Recensie

Dizzee Rascal - Raskit

Dizzee Rascal - Raskit, recensie, review

Dizzee Rascal was niet echt een van de grondleggers van de grime, maar wel de eerste ster. Zijn debuut Boy In Da Corner liet de muziekwereld op zijn grondvesten schudden en won zelfs een Mercury Prize, de eerste mainstream erkenning die iets of iemand uit het genre kreeg. Na twee iets minder sterke albums ging hij opeens voor het grote geld en werkte met iedereen samen die hem ook maar durfde te vragen. Van het stompzinnige Bonkers met Armand van Helden tot het toch stiekem wel lekkere Dance Wiv Me met Calvin Harris. Maar ook dook hij de studio in met Laidback Luke, Will.i.am en Robbie Williams. Stuk voor stuk keuzes die hem binnen de grime scene niet in dank werden afgenomen.

Nu met album nummer zes keert Dizzee terug naar zijn roots. Geen ellenlange lijst met gastartiesten, nee hij doet het volledig op eigen kracht. Hij heeft iets te bewijzen, niet alleen aan de scene, maar ook zeker aan zichzelf. En we kunnen wel stellen dat Dizzee terug is. Hij is ouder en wijzer, en komt daardoor met sterke teksten en een paar scherpe observaties. De teksten zijn veelal politiek, zoals het vurige Wot U Gonna Do? en de dikke opener Focus, of zeer persoonlijk, zoals bijvoorbeeld Ghost of het melancholische Slow Your Roll. Verder gaat het veel over London, het leven van de straat en natuurlijk over vrouwen, de klassieke hip hop en grime thema's dus. De fans van het eerste uur zullen vooral blij zijn met de twee onvervalste grime bangers op de tweede helft van de plaat, Everything Must Go en Sick A Diss. Voor de rest zijn vooral de nummers waarin hij het net een tikje rustiger aan doet het meest geslaagd.
Naast het eerder genoemde Slow Your Roll, misschien wel het beste nummer van de plaat, het minimale Space en Bop N Keep It Dippin dat met zijn retro geluidjes en oldschool beat bijna G-Funk lijkt. Het is echter niet alleen goud wat er blinkt: R'n'B track She Know What's She Wants waarvan de titel misschien wel 100x langskomt, gaat heel snel vervelen, slotnummer Man Of The Hour is te zoet en vrijblijvend en het voorlaatste nummer Way I Am, is veel te glad en breekt ontzettend met de rest van de plaat. Zet het album dus twee nummers eerder af en je hebt een bijna 100% score.

Dizzee houdt zich absoluut staande en laat horen waarom hij ooit een van de grootsten was. Hij klinkt op Raskit zowel bevlogen, boos en bedachtzaam. Het feestgedruis heeft hij (hopelijk) achter zich gelaten en dat maakt dit een zeer welkome terugkeer van een van de grootste mc's uit Engeland.

FABIAN HOFLAND

Label: 

Island / Universal

Muzine Beoordeling: 

8

Meer Album Recensies

  • Echotape - This Could Be Anything EP, recensie, review
  • The Killers - Wonderful Wonderful, recensie, review
  • Gary Numan – Savage (Songs From A Broken World), recensie, review
  • Hiss Golden Messenger – Hallelujah Anyhow, recensie, review
  • Beliefs - Habitat, recensie, review
  • Darto - Human Giving, recensie, review
  • Antibalas - Where The Gods Are In Peace, recensie, review
  • Omni - Multi-task, recensie, review
  • Tricky - Ununiform, recensie, review
  • Metz - Strange Peace, recensie, review
  • Prophets Of Rage - Prophets Of Rage, recensie, review
  • Wolf Alice - Visions Of A Life, recensie, review
  • Intergalactic Lovers - Exhale, recensie, review
  • Frightened Rabbit - Recorded Songs EP, recensie, review
  • Bark Psychosis - Hex, recensie, review

ad bol.com

FIFA 18

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us