Recensie

Luke Sital-Singh - Time Is A Riddle

Luke Sital-Singh - Time Is A Riddle, recensie, review

De Britse singer-songwriter Luke Sital-Singh laat er geen gras over groeien. Anderhalf jaar na zijn goed ontvangen debuutalbum, The Fire Inside, komt hij al weer met een dijk van een album. Niet gehinderd door voorwaarden van een platenmaatschappij, heeft hij het album op zijn eigen manier gemaakt. Met zorg, noeste arbeid en tijd levert hij een craft-album af in de geest van de Slow Movement die hij een warm hart toedraagt. Time Is A Riddle bevat elf zelfgeschreven nummers, gedestilleerd uit ideeën en gedachten die de jonge singer-songwriter heeft laten rijpen sinds hij een teenager is die opgroeide in de buitenwijken van Zuidwest Londen.

Dat de man niet eerder is doorgebroken is mij een raadsel. Op Time Is A Riddle staan ruwe diamanten die bij elke luisterbeurt worden geslepen en steeds meer gaan stralen. Een goed voorbeeld is Rough Diamond Falls, en niet alleen vanwege de woordspeling. Vanaf het openingsnummer Still weet Sital-Singh een vertrouwelijke sfeer te scheppen die dwingt tot verder luisteren. Wat mij betreft kan hij in een adem worden genoemd met collega’s Damien Rice en Glen Hansard. Of met Max Jury, want er zit zeker soul in zijn folk. Het is te horen op Still, maar ook op Oh My God, Nowhere’s Home en zelfs op het eenvoudigere, roots-folkachtige Cynic.

Dat Sital-Singh zich heeft teruggetrokken in de Attica Studio van Villagers-lid Tommy McLaughling, voor wie hij eerder het voorprogramma verzorgde, en zich daar omringde met een gedegen clubje sessiemuzikanten, heeft hem geen windeieren gelegd. Time Is A Riddle is in nog geen tien dagen opgenomen, en klinkt tegelijkertijd net zozeer doordacht als ambachtelijk en origineel. Het is waarschijnlijk die controverse, die dit een topplaat maakt. Er is lang over gedaan om de nummers te bedenken, maar kort om ze op te nemen. Het gevolg is dat het vertrouwd en toch fris klinkt. Time Is A Riddle is daarmee een rechtgeaarde kandidaat voor de top-10 van mijn albumlijstje van 2017.

THEO STEPPER

Label: 

Raygun / Bertus

Muzine Beoordeling: 

9

Meer Album Recensies

  • Jane Weaver, Modern Kosmology, review, recensie
  • Sleep Party People, Lingering, review, recensie
  • Royal Blood - How Did We Get So Dark?, recensie, review
  • Elder - Reflections Of A Floating World, recensie, review
  • Lorde - Melodrama, recensie, review
  • Nev Cottee, Broken Flowers, review, recensie
  • Institute, Subordination, review, recensie
  • James Vincent McMorrow, True Care, review, recensie
  • Beach Fossils, Somersault, review, recensie
  • Paradisa, Sound Of Freedom, review, recensie
  • The Mountain Goats, Goths, review, recensie
  • The Somnambulist, Quantum Porn, review, recensie
  • Morrissey and Marshall, We Rise, review, recensie
  • The Wooden Sky, Swimming In Strange Waters, review, recensie
  • Michael Mayer, DJ Kicks, review, recensie

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us