Recensie

Nothing But Thieves - Broken Machine

Nothing But Thieves - Broken Machine, recensie, review

Het is alweer bijna twee jaar geleden dat Nothing But Thieves hun gelijknamig debuutalbum uitbracht, een plaat die overal goed ontvangen werd. Het bracht ze onder andere op festivals als Reading, Isle Of Wight en natuurlijk op Lowlands, waar ze de ‘Charlie’ helemaal plat speelden. Inmiddels zijn de Britten niet meer weg te denken uit het festivalcircuit, waar ze afgelopen zomer onder meer op Rock Werchter, Glastonbury én wederom Lowlands stonden. Ook stonden ze in het voorprogramma van Muse tijdens hun Drones World Tour van afgelopen jaar. Weinig rust dus voor het vijftal uit Southend On Sea.

De nummers op Broken Machine werden grotendeels geschreven in de tourbus, die hen afgelopen periode door Europa en zelfs Amerika bracht. Volgens gitarist Joe Langridge-Brown is dat de reden dat de plaat meer ‘rock-achtig’ klinkt. Waarvan akte.

De heren trappen hun tweede plaat af met I Was Just A Kid, waar de basgitaar en de drums tijdens het intro de hoofdrol opeisen, en de band er meteen vol in vliegt. Een lekkere opener die meteen de toon zet voor de rest van het album. Op Amsterdam bewijst Conor Mason een fantastische stem te hebben die zowel ruw als gepolijst klinkt, in combinatie met het fraaie gitaarspel dat deze single kenmerkt. Behalve het wat stevigere werk dat Broken Machine rijk is, bewijst Nothing But Thieves ook het schrijven van ballads te beheersen. Sorry is hiervan een mooi voorbeeld: een potentiële hit, waar Mason zingt over het stuklopen van zijn relatie.

Live Like Animals is een heerlijk uptempo nummer waarbij de gitaarriff (of is dit nou ook voor een gedeelte het keyboard van Dominic Craik?) gedurende vier minuten de hoofdrol opeist, gevolgd door het niemendalletje Soda, welke ze beter achterwege hadden kunnen laten.
I’m Not Made By Design, Particles en Get Better zijn aardige opvullertjes, maar vallen in het niet bij de eerste paar nummers op deze schijf, die sterk begon, maar vervolgens een beetje als een nachtkaars uitgaat. Hell Yeah en Afterlife kunnen dit gevoel helaas niet rechttrekken.

Met Reset Me en Number 13 sluit Nothing But Thieves  hun tweede album af. Een plaat die op zijn minst wisselvallig te noemen is: sterke nummers worden afgewisseld met nummers die de plaat niet tot een grotere hoogte kunnen stuwen. Zonde. De potentie is er zeker, nu de uitvoering nog.

ROEL SCHILLINGS

Label: 

RCA / Sony

Muzine Beoordeling: 

5

Meer Album Recensies

  • Metz - Strange Peace, recensie, review
  • Prophets Of Rage - Prophets Of Rage, recensie, review
  • Wolf Alice - Visions Of A Life, recensie, review
  • Intergalactic Lovers - Exhale, recensie, review
  • Frightened Rabbit - Recorded Songs EP, recensie, review
  • Bark Psychosis - Hex, recensie, review
  • Dinner - New Work, recensie, review
  • Gun - Favourite Pleasures, recensie, review
  • David Ramirez - We're Not Going Anywhere, recensie, review
  • Lali Puna - Two Windows, recensie, review
  • Fink - Resurgam, recensie, review
  • Foo Fighters - Concrete And Gold, recensie, review
  • Nothing But Thieves - Broken Machine, recensie, review
  • Death From Above - Outrage! Is Now, recensie, review
  • Razz - Nocturnal, recensie, review

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us