Recensie

Metz - Strange Peace

Metz - Strange Peace, recensie, review

Zet je schrap. Zet je voeten goed uit elkaar tot je een stevige positie hebt bereikt. Zoals je dat zou doen in een tram die een hobbelig ritje maakt. Druk dan voorzichtig maar resoluut op de startknop of zet de naald kordaat in de groef. Je hoort een van de muzikanten een geluid maken, alsof hij wil zeggen ‘zijn we er klaar voor’? Het is een laatste waarschuwing, en dan breekt de hel los.

Metz is al een aantal jaren een van de meest opwindende acts om live te zien. Het trio uit Canada vliegt er telkens weer met ongelofelijke energie in; het is ook de enige manier om hun intense noise geloofwaardig te kunnen produceren. Zanger-gitarist Alex Edkins zet zich op het podium ook altijd zo schrap: wijdbeens, de voeten bijna haaks op de benen, om zichzelf maar zo’n stevig mogelijke ondergrond te geven bij het aannemen van de ene na de andere onmogelijke rockpose. Prachtig om te zien. Maar geldt dat ook voor de muziek van de drie Canadezen?

Strange Peace is hun derde album, wederom uitgebracht op Sub Pop, met dit keer niemand minder dan Steve Albini achter de knoppen. En dat hoor je: Hij heeft de live-energie van Metz goed weten te vangen op een plaat die 11 nummers en in totaal 37 minuten lang met orkaankracht je huiskamer in komt denderen. Niets ontziend, geen genade; van begin tot eind vol gas, stuiterend van de energie en met alle versterkers op minimaal 10. Met het gitaargeweld stevig op de voorgrond en een grove maar o zo organische sound. En, gelukkig, af en toe het broodnodige rustmoment.

Ok, allemaal goede berichten voor de liefhebbers van keiharde noise, maar stelt die muziek dan ook nog wat voor? Het antwoord is volmondig ja! Bij eerste beluistering klinkt het misschien nog als een ongenuanceerde muur van lawaai, maar daar ontdek je den duur de nuances in en dan komen plots puntgave liedjes te voorschijn. De plaat start met Mess Of Wires: een stuiterende track die boven alle noise uit toch ook onderdak biedt aan een aanstekelijk refreintje en een heldere songstructuur heeft… tot en met het totaal chaotische einde. Drained Lake start met een vervaarlijke brom die je angstig je stereo doet controleren of er niet iets stuk is gegaan. Dit liedje staat strak van de bijna atonale geluiden en ondanks het feit dat het alle kenmerken van een gewoon liedje heeft gaat het hier toch vooral om het sonisch geweld. Daar staat dan Cellophane weer tegenover met een bijna swingend ritme, en met ‘How will I know?’ als het simpele, pakkende refrein ben je al snel aan het meebrullen; dit is Metz in een toegankelijke bui. Caterpillar en Sink tot slot, zijn zachtaardige tracks waarbij je even op adem kunt komen. En dat zul je nodig hebben op deze plaat die deze afwisseling van sferen nog een paar keert herhaalt. Tot en met slotnummer Raw Materials; de langste en misschien wel de beste track op de plaat.

Met Strange Peace levert Metz – geholpen door Steve Albini - opnieuw een indrukwekkende plaat af die je van je sokken blaast. Alsof Irma heel eventjes in jouw eigen woonkamer komt huishouden. En gelukkig passeert het oog van de orkaan zo nu en dan, zodat je even kunt bijkomen.

WIM DU MORTIER

Muzine.nl geeft 3 exemplaren van Strange Peace weg, en we doen de nieuwe Pissed Jeans er gratis bij, om het herriepakket compleet te maken.
Deel deze recensie op faceboek en /of twitter (zie buttons onderaan), en like de Muzine.nl facebookpagina, en wie weet zijn de cd's voor jou.

 

Label: 

Sub Pop / Konkurrent

Muzine Beoordeling: 

8

Meer Album Recensies

  • Ruby Throat - Stone Dress, review, recensie,
  • Band Of Rascals - Tempest , recensie, review
  • J. Mascis, Eleastic Days, review, recensie
  • Pip Blom, Paycheck EP, review, recensie
  • The Inspector Cluzo, We The People Of The Soil, review, recensie
  • Tropical Fuck Storm, A Laughing Death in Meatspace, review, recensie
  • Public Practice - Distance Is A Mirror, recensie, review
  • Value Void, Sentimental, review, recensie
  • Laura Gibson, Goners, review, recensie
  • Fristap, Het Transland, recensie, review
  • Thom Yorke - Suspiria., recensie, review
  • The LVE, Heartbreak Hi, review, recensie
  • Fufanu, The Dialogue Series, review, recensie
  • Sister Sparrow, Gold, review, recensie
  • Seven Stars Over Sicily, And Here Comes The Night, review, recensie

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us