Interview

The Prettiots. "Alles draait bij ons uiteindelijk om mannen."

In juni vorig jaar was daar opeens een nogal stoïcijnse video van Boys (That I Dated In Highschool) van The Prettiots, een indiepop bandje uit New York dat ons, schatplichtig aan The Breeders en Veruca Salt, verslag deed van het sexuele wel en wee van een tienermeisje op een gemiddelde Amerikaanse highschool. En dan kan het zomaar gebeuren dat je een platencontract tekent, aan de andere kant van de oceaan optreedt tijdens London Calling, en er ook nog een heuse persdag voor je geregeld is. En zo zitten we dus in Café De Pont in Amsterdam te praten met zangeres (ook handig met de ukelele) Kay Goldberg en bassiste Lulu Prat. Het is de eerste keer dat het duo een dag vol interviews moet doen, en dus kletsen en giechelen de twee er vrolijk en onbevangen op los.

Het is jullie eerste keer in Europa. Hoe bevalt het?

Kay: “Het verschil tussen Europa en Amerika is echt te bizar voor woorden. Ik ben hier nu een dag, maar ik zou hier zo kunnen wonen. De mensen zijn vriendelijker, het eten is beter, en, misschien nog het belangrijkst van alles, de mannen zien er beter uit. En alles draait bij ons uiteindelijk om de mannen.”

Lulu: “Maar dat kan ook door het accent komen hoor. Dat maakt ze ook veel lekkerder. De mannen zijn heerlijk hier.”
 

Net als op jullie album Funs Cool zijn jullie nogal met mannen bezig hè?

Lulu: “Alleen maar. Onze drummer, de enige man in de band, wordt helemaal gek van ons. Hij vindt ons ziek, en zei gisteren nog dat we alleen maar met mannen bezig zijn. Maar we zijn hard aan het werk om hem mee te krijgen in onze zoektocht naar de andere sekse, en hem mee te sleuren in onze verdorven levensstijl.”
 

Oké. Aan het werk nu. Hoe zijn jullie als band begonnen?

Kay: “Ik heb jaren met m'n ukelele liedjes zitten schrijven op m'n zolderkamertje, en op een gegeven moment kwam Lulu daar bij zitten, en zijn we samen aan de slag gegaan. Zij speelde toen al in een heus bandje, maar daar is ze op mijn verzoek mee gestopt. Toen was het een kwestie van een drummer zoeken, en een bandnaam verzinnen.”
 

Jullie zijn een trio, maar treden naar buiten als duo. Je hebt het net over een mannelijke drummer, terwijl in de video van Boys een dame achter het drumstel zit.

Lulu: “Rachel (Trachtenburg) was ook onze eerste drummer. Probleem was alleen dat ze ook acteerde en een carrière als model had. En dus wat ons betreft haar prioriteiten niet op een rijtje had.”

Kay: “Lulu en ik schreven alle liedjes. Deden al het werk. En Rachel droeg daar bijna niets aan bij. En tja, dan moet je keuzes maken. We tekenden een platencontract bij Rough Trade en we wisten dat er daarna heel veel toewijding vereist was. Daar kon zij niet aan voldoen, en dus moet je dan maar gewoon afscheid van elkaar nemen.”

De teksten op Funs Cool zijn doordrenkt met liefdesperikelen. De eerste single, Boys, is een openhartig relaas over je eerste vriendjes tijdens je highschool periode. Is dat echt, of verzonnen?

Kay: “Alles in dat nummer is weergegeven zoals het was. Zelfs de namen van de hoofdpersonen kloppen. Rocky is echt. En zijn verhaal. Wij hadden een soort van geheime relatie met elkaar, maar het probleem was dat hij een vriendinnetje had. Ik wilde echt met hem verder, maar hij ging niet bij haar weg, en zijn argument was dat ze zo goed pijpte, en bovendien was haar opa net overleden, waardoor Rocky het niet uit wilde maken met haar.”
 

De kans is vrij groot dat die jongens een plaat te horen krijgen waar ze in figureren. Zeker als je hun echte namen gebruikt. Heb je daar wel eens reacties op gekregen?

Kay: “In het refrein van dat nummer zing ik “They weren't very nice and they weren't very cool.” Rocky stuurde me onlangs een sms waarin hij zei dat het hem speet dat hij niet 'nice and cool' was, maar dat hij het liedje en de video te gek vond. En Alec, aan wie ik mijn maagdelijkheid verloor op 17-jarige leeftijd, heeft het nummer ook gehoord. Dat weet ik omdat we een aantal gemeenschappelijke vrienden hebben. Van een van hen heb ik gehoord dat hij bij een van onze optredens is komen kijken. Overigens zonder het even te laten weten. Trouwens, de jongen over wie het laatste nummer van het album gaat, 10/10 Would Chill Again, belde me om te zeggen dat hij wel door had dat het nummer over hem ging. Hij zei dat hij het zeker wist toen hij me “He got out of rehab the year that I was born. That's so hot” hoorde zingen. Heerlijk toch?”
 

Hoe zit het met jullie muzikale invloeden? Op het album staan twee covers. De een is van Glenn Danzig's punkband The Misfits, en de ander is van Dolly Parton. Twee muzikale uitersten.
 

Lulu: “Het gaat ons om de kwaliteit van het liedje, en dan maakt het me eerlijk gezegd geen reet uit of het geschreven is door een ouwe rocker, of door een overjarige country zangeres. En wat onze invloeden betreft, vind ik het niet zo interessant om daarover te praten. Luister maar naar de plaat, en vul zelf maar in waar je denkt dat we de mosterd vandaan hebben. Kunnen we nu eindelijk een borrel gaan drinken?”

Lees hier de recensie van het debuutalbum Funs Cool.

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us