Recensie

Foo Fighters - Concrete And Gold

Foo Fighters - Concrete And Gold, recensie, review

In alle eerlijkheid: de Foo Fighters zijn natuurlijk allang binnen. De naam is gevestigd, de platen verkopen toch wel en de concerten zijn hoe dan ook uitverkocht. Menig band op dat niveau houdt gewoon koers en voelt weinig tot geen drang  om andere paden te bewandelen. Pappen en nathouden is meestal het devies. Ik noem geen namen, die mag u zelf invullen. Voor een band die dus eigenlijk niet zo veel meer hoeft, doen de Foo´s nog verassend goed hun best om het leuk te houden, zij het in de eerste plaats voor zichzelf. En dat siert ze. Het vorige album, Sonic Highways, was dan weliswaar geen al te beste plaat, het idee van 8 nummers opnemen in 8 verschillende steden met een lokale artiest die ze bewonderen is natuurlijk een hartstikke leuk plan.

Op Concrete And Gold, gewoon allemaal in dezelfde studio opgenomen, wordt het wiel zeker niet opnieuw uitgevonden, maar duiken er wel een aantal nieuwe elementen op binnen het geluid van de band. Tweede single The Sky Is A Neighborhood is een bluesy stomper met een vleugje gospel, en iets wat we nog niet eerder hoorden. Het verraderlijk getitelde La Dee Da is zelfs een politiek nummer, over de huidige president, wat voor zover ik weet ook de eerste keer is. Het nummer erna, Dirty Water, is verpakt als een liefdesliedje (vooral omdat er gekozen is voor een you and I opzet), maar gaat toch zeker ook over het mileu en het broeikaseffect. Dit rustige, zeker in het begin, bijna jazzy nummer is een van de rustmomenten van de plaat. Zo´n nummers waar Grohl ingetogen zingt en niet dat geforceerde, rauwe zingen wat zijn handelsmerk is geworden. Een aangename afwisseling zo halverwege de plaat.

Ook de keuze voor de producer, en diens inbreng, is opvallend. Greg Kurstin is naast producer van o.a. Lilly Allen, Kelly Clarkson en Sia, ook samen met Adele verantwoordelijk voor haar hit Hello en de helft van het uber-schattige duo The Bird and the Bee. Grohl vroeg hem niet alleen vanwege zijn producers kwaliteiten, maar vooral vanwege zijn gevoel voor mooie harmonieën. Dat is duidelijk te horen op het Beatlesque Happy Ever After (Zero Hour) en Make It Right, dat naast een lekkere bluesy riff en chaotische drumwerk vol zit met ooh´s en aah´s en flink wat Na-na-nah´s.

Maar er wordt natuurlijk nog genoeg gerockt. Eerste single Run is een typische Foo Fighters knaller, die na een langzaam opbouwende intro van ongeveer een minuut lekker los gaat. Met zijn zacht-hard-zacht-hard songstructuur niet bijster origineel, maar zoals de Britten zeggen: it does the trick. Ook Arrows, een van de lekkerste nummers van de plaat, is een goed opgebouwde rocker, met wederom een iets subtieler zingende Grohl en gelaagde gitaren die tegen en over elkaar heen spelen. Als voorlaatste is er nog Run, het derde voor release vrijgegeven nummer, dat toch wel de live kraker van het album moet worden  in de lijn van Best Of You en All My Life.

Helaas is het niet slechts rozegeur en maneschijn op Concrete And Gold, want de op Sonic Highways ingetreden classic rock hier ook weer aanwezig in de vorm van Sunday Rain. Je kan er prima op slowdancen, maar wie niet meer in groep 8 zit heeft weinig aan dit nummer. Leuk detail is overigens wel dat het wordt gezongen door drummer Taylor Hawkins.
Een ander minpunt is de afsluiter en titeltrack die zo loom en traag is dat de vinylkopers onder u nog wel eens zouden kunnen twijfelen of dat nummer wel op de juiste snelheid geperst is.

De songs op Concrete And Gold ontstijgen zelden de verse-chorus-verse structuur, maar goed, daar is het ook eigenlijk de band niet naar. Het rockt bij vlagen als een malle en de fans krijgen wat ze willen, zonder dat het teveel een herhaling van zetten is of  plichtmatig aanvoelt. Een frisse, nieuwe plaat die de naam Foo Fighters en de bijbehorende status weer voor de komende paar jaar veilig stelt.

FABIAN HOFLAND

Label: 

Roswell Records / Sony

Muzine Beoordeling: 

7

Meer Album Recensies

  • Angel Olson, Phases, review, recensie
  • Virginia Wing Xam Duo, Tomorrow’s Gift, Review, recensie
  • Hüsker Dü, Savage Young Dü, review, recensie
  • Escapism, Introduction To Escape-ism, review, recensie
  • Spirit Fest, ST, review, recensie
  • Autobahn, The Moral Crossing, review, recensie
  • Liima, 1982, review, recensie
  • Bonny Doon, ST, review, recensie
  • Darlene Shrugg, ST, review, recensie
  • Blitzen Trapper – Wild And Reckless, recensie, review
  • Driftmode - Driftmode EP, recensie, review
  • The Dirty Denims - Back With A Bang!, recensie, review
  • Lunatic Soul - Fractured, recensie, review
  • Shigeto - The New Monday, recensie, review
  • Modern Studies, Swell To Great, recensie, review

ad bol.com

FIFA 18

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us