Luistertest

Luistertest met Mark Ritsema en Arjo Hijmans (Spasmodique)

2015 wordt een druk jaar voor de mannen van Spasmodique. De Rotterdamse swamp-rockers vierden hun hoogtijdagen aan het eind van de jaren tachtig, en begin van de jaren negentig. In 1992 viel het doek voor de band, maar sinds 2000 laat Spasmodique weer regelmatig van zich horen, en verscheen er zelfs een nieuw album (Villa Delirium, 2002). Volgend jaar verschijnt er een lijvige cd-box met daarin de volledige discografie van de band, demo's, b-kantjes, rariteiten, en een dvd met daarop het legendarische afscheidsconcert Curtains. Als opwarmer voor die box speelt de band op 13 december in de Rotterdamse Hofbogen, Station Hofplein een set met voornamelijke obscure songs. Muzine.nl sprak met zanger Mark Ritsema en gitarist Arjo Hijmans, en legde ze en passant acht liedjes voor.

Nick Cave – We Know Who U R    (luister hier)

(Meesterlijke openingstrack van misschien wel Cave's beste album Push The Sky Away uit 2013. Spasmodique werd in het verleden vaak met Nick Cave en zijn band The Birthday Party vergeleken.)

Mark: (lacht) En dat je uitgerekend als eerste nummer Nick Cave uitzoekt. Bedankt daarvoor. Ik ben in het verleden vaak de Nederlandse Nick Cave genoemd, voornamelijk door gemakzuchtige journalisten. Maar zijn bandThe Birthday Party is in zekere zin toch wel een soort van inspiratie geweest. Ik weet nog goed dat we ze live zagen. Het was echt de juiste band op het juiste moment. De new-wave van toen was een beetje slappe hap aan het worden, en daar was plotseling Cave met muziek die een stuk ruiger was. Waar ook meer blues in zat.

Arjo: Daar herkenden wij ons wel in. Zo van 'dat willen wij ook'. Ik weet nog goed dat die gitarist een Fender Jaguar had. En dat het een heel opwindende show was.

Mark: The Birthday Party was een fascinerende band, maar na Nick Cave's album Tender Prey (1988) ben ik afgehaakt. Hij sloeg toen, wat mij betreft, teveel door naar de intellectuele kant.

Arjo: Ik ben al afgehaakt na Cave's eerste soloplaat From Her To Eternity (1984). Vooral omdat het minder spannend was dan The Birthday Party.

 

The Cure – Jumpin' Someone Else's Train    (luister hier)

(van het album Boys Don't Cry uit 1980)

Mark: The Cure is zo ongeveer de belangrijkste invloed geweest voor onze eerste band Torpedo's, de voorloper van Spasmodique. We hebben met die band ooit in Hal 4 in Rotterdam in het voorprogramma van The Cure gestaan. Robert Smith heeft toen nog het licht gedaan bij ons. Ik weet nog goed dat we allemaal hun tweede album Seventeen Seconds behoorlijk indrukwekkend vonden.

Arjo: Dit is best raar. Nu we het er over hebben weet ik zelfs de datum van dat optreden in Hal 4 nog. Dat was 2 november 1980. En ik weet nog dat Reinier (Rietveld, drummer) zijn moeder ons met onze volledige backline heeft gebracht in haar eend....hahaha.

 

The War On Drugs – Red Eyes    (luister hier)

(van het derde War On Drugs album Lost In The Dream, dat dit jaar op nummer 1 eindigde in de Muzine.nl jaarlijst)

Mark: (na een minuut aandachtig luisteren) Dit moet iets zijn uit de periode 1981, 1982.

Arjo: Hooguit 1984

Mark: Oh, is dit The War On Drugs? Die opnamen klinken echt alsof het begin jaren tachtig opgenomen is. Toen new-wave van dit soort bijna pretentieloze pop ging worden haakten wij af. We wilden het oorspronkelijker. Rauwer, met meer blues erin. Ik vind het wel leuk klinken dit. Maar meer vanuit nostalgisch oogpunt.

 

MC5 – Kick Out The Jams    (luister hier)

(Afkomstig van het debuutalbum Kick Out The Jams van de legendarische Amerikaanse rockband MC5, door velen beschouwd als voorloper van de punk)

Mark: Ik weet waarom je dit laat horen. Ik ben al jaren bevriend met John Sinclair, de ex-manager van MC5. We hebben veel gesproken over die band. Hij vertelde me ook dat die MC5 zo ongelofelijk 'vrij' was; free-jazz, rock 'n' roll, punk, alles was mogelijk, en allemaal met zo verschrikkelijk veel energie. Dit is echt zoals rock hoort te zijn; echt, vrijgevochten. Maar waarschijnlijk kan dat alleen maar met heroïne.
Diezelfde energie hoor je bijvoorbeeld ook bij The Stooges. Op Lowlands schrijf ik elk jaar voor de dagkrant Daily Paradise, en twee jaar terug speelden Iggy Pop & The Stooges daar. Na een heel weekend kijken en luisteren naar al die zogenaamd hippe indiebandjes met de juiste leren jasjes, wijvenmaniertjes en poses was het echt een verademing om The Stooges te zien. Wat een energie. Daar kunnen die hipsters nog een hoop van leren. Geloof me.

Arjo Hijmans (l.) en Mark Ritsema

Spasmodique – Hommage  (luister hier)

(Een hele vroege demo-track van Spasmodique, en een vingeroefening voor het geluid dat in 1986 tevoorschijn kwam op de debuutplaat, het mini-album Spasmodique)

Mark (duidelijk gespeeld):  Wow! Dit heb ik lang niet gehoord.

Arjo: Dat is Judith, op klarinet. Die speelde in die begindagen bij ons. Grappig ook, al die rare nootjes. Dit was echt een eerste versie.

Mark: Voor het optreden dat we 13 december in Rotterdam doen, zijn we op zoek gegaan naar de wat meer obscure nummers uit het Spasmodique-archief. Of we dit ook spelen?

Arjo: Ontkennen heeft niet echt zin meer denk ik, Mark. Hahaha. Maar dit is echt uit de tijd dat we overal speelden. De hoogtijdagen van de gesusidieerde poppodia in Nederland. Elk godvergeten gat in Nederland had een jeugdhonk, en we speelden in die tijd echt elke week. Ik denk dat we daarom ook zo goed zijn geworden.

Mark: Maar dit komt ook vast op de cd-box die volgend jaar verschijnt. Echt alles komt er, chronologisch, op te staan. Albums, EP's, singles, live-takes, demo's, singles, b-kantjes, noem maar op. Het worden een stuk of elf cd's. Martin (Docters van Leeuwen, bassist) is al die jaren onze historicus geweest. Hij heeft alles bijgehouden, en ervoor gezorgd dat alles bewaard is gebleven. Die box verschijnt in het voorjaar van 2015, en gaat All And More heten, naar een nooit verschenen opera die we in 1987 gemaakt hebben. Hoewel een aantal van die nummers trouwens later op North (1989) zijn beland.

 

Jimi Hendrix – All Along The Watchtower    (luister hier)

(De veel te vroeg overleden meestergitarist Hendrix nam dit oorspronkelijk door Bob Dylan geschreven nummer in 1968 op in de legendarische Electric Ladyland Studio)

Arjo: Ja, dit is gesneden koek voor mij. Ik ben een uitgesproken fan van 'gitaristen-gitaristen', als je begrijpt wat ik bedoel. Hendrix heb ik vanaf mijn veertiende helemaal grijs gedraaid. Al die lijntjes en schema's die die gitaristen spelen vond, en vind ik nog steeds, reuze interessant. Helemaal als het zonder distortion pedalen wordt gespeeld. Ik zat die lijntjes van bijvoorbeeld Howlin' Wolf thuis helemaal uit te zoeken. Tot ik er achter kwam dat het eigenlijk bebaseerd is op het pentatonisch bluesschema (vijftonige toonladder die simpeler is dan de klassieke zeventonige toonladder, red.), en het dus gewoon een trucje is eigenlijk. Maar ondanks dat vind ik het nog steeds leuk om die dingen uit te zoeken.
Eigenlijk is Eric Clapton trouwens een betere leadgitarist dan Hendrix. Het is misschien minder avontuurlijk, maar echt alles klopt bij die man; timing, frasering, en allemaal even goed gedoseerd.

 

The Kik – Simone    (luister hier)

(Hét hitje van de band van Dave Von Raven, afkomstig van debuutplaat Springlevend (2012). The Kik is net als Spasmodique afkomstig uit Rotterdam)

Arjo: De sound die ze hebben, met die crispy gitaartjes, vind ik wel iets om jaloers op te zijn.

Mark: Ja, zeker. Maar zonder onaardig te willen zijn: Het is allemaal bijzonder vakkundig gemaakt. Een beetje als The Beatles ten tijde van Rubber Soul. Maar het getuigt wat mij betreft toch van een zekere armoede als je denkt dat de popmuziek in pakweg 1966 ophoudt. Net als het een beetje interessant begint te worden. Voor mij begint het daar pas, dus dan mis je een hoop. Maar laat ik het zo zeggen: Ik hoop voor die jongens dat ze snel hun White Album gaan maken.

 

Tom Waits – What's He Building    (luister hier)

(In dit spoken-word nummer, afkomstig van Mule Variations uit 1999, hoort Waits geluiden uit het huis van zijn buurman komen, en vraagt hij zich in een donker hilarische monoloog af wat hij daar in godsnaam aan het bouwen is)

Mark: Ik vond Tom Waits' albums Raindogs en Swordfishtrombone erg goed. Daarna vond ik het, net als bij Nick Cave, allemaal iets te theatraal worden. Maar dit is wel erg grappig zeg. We worden naarmate we ouder worden zelf ook steeds meer zonderlingen. Mannen op leeftijd...hahaha. Ik hoor het de mensen die in mijn straat wonen zich afvragen: “Wie is toch die man die altijd met die gitaar op straat loopt.” Of als je 's nachts op straat loopt, en er loopt een meisje voor je. Iets langzamer dan jijzelf. Dan realiseer ik me wel eens dat ik voor haar misschien wel een bedreiging ben. Moet ik haar dan inhalen? Of juist niet? Of moet ik oversteken? Maar ja, dan heb je weer kans dat ik later weer terug moet oversteken. Uiteindelijk kan elke keuze die je dan maakt verkeerd over komen...hahaha.

Spasmodique speelt op zaterdag 13 december in de Hofbogen (Station Hofplein) aan de Raampoortstraat 30, Rotterdam. Het optreden is georganiseerd door festival Route du Nord, en in het voorprogramma staat de Rotterdamse gitaarband Black Horse Society.
Kaarten kosten 15 euro aan de deur en 10 euro in de voorverkoop.

 

Foto: 

Louis Meulstee

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us