewerkt of afgemaakt waren. Sommige van die melodieën zaten vast in mijn hoofd en ik dacht: “we moeten ze echt gaan afmaken”. We hebben nooit druk op onszelf gelegd voor dit album”.

“Een aantal songs waren we al aan het schrijven en we werden aangetrokken door het hele akoestische idee. Veel van die liedjes hadden niet het gebruikelijke elektrische gitaar- en drumgeluid nodig die normaal gesproken met onze band worden geassocieerd. Het gevoel was kwetsbaar en teerhartig, en er moest juist ruimte zijn in de muziek zodat dat sentiment naar boven zou kunnen komen. Er is iets heel menselijks en authentieks aan een akoestische gitaar die een stem begeleid. Het moedigt de luisteraar aan om in de woorden en de boodschap te komen, meer nog dan bij een groot bandgeluid waarin soms woorden verdrinken. De liedjes braken echt open toen we besloten om orkestinstrumenten erbij te betrekken. Daardoor konden we geluidsgebieden onderzoeken die nieuw waren voor ons, voor hoe we als band klinken. De harp op ons album is daar een voorbeeld van. Ze is hoorbaar op bijna elk nummer, gespeeld door onze vriendin Mali Llywelyn. Ik hou er van dat de harp zo comfortabel kan bewegen tussen de akoestische gitaar en de piano, terwijl ze stukken speelt die eigenlijk alleen een harp kan spelen. Op 'River' mengden we de gitaar in een 'open stemming' met de harp. Dat beide instrumenten gezamenlijk spelen met zo veel natuurlijk 'sustain' geeft het lied een hypnotisch momentum dat we niet op een andere manier hadden kunnen bereiken”.

 

The Boxer Rebellion, met v.l.n.r Nathan Nicholson, Andrew Smith, Piers Hewitt en Adam Harrison.

“'Fear' was niet het eerste liedje dat op zijn plek viel. Ik zat al een tijd aan dat gitaarstuk te werken en het was in eerste instantie gearrangeerd met contrabas in het intro, naast de akoestische gitaar en piano. Terwijl we doorwerkten kwam er evenwicht in de individuele instrumenten, sommigen vervingen we door andere geluiden, en subtiel ontwikkelde de groove zich zoals het op de plaat staat. Soms kan de kleinste aanpassing in instrumenten of productie een lied naar een ander niveau brengen. We hadden geëxperimenteerd met versies van 'Goodnight' met de hele band en met elektrische gitaren, maar wanneer het werd teruggebracht naar nylon snaren voelde het heel natuurlijk en goed. Nate's woorden hadden plots een andere betekenis voor me en het paste gewoon precies naast de andere songs op het album”.

“'Ghost Alive' maken was een heel andere ervaring dan ons vorige album 'Ocean By Ocean'. In plaats van weken doorbrengen in een wereldberoemde studio in LA werkten we nu op een nederig plekje in Londen zonder druk. De meeste van de muzikanten op het album zijn vrienden van ons en we hadden gewoon een leuke tijd samen, tijdens het opnemen van dit album. Mijn eigen doel vanaf het begin was een emotionele omgeving van klanken te maken met deze ingrediënten en ik heb geweldig genoten van het proces waarin alle elementen één voor één samenkomen”.
 

RENE OONK / RONALD RENIRIE

The Boxer Rebellion speelt zaterdag 25 augustus om 19.30u. op Schollenpop, op het Scheveningse strand. Het festival is gratis toegankelijk. Naast TBR staan onder meer optredens van Afterpartees, Claw Boys Claw en De Likt op het programma. Voor meer info, check de website: www.schollenpop.nl

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us