Recensie

Mutemath - Play Dead

Mutemath - Play Dead, recensie, review

Mutemath ontstond als samenwerking tussen drummer/producer Darren King en zanger/toetsenist Paul Meany. Hun hoekige rock met een prominente rol voor King’s inventieve en levendige drumstijl maakte de band ten tijden van hun titeloze debuut in 2006 tot een soort Amerikaanse Bloc Party. De synths en electronica kregen ieder album een groter aandeel en voeren nu op album nummer vijf definitief de boventoon.
Al betekent dat niet dat er niet gerockt wordt, want opener Hit Parade is een groovy rocksong met een hoofdrol voor Meany’s keytar. Al klinken ze hier nog het meest als het Franse dance-duo Justice op hun proggy tweede album Audio, Video, Disco. Dat dance muziek een nog grotere invloed is dan op voorgaande albums valt vooral op in het overgepolijste Break The Fever, wat een samenwerking lijkt tussen Les Rythmes Digitales en Justin Timberlake. Het is kneiter catchy, maar zal veel fans van de eerste paar albums flink fronsend naar hun speakers doen kijken. Andere dance elementen zijn de freakende electronische bas op Stroll On, de Trap beat op Achilles Heal en Nuisance; een beatloos nummer dat drijft op EDM-achtige synths en verder alleen Meany’s hoge, haast iele stem. Die zang is uberhaupt een interessant punt. Want de vergelijking met Timberlake steekt vaker de kop op, voornamelijk bij het rnb-erige Everything’s New waar hij zelfs zijn kopstem gebruikt. Maar vooral bij de spaarzame “echte” rocknummers zou je soms toch een stem met iets meer body willen.

Het met afstand vetste nummer, en tevens eerste single, War, is een rocker die in zijn openende akkoorden niet onder doet voor een band als Royal Blood, maar die zang heeft toch even wat tijd nodig om aan te wennen. Ook Pixie Oaks, dat niet had misstaan op de laatste Foster The People, had in het dik aangezette refrein iets rauwer gezongen mogen worden.

Mutemath is een moeilijk te vatten band. Op eerste gehoor is het allemaal wel erg gelikt, met een enkel refrein dat toch echt te poppy is. Tot je opeens al dagen een van die refreintjes in je hoofd hebt zitten. Welk genre het ook is, ieder nummer is wel een oorwurm op de een of andere manier. Wanneer de nummers je eenmaal pakken, laten ze je ook niet meer los. Dus laat je niet afleiden door alles wat er glimt en blinkt, Play Dead is een album vol met ijzersterke, vernuftige songs waar van alles op aan te merken is, maar dat komt vooral door je eigen hokjes-denken. Geef je over aan deze plaat en laat je overtuigen door de niet alledaagse mix van stijlen van dit eigenwijze clubje muzikanten die precies weten waar ze mee bezig zijn.

PS: Kort voor aanvang van de nieuwe tournee werd bekend dat Darren King niet langer onderdeel uitmaakt van Mutemath. Hij werkte gelukkig nog wel mee aan de totstandkoming van dit album.

FABIAN HOFLAND

Label: 

Wojtek / Caroline

Muzine Beoordeling: 

8

Meer Album Recensies

  • Metz - Strange Peace, recensie, review
  • Prophets Of Rage - Prophets Of Rage, recensie, review
  • Wolf Alice - Visions Of A Life, recensie, review
  • Intergalactic Lovers - Exhale, recensie, review
  • Frightened Rabbit - Recorded Songs EP, recensie, review
  • Bark Psychosis - Hex, recensie, review
  • Dinner - New Work, recensie, review
  • Gun - Favourite Pleasures, recensie, review
  • David Ramirez - We're Not Going Anywhere, recensie, review
  • Lali Puna - Two Windows, recensie, review
  • Fink - Resurgam, recensie, review
  • Foo Fighters - Concrete And Gold, recensie, review
  • Nothing But Thieves - Broken Machine, recensie, review
  • Death From Above - Outrage! Is Now, recensie, review
  • Razz - Nocturnal, recensie, review

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us