Over het hoofd

Popsicle - Lacquer (1992)

Obscure, maar ijzersterke platen uit het verleden, aan de vergetelheid onttrokken.

Popsicle werd in 1991 opgericht in het Zweedse Stockholm, en stond aan de basis van een ware golf aan uitstekende indie bands die aan het begin van de jaren negentig ontstond in Zweden, zoals The Cardigans, The Wannadies en This Perfect Day. Zanger en gitarist Andreas Mattsson en gitarist Fredrik Norberg schreven, beinvloed door bands als My Bloody Valentine, The Smiths en Ride, samen de liedjes voor de band, die verder bestond uit drummer PA Wikander en bassist Kenneth Wikstrom. Popsicle debuteerde begin 1992 met het mini-album Template, om nog datzelfde jaar een volledig debuut-album uit te brengen: Lacquer (wat 'lak' betekent, als in haarlak of vernis, maar wie het album heeft gehoord, zal daar als betekenis direct het Nederlandse woord 'lekker' aan toevoegen).

Lacquer is een energieke gitaarplaat die uit elkaar barst van de uitstekende popliedjes, vol expressieve melodieën die zowel furieus als uiterst breekbaar zijn. Het album opent met Hey Princess, het absolute prijsnummer (en belangrijkste single). Hey Princess zet ook direct de toon voor de rest van het album; een ijzersterk gitaarpopliedje met een refrein dat zich langdurig in je hoofd nestelt. Maar dat geldt eigenlijk voor alle dertien nummers op het album, die zowat allemaal up-tempo zijn. Alleen bij She, Bird en de dreigende, in een noise-exercitie eindigende afsluiter Slow gaat het tempo wat omlaag. Popcorn heeft een lieflijk Smiths-gitaartje in de coupletten, waarna de refreinen doorspekt worden met noise-uitbarstingen. Verder verdient Pale Honey nog een aparte vermelding, een pareltje van een popliedje, verpakt in een dissonanten-jasje, maar met een onwaarschijnlijk sterke zangmelodie. Maar ga vooral zelf luisteren, want Lacquer verdient dat. Zelfs ruim twintig jaar na de release klinkt het album nog opvallend van deze tijd.

In 1994 bracht de band de, eveneens uitstekende, opvolger Abstinence uit, in 1996 en 1997 gevolgd door respectievelijk Popsicle en Stand Up And Testify. In 1999, direct na een Japanse tour, verlaat Norberg de band, wat het einde voor Popsicle betekent.

 

En nu?: 

In 2005 treedt Popsicle eenmalig op tijdens het vijfentwintig-jarig jubileum van de Stockholmse platenwinkel Pet Sounds. Andreas Mattsson heeft tot dusver twee solo albums gemaakt, The Lawlessness Of The Ruling Classes uit 2005 en Kick Death's Ass uit 2011. Beiden zijn zeer de moeite waard, want liedjes schrijven is Mattsson gelukkig niet verleerd.

Label: 

Telegram Records

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us