Recensie

Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel & Casino

Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel & Casino, recensie, review

Sinds Favourite Worst Nightmare wisten we het al: Elke Arctic Monkeys plaat staat garant voor een nieuwe sound. In zoverre zelfs dat je je kon afvragen wanneer die creatieve put nou eindelijk eens een keer was uitgevist. En elke keer luidde het antwoord vastberaden ‘nog niet.’
Vijf jaar later horen we de eerste twijfelingen. Alex Turner heeft voor zijn dertigste verjaardag een piano gekregen van een vriend. Twee jaar leeft hij zich uit op zijn lunar surface, als Koning Crea-bea. Hij weet natuurlijk als geen ander dat de dagen van Whatever You Think I Am, That’s What I’m Not allang voorbij zijn, en dat de identiteit van de band inmiddels synoniem staat voor diversiteit. Tegenwoordig is het zelfs zo erg dat het in het verwachtingspatroon zit.

Opsluiting is goed voor de creativiteit, maar tot op bepaalde hoogte, dan begint het meer kwaad te doen dan goed. Voor je het weet staan er alleen nog maar ja-knikkers om je heen. Één van die figuren is lange termijn samenzweerder en co-producer van de laatste vijf platen James Ford. Het probleem van Ford is dat hij iemand nodig heeft die zijn visie op muziek moet uitdagen. Mike Crossey (Favourite Worst Nightmare), Josh Homme (Humbug), Ross Orton (AM) hebben dat allemaal gedaan. Maar op Tranquility Base Hotel and Casino en Suck It And See is die uitdager er niet. Alleen Turner zelf, en in het verlengde daarvan de Arctic Monkeys. Wat is dan het resultaat?

Muzikaal is het zeker allemaal weer dik in orde, maar wat is er aan de hand? Star Treatment is een op hol geslagen bossanova met een belachelijk hoog Serotonine gehalte. Om Turner te parafraseren: “What is it you’ve been drinking these days?’ Van zijn bijna onverstaanbare bariton tot zijn misplaatste falsetto…kan iemand even vragen of hij weer terug wil gaan naar grommen als een boze beagle?

Het is een eclectisch maar kleurloos album, als een tandloze tango in een desolaat casino op de maan, dat eerder als een solo-album van Turner of een Last Shadow Puppets plaat klinkt dan als de nieuwe Arctic Monkeys. Aan de positieve kant van dit spectrum zijn er lichtpuntjes als The Ultracheese, waar legendes als Neil Diamond en Elvis Presley worden gekanaliseerd. One Point Perspective en Four out of Five toont ook aan dat Alex Turner niet alleen op een pianokruk heeft gezeten, maar af en toe ook eens de hoed van poëtische komiek weer op zet, en heel soms horen we nog echo’s van een daadwerkelijk goed album.

Maar wat daar tegenover staat maakt Tranquility Base Hotel & Casino zo moeilijk te verteren. Golden Trunks bijvoorbeeld; een nummer dat zo’n ontzettend karwei is om naar te luisteren dat hij zo bij The Madcap Laughs van Syd Barrett kan worden gezet. ‘The World’s First Ever Monster Truck Front Flip’ is zonder een duidelijke visie. Wie horen we daar nou? Ben jij dat Bowie? Of is het toch Ennio Morricone? Het is allemaal ver verwijderd van wat de Arctic Monkeys de Arctic Monkeys maakt: urgent. 

MAX TIMMERS

Label: 

Domino / V2

Muzine Beoordeling: 

5

Meer Album Recensies

  • Get Well Soon, The Horror, recensie, review
  • Virginia Wing, Ecstatic Arrow, recensie, review
  • Snail Mail, Lush, review, recensie
  • LUMP, LUMP, review, recensie
  • The Ramona Flowers, Strangers, review, recensie
  • Morcheeba, Blaze Away, review, recensie
  • Pieter de Graaf, Prologue, review, recensie
  • Cronin - The First Kiss Of Love, recensie, review
  • Tracyanne & Danny, ST, review, recensie
  • Jo Passed, Their Prime, Review, recensie
  • Fatoumata Diawara, Fenfo (Something to say), review, recensie
  • Parquet Courts, Wide Awake!, review, recensie
  • Canshaker Pi, Naughty Naughty Violence, review, recensie
  • Snow Patrol - Wildness, recensie, review
  • Gazpacho - Soyuz, recensie, review

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us