Recensie

Desperate Journalist - Grow Up

Desperate Journalist - Grow Up, recensie, review

Er is een soort revival gaande van het 90’s geluid. We zien het binnen de emo, door onder andere de vernieuwde aandacht voor Sunny Day Real Estate en American Football, binnen de dance met Clean Bandit en Disclosure, en ik las vorig jaar zelfs een artikel over een nieuwe golf Nu-Metal bands.
Een ander facet is de female fronted rockbands die kenmerkende waren voor de 90’s zoals The Cranberries, Sleeper en Belly. We horen dit geluid terug onder andere bij Alvvays, Fear of Men en dus ook Desperate Journalist. Grow Up, hun tweede album, begint erg sterk met het bijna 6 minuten durende Hollow met zijn sobere, stuwende drumwerk en grondig geëffecteerde gitaren die in de verte doen denken aan My Vitriol.
Na het toch wat donkere Hollow wordt het direct iets opbeurender met Resolution, waar je, als je echt zou willen, The Smiths in terug zou kunnen horen. Een referentie die vooral door de zanglijn van Your Genius later weer de kop opsteekt trouwens.

Een andere band wiens geluid geëerd wordt is Lush, misschien wel het meest duidelijk in Be Kind. Dat komt voornamelijk omdat beide bands met een been, of op zijn minst een teen, in de shoegaze staan. De stem van zangeres Jo Bevan past ook naadloos in het rijtje van Tanya Donnelly (Belly), Louise Wener (Sleeper) en Emma Anderson (Lush). Waar ze op de rustige nummers ingetogen en gevoelig zingt, gaat er zonder moeite flink wat gas bij op de meer uptempo nummers. Bij Why Are You So Boring? heeft ze zelfs een soort venijn, en in positieve zin, snauwende manier van zingen, die doet denken aan de energie en intensiteit van Maxïmo Park’s Paul Smith. Tot slot laat ze voor de twijfelaars in de afsluitende pianoballad Radiating op indrukwekkende wijze horen waar ze vocaal precies toe in staat is.

Desperate Journalist’s titelloze debuut was iets gruiziger waardoor je het liedje soms een beetje kwijtraakte, maar Grow Up laat een verfijnder, weidser en (sorry, ik kan er niet omheen) meer volwassen geluid horen. De band komt hier met een dijk van een album vol zorgvuldig gesmede songs, met bovendien stuk voor stuk ijzersterke refreinen. Een knap staaltje werk van dit jonge, Londonse viertal dat we zeker in de gaten moeten gaan houden.

FABIAN HOFLAND

Label: 

Fierce Panda

Muzine Beoordeling: 

9

Meer Album Recensies

  • Metz - Strange Peace, recensie, review
  • Prophets Of Rage - Prophets Of Rage, recensie, review
  • Wolf Alice - Visions Of A Life, recensie, review
  • Intergalactic Lovers - Exhale, recensie, review
  • Frightened Rabbit - Recorded Songs EP, recensie, review
  • Bark Psychosis - Hex, recensie, review
  • Dinner - New Work, recensie, review
  • Gun - Favourite Pleasures, recensie, review
  • David Ramirez - We're Not Going Anywhere, recensie, review
  • Lali Puna - Two Windows, recensie, review
  • Fink - Resurgam, recensie, review
  • Foo Fighters - Concrete And Gold, recensie, review
  • Nothing But Thieves - Broken Machine, recensie, review
  • Death From Above - Outrage! Is Now, recensie, review
  • Razz - Nocturnal, recensie, review

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us