Over het hoofd

Flop - Whenever You're Ready (1993)

Obscure, maar ijzersterke platen uit het verleden, aan de vergetelheid onttrokken.

Stelling: Je maakt je tweede album in 1993. Een plaat vol met soepel gepolijste, catchy, up-tempo punkpop pareltjes. Maar je komt uit Seattle: Boem! Grunge-tag. Grungeperiode over: Bam! Weg band career. Zo is het misschien wel veel Amerikaanse bands vergaan in die tijd. We noemen: Seaweed, Love Battery, Chokebore, Shudder to Think, Pond en Sprinkler.
Grunge zegt u? Hoe zat het ook alweer? Grunge is een onderwerp waar de critici niet zelden een haat-liefde verhouding mee hebben. Vaak raakt men verstrikt in polemiek en semantiek, waarbij trendwatchers, A&R managers en recensenten continu over elkaar heen vallen.
Hebben we het over houthakkershemden? Muziek als fashion statement? Heeft het wellicht iets te maken met meester engineer Jack Endino, die menig grungeband die moeilijk te definiëren sound mee gaf? Of zijn het toch de kistjes van Dr. Martens?
Bottom line is dat veel bands slachtoffer zijn geworden van de hype engine die grunge ooit was. Check de fantastische rock documentary Hype! maar eens, met daarin onder meer TAD, Mudhoney, Nirvana, Soundgarden, Coffin Break, The Gits, Love Battery, The Melvins, Mono Men, Supersuckers, Zipgun, Seaweed, Pearl Jam, 7 Year Bitch, Hovercraft, Gas Huffer, Fastbacks en jawel, Flop.

Maar laten we het betoog een vervolg geven. Drie-en-een-half akkoordje en een paardenkop? Subpop? Alternatieve versie van metal? Nee. Grunge is vooral een intelligente versie van metal en rock. Indie-gitaren met catchy en toegankelijke hooks, enigszins traag qua tempo, met een rauw laagje door de toevoeging van fuzz en distortion. En ja, er was een scene in Seattle en omgeving, maar so what.
Deze bands kwamen in die tijd simpelweg klem te zitten tussen enerzijds de downfall van grunge en anderzijds de opkomst van Britpop aan de andere kant van de oceaan. Deze artiesten werden steeds minder geplugd op college radio en kwamen zo langzaam in een crisis terecht. Het is maar een theorie.
Theorieën moeten echter getoetst worden als onderdeel van de, in dit geval muzikale, empirische cyclus. En het onderwerp van onderzoek is daarbij Whenever You’re Ready van onze vrienden Flop.

Hier gaan we: Flop is een band die geïnspireerd werd door Buzzcocks, met The Posies toerde (Posies ex bassist Dave Fox was zelfs een tijdje lid van de band) en een nummer coverde van The Zombies (She does everything for me). Weinig grunge referenties me dunkt, behalve dan de verwijzing naar Buzzcocks. Flop werd geframed als grungeband. Na hun eerste, goed ontvangen album Flop & The Fall of the Mopsqueezer! (1992) kwam op het grunge georiënteerde sublabel Sony 550 (marketingtijgers als ze zijn, die Japanners) in 1993 Whenever You’re Ready uit. Het label vond na het uitkomen van dit album dat de band niet genoeg grunge alternative was en zette vervolgens de promotie en distributie op een laag pitje. Het label liet de band uiteindelijk vallen en werd Flop dus inderdaad als een zwabber uitgespoeld en uitgeknepen. Hoe ironisch.

Maar terug naar die drie akkoordjes, ja, dat hadden ze wel. Voor de gitaristen onder u: E power chord- A power chord- A flat en een hoop D, E and A. Het kan allemaal wat creatiever en gevarieerder, maar ach, who gives a fuck, en bovendien is de uitvoering ambachtelijk goed en de zang is in tune.
Whenever You’re Ready is een rollercoaster ride verdeeld over 17 felgekleurde achtbaankarretjes; veelal korte nummers doorzeemd met briljante songstructuren, staccato riffs en stijlvolle teksten: ‘Sister Anne's in the garden watering her mother's dahlias, I sit alone in my bed until I start to feel the valium!’ (Anne).

En toch is er wel degelijk variatie. Need retrogade orbit kan makkelijk doorgaan als een ode aan Ziggy Stardust, maar zou net zoals Z2 + C niet misstaan op Modern Life is Rubbish van Blur.
En dan is daar nog de haarfijn en ironisch verwoorde en herkenbare adolescente frustratie: ‘You are the passport to the sanitarium, and all the records that you stole from me....’ (....) ‘You wear your face up like a true chameleon. And all the hours that you stole from me...’ (Woolworth). En: ‘I haven’t got no friends. Shit is a better companion’ (Regrets).
Zinsnedes die erin gaan als bitterkoekjes. Niet herkenbaar? Dan heeft u nooit de pijn gevoeld van onbeantwoorde liefde.

Whenever You’re Ready is een plaat die nooit verveelt. Love it or hate it, take it or leave it. Ondergetekende zet ‘m weer lekker op. Horen we daar Ty Segall? Want uiteindelijk is Flop, en misschien is dat wel de grap, gewoon een zeer prettig en sympathiek en bovendien zeer Brits klinkend punk-/powerpop bandje. En laten we het nooit meer over grunge hebben.

En nu?: 

Na veel club tours, als headliner, maar ook als support van onder meer Lemonheads, Screaming Trees en Posies, volgde nog een album in 1995 (World of Today). Vrij snel daarna ging de band ter ziele. In 2012 kwamen de bandleden eenmalig bij elkaar voor een pretentieloos reünieoptreden in een huiskamer ergens ten noorden van Seattle. Nadien is niets meer van hen vernomen.

Label: 

Sony 550

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us