Recensie

Otzeki - Binary Childhood

Otzeki - Binary Childhood, recensie, review

De neven Mike Sharp en Joel Roberts hebben al sinds hun jeugd een soort van symbiotische band en die vertaalt zich in het maken van muziek van het dansbare elektronische soort. Opvallende elektro in die zin dat ze sferen combineren die niet alledaags zijn: de muzikale omlijsting heeft wat weg van The XX - koel afstandelijke en een mix van beats, toetsen en gitaren - en soulvolle vocalen, veelvuldig met kopstem gezongen. Misschien hoor je dat wel het beste in Already Dead. Een bijna vrolijk gitaarlijntje zet de melodie neer, de beats verleiden om je zwoel te gaan bewegen maar daaroverheen zingt Mike Sharp de longen bijna uit zijn lijf. Die intensiteit in de voordracht maakt dit duo net effe anders dan anderen. Dat kenmerk willen de jongens uit Londen kennelijk graag benadrukken, want als je alleen af zou gaan op openingstrack All The Animals dan zou je bijna gaan denken met een zeurderige band te maken hebt. Gelukkig komen er snel twee uitstekende tracks waarin we de ware aard van het beestje ontmoeten. Al gaan de neven de gevoelige snaar niet uit de weg; luister maar eens naar liefdesliedje Are You For Real. Of Sun Is Rising, waarin effectief naar een euforische climax wordt toegewerkt; gevoelsmatig veel tastbaarder dan het materiaal van The XX.

Grappig om eens te zien dat Joel Roberts in zijn bio aangeeft Ableton te bespelen; fans van de software zullen graag beamen dat het een soort instrument is. Otzeki bedient zich vooral van elektronica. Soms mooie sounds, maar in een nummer als True Love naar mijn smaak ook ronduit lelijk. Toch is het niet enkel elektronica dat regeert op debuutplaat Binary Childhood: in Nobody Like You horen we gewoon een bandje met bas, gitaar en drums. Die afwisseling in instrumentatie, sferen in de nummers en intensiteit maken Binary Childhood tot een geslaagde plaat.

Otzeki is 1 mei te zien in de Melkweg in Amsterdam en 2 mei in Merleyn, Nijmegen.

WIM DU MORTIER

Label: 

Discophorus / Kobalt

Muzine Beoordeling: 

6

Meer Album Recensies

  • Stephen Malkmus And The Jicks - Sparkle Hard, recensie, review
  • Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel & Casino, recensie, review
  • Beach House - 7, recensie, review
  • Rougge - Cordes, recensie, review
  • Midas Fall - Evaporate, recensie, review
  • Delorentos - True Surrender, recensie, review
  • Hearts Hearts - Goods / Gods, recensie, review
  • Ciaran Lavery - Sweet Decay, recensie, review
  • Second Still - Equals EP, recensie, review
  • A Perfect Circle - Eat The Elephant, recensie, review
  • A Place To Bury Strangers - Pinned, recensie, review
  • Otzeki - Binary Childhood, recensie, review
  • Hinds - I Don't Run, recensie, review
  • The National Jazz Trio Of Scotland - Standards Vol. IV, recensie, review
  • Manic Street Preachers - Resistance Is Futile, recensie, review

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us