Interview

WHITE: Elektro-punk-indie-disco sensatie uit Glasgow.

Als een donderslag verscheen de uit Glasgow afkomstige band WHITE vorig jaar aan de Nederlandse hemel middels een cocktail van pulserende elektro-grooves, disco, indie, punk en funk,  de wortels stevig in de jaren tachtig, gecombineerd met een hedendaagse rauwe rocksound en vooral heel veel aanstekelijke popsongs. De Schotse band was, zonder ook maar iets te hebben uitgebracht, te zien op festivals als Eurosonic en Metropolis, en bij DWDD.  In mei zijn de Schotten terug in Nederland, maar ditmaal met een fonkelnieuw en meer dan uitstekend ontvangen debuutalbum, One Night Stand Forever ( recensie ) in de hand. Muzine.nl sprak aan de vooravond van die release in het Amsterdamse Backstage hotel met zanger Leo Condie en bassist en Lewis Andrew.
 

WHITE was er opeens en op het internet is er niet veel te vinden. Zijn jullie bewust zo mysterieus?

Lewis: Dat was het zeker in het begin. Omdat de naam al best tweeledig is, en omdat drie van ons direct uit een andere band kwamen. We wilden niet dat fans van die band WHITE zouden bekijken met een vooroordeel, en dat geldt ook voor fans van Leo’s vorige band. Toen we net begonnen gebruikten we veel long exposure fotografie voor de beelden die we deelden. Online vond je bijna geen muziek, maar één nummer. Toen was het erg mysterieus. Nu valt het wel mee; mensen weten wie we zijn.

Leo: In het begin wilden we uit het niets komen. Ik denk dat veel bands na hun ontstaan een paar optredens doen, waardoor hun bekendheid langzaam groeit. Wij wilden dat niet doen. Ik wilde gaan voor de ‘spaceship approach’: alsof we van een andere planeet komen, en op die planeet spelen we voor massa’s fans in uitverkochte stadions. We wilden een fantastische single hebben, een image hebben, weten wat we dragen op het podium. Ik denk niet dat veel bands het op die manier doen. CHVRCHES bijvoorbeeld wel. Die kwamen gewoon met een geweldig nummer en toen is het ontploft.
 

De kwaliteit van de muziek is daarentegen minder mysterieus. NME zei over jullie single Living Fiction: “it’s the kind of full-blown space wig-out Bowie would be proud of.” Denk je dat Bowie trots op jullie zou zijn?

Leo: Of hij trots zou zijn op dat nummer? Dat denk ik niet. Ik heb hem nooit ontmoet, dus ik weet het niet zeker. Net als veel anderen die muziek maken, vind ik zijn aanpak inspirerend. Vooral dat hij zich laat inspireren door van alles en nog wat. Hij opende zoveel deuren voor me toen ik hem ontdekte, en niet alleen naar nieuwe muziek: ook veel films die hem inspireerden. Ik weet dat veel mensen die films tof vonden omdat hij ze interessant vond.

 

    WHITE, met Lewis Andrew (l) en Leo Condie

 

Is op die manier inspireren ook de rol die jullie willen spelen?

Leo: Dat is denk ik wel de droom: om mensen nieuwe dingen te laten ontdekken. Dat zou geweldig zijn.
 

Wordt jullie muziek beïnvloed door van alles en nog wat?

Leo: We proberen zo veel mogelijk ideeën terug te laten komen. Er is zoveel interessants in de wereld. En iemand als Bowie was vroeger een soort poortwachter naar een hele wereld vol kunst.
 

Wat is jullie einddoel?

Leo: Dat is wel mensen inspireren, maar ook gewoon goede nummers maken. Ik hou van bands die een beetje raar zijn; die gek kunnen gaan, maar ook een steengoede popsong kunnen schrijven en spelen. Daar moet je ook niet bang voor zijn. We proberen niet bewust te vermijden dat we hip zijn. Net als dat Bowie gewoon Let’s Dance kan schrijven zonder een fuck te geven.
 

Is ‘not giving a fuck’ belangrijk voor WHITE?

Lewis: Dat denk ik wel, omdat we vroeger weleens een fuck hebben gegeven, hahaha. Dan krijg je niks gedaan. We hebben een liedje op het album: Hit Hit Hit. De productie van dat nummer heeft alles te maken met dat het ons geen fuck kan schelen. We hebben ook een versie waar we wel een fuck gaven – die haten we allemaal.

Leo: ‘Giving a fuck’ betekent in dit geval je zorgen maken. Zorgen maken dat het nummer niet commercieel genoeg is, of niet goed klinkt op de radio, ofzo. Hit Hit Hit klinkt nu veel beter.

Lewis: Onze ervaring met nummers is dat je niet altijd een commerciële structuur nodig hebt. Bijvoorbeeld Future Pleasures, de eerste single die we bij een platenmaatschappij uitbrachten. Eerst dachten we: Shit, hij heeft geen refrein, is dit wel een goed idee? Maar toen recensenten en publiek het hoorden, zeiden ze dat het zo’n goed refrein had! Je kunt niet voorspellen hoe mensen naar je muziek luisteren.
Ik garandeer je dat als je met iedere band praat, dat ze vinden dat hun eerste jaar het beste was. Dat is omdat het niemand dan iets kan schelen. Je probeert dan geen album te schrijven, je bent gewoon liedjes aan het schrijven omdat je een band bent en dat is wat je moet doen. Maar als er andere dingen mee gaan spelen, zoals een platencontract, en alles er omheen,dan gaat het je toch een fuck schelen. Ik denk dat je alleen een kans hebt als je dat gevoel buitensluit.
We schrijven gewoon liedjes die overall goed klinken. We willen dat mensen dansen, springen en zingen door onze muziek. Het komt van nature dat we een refrein hebben dat je mee kan zingen, dat we een groove hebben waardoor je hoofd gaat knikken.

Leo: Als we enthousiast zijn om het live te spelen, is het waarschijnlijk ook vet om live te luisteren. Op sommige songs reageren mensen overal hetzelfde. Het is interessant om dat te zien gebeuren.


 

Ben je niet bang dat WHITE vast komt te zitten in een bepaald stramien?

Leo: We hebben een soort plek gecreëerd waar we muzikaal kunnen doen wat we willen. Alles wat we doen klinkt als WHITE. We kunnen doen wat we willen: op dit album staat een gitaarballad, maar ook grootse electric bangers.  Ik denk dat de enige gemene deler mijn stem is, dus ik denk dat we vastzitten aan mijn stem, maar dat vind ik niet erg. Het voelt alsof ik vrijheid heb in deze band. Mijn muziek is vaak een beetje apart en esoterisch en Lewis is heel goed in goede ritmes schrijven. Vaak worden zijn nummers de grote singles.

Lewis: En dat is goed, want ik kan geen nummers schrijven zoals Leo dat kan. Zo ben ik niet geprogrammeerd. Mijn vorige band maakte popliedje na popliedje, dus als het een beetje raar is vind ik het leuk.

Leo: Het is echt een samenwerking. We schrijven allemaal zelf nummers en dan laten we ze horen aan de band. Dan gaan we er allemaal aan sleutelen en schaven totdat het af is. En niemand kan zich vastklampen aan stukjes die hij per se in het nummer wil hebben. Ik denk dat samenwerken aan muziek een soort psychologische oorlog is: je begrijpt hoe de ander werkt, wat ze goed vinden en wat niet.

Lewis: Ja, dan probeer je jouw idee aan de rest te verkopen.

Leo: Soms weet ik 100% zeker dat iets goed in een nummer past. Ik probeer het dan te verkopen aan Lewis. Uiteindelijk word ik dan zo moe van het vechten dat ik aan mezelf gaan twijfelen. Vind ik het nog wel echt leuk? Meestal laat ik het gewoon gaan.

Lewis: Dat vasthouden aan wat je persoonlijk goed vindt – daar heeft niemand tijd voor.

Leo: Het is open. We doen samen wat we willen.


 

In de NME zei je dat de clip van Blush zich in een SM-kelder afspeelt. En je zei dat jullie over een jaar ook in zo’n kelder zouden zitten. Is dat gebeurd?

Leo: Nee, volgens mij gaan we goed met de aandacht om. Dat nummer was meer een waarschuwing voor andere mensen. Het is ons gelukkig nog niet overkomen. Op dit album verken ik veel het idee van een dubbelleven. Je hebt een kant die je weg moet stoppen; iedereen leeft met meerdere persoonlijkheden, en ik vraag me altijd af waarom mensen dat doen.
Dat is ook onbedoeld het thema van mijn teksten geworden in de laatste paar jaren: escapisme. Iedereen zoekt naar manieren om te ontsnappen, omdat de wereld is doorgedraaid. Daar ben ik mee bezig sinds de crisis. Mensen hebben eigenlijk geen geld voor hedonisme, maar doen het toch.

Wat vinden jullie tof aan WHITE?

Lewis: In deze band speel ik bas, dat vind ik vet. Ik hou van het ritme. Ik hou van de grooves. Ik hou van de refreinen, de zang, alles is huisgemaakt. Alle nummers zijn geschreven en opgenomen in mijn huis.

Leo: We maken alles zelf en ik maak alle artwork. We deden een grote show in Glasgow vorig jaar, daar hebben we een paar 12k projectors voor gehuurd, wat dat ook mogen zijn.

Lewis: Dat zijn fucking grote projectors.

Leo: Die projecteerden over het hele podium heen. Twee weken voor die show moest ik voor de hele set van 45 minuten projectiemateriaal maken. Tot voor de dag van de gig was ik van alles aan het filmen: de handen van mijn vriendin en aluminiumfolie in mijn kamer bijvoorbeeld. Dan doe je dat en 48 uur later zien 1200 mensen wat je hebt gemaakt.

Lewis: We maken ook onze eigen shirts, dat is geweldig. We hadden een paar maanden geleden bijvoorbeeld het idee om stukken tekst op T-shirts te drukken. We ontwerpen het, printen het in de studio en verkopen het bij onze volgende shows.

Leo: En Lewis produceert eigenlijk alle muziek.

Lewis: Ja, maar we zitten allemaal om mijn computer heen te werken. Hoe cool is dat? En nu zijn we hier in Amsterdam om erover te praten – over iets dat we gemaakt hebben in mijn slaapkamer.

TEKST:  JIMI DE GROOT
FOTO’S LEO EN LEWIS:  NANCY SIESLING / EYENANCY PHOTOGRAPHY

WHITE is in mei en juni live te zien in Nederland en België:
25.05 – Cafe Cafe – Hasselt  (BE)
26.05 – Merleyn – Nijmegen
27.05 – Paradiso – Amsterdam (London Calling Festival)
28.05 – Rotown – Rotterdam
03.06 – Vestrock Festival - Hulst

 

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us