Recensie

Kevin Morby - City Music

Kevin Morby - City Music, recensie, review

Die hadden we even niet zien aankomen… Na het succesvolle album Singing Saw, dat vorig jaar uitkwam, is er al weer een nieuwe van Kevin Morby. Dat hij het album tijdens diezelfde sessies opnam met zijn vaste liveband, zal te maken hebben gehad met de urgentie die Morby voelde om de studio in te duiken. Liefhebbers van The Velvet Underground, kunnen City Music blind kopen. Hoewel er hier en daar best een kritische noot gekraakt kan worden, is dit een fijn plaatje voor een zwoele zomeravond dat prettige herinneringen oproept aan de experimentele rockgroep rond Lou Reed en John Cale.

Maar goed, kritische noten… City Music opent met een dreampopnummer, Come To Me Now, dat redelijk dissonant is, in ieder geval niet representatief en nogal ongeïnspireerd over komt. Geen goede binnenkomer dus. Het wordt gevolgd door Cry Baby, dat net zo goed op een album van The Babies had kunnen staan. Tot zover niets bijzonders, maar 1234 is een heel aardig punkrocknummer met op het einde een leuke verwijzing naar The Ramones: (Joey, Johnny, Dee Dee, Tommy / They were all my friends, and they died).

Inmiddels heeft de stem van de 29-jarige Texaan die zoveel wegheeft van de jonge Lou Reed zich met voldoende haakjes vastgezet onder onze huid en stoort het intermezzo Flannery, waarop Meg Baird (Espers) een stuk voordraagt uit The Violent Bear It Away van de Amerikaanse schrijfster Flannery O’Connor, geenszins. Sterker nog het vormt de perfecte opmaat naar het meesterlijke liedje waarnaar het album is genoemd, City Music. Hier ontmoet Underground The Doors. Tin Can geeft een goed vervolg aan de ingeslagen weg, maar Germs cover Caught in My Eye en vervolgens Night Time halen het tempo er weer uit en klinken eerder als vullers dan als noodzakelijke tracks.

Gelukkig weet Morby met Pearly Gates de aandacht, voor zover dat toch even verslapt, weer terug te krijgen om vervolgens deze toch weer te laten verslappen door het laatste nummer Downtown’s Lights. Hoewel het album zeker geen modderfiguur slaat in een willekeurige platencollectie, is het dus niet Morby’s chef-d'oeuvre, maar boeiend is het zeker.

THEO STEPPER

Label: 

Dead Oceans / Konkurrent

Muzine Beoordeling: 

6

Meer Album Recensies

  • UNKLE - The Road: Part 1, recensie, review
  • Jen Cloher - Jen Cloher, recensie, review
  • Trailer Trash Tracys - Althaea, recensie, review
  • Sevdaliza - ISON, recensie, review
  • Papir - V, recensie, review
  • Broken Social Scene - Hug Of Thunder, recensie, review
  • Dizzee Rascal - Raskit, recensie, review
  • Lourdes Rebels - Lolita, recensie, review
  • Foster The People - Sacred Hearts Club, recensie, review
  • Husky - Punchbuzz, recensie, review
  • De Baron - Onze Held, recensie, review
  • Waxahatchee - Out In The Storm, recensie, review
  • Offa Rex - The Queen Of Hearts, recensie, review
  • Art Feynman – Blast Off Through The Wicker, recensie, review
  • Dasher - Sodium, recensie, review

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us