Recensie

Protomartyr - Relatives In Descent

Protomartyr - Relatives In Descent, recensie, review

Eens in de zoveel tijd verschijnt er een plaat die de tijdsgeest haarfijn vertolkt en je jaren later bij beluistering in een oogwenk terug kunnen brengen naar dat tijdsgewricht. Zo’n plaat is Relatives In Descent van de Amerikaanse band Protomartyr: inktzwart, dreigend, afstotend, agressief, ontregelend en tegelijk van wonderlijke schoonheid.

She’s trying to reach you. Zanger Joe Casey zingt die frase aan het begin en aan het eind van Relatives in Descent op klaaglijke toon. Hoewel, zingen is misschien niet het juiste woord voor wat deze woordkunstenaar doet. Voor het overgrote deel praatzingt hij met schorre stem. En als hij al eens echt probeert te zingen is het als een evenwichtskunstenaar die in opleiding nog regelmatig van de toonlijn dondert. Maar het boeit niet. De intensiteit van zijn voordracht is een van de unique selling points van Protomartyr. Live maakt dat ook diepe indruk, nadat je misschien eerst even de lachwekkende verschijning van Casey hebt verwerkt. Hij ziet eruit als een verlopen Engelse aristocraat-aan-de-drank, die zijn kasteel moet verhuren voor schimmige feestjes om het onderhoud van het bezit te kunnen betalen. Maar ondertussen… don’t judge a book by it’s cover.

Terug naar de frase die in het openingsnummer en het slotnummer terugkeert. Die doet vermoeden dat we hier met een conceptplaat te maken hebben. De toelichting bij het album van label Domino bevestigt dat er een thema als rode draad door de teksten loopt. En dat dominante thema is het gebrek aan houvast dat ontstaat uit desoriëntatie door een overvloed aan informatie; en niet zelden fake news. We hebben geen gemeenschappelijk referentiekader, geen waarheid meer, is in feite de boodschap van Casey. En dat zorgt voor veel onzekerheid, onrust, conflict in deze duistere tijden. Casey vervat dat in metaforen zoals in Windsor Hum: dat is een irritant geluid dat de Canadese stad Windsor in zijn greep houdt en waarvan de bron maar niet te achterhalen lijkt. „I used to think that truth was something that existed, that there were certain shared truths, like beauty. Now that’s being eroded. People have never been more skeptical, and there’s no shared reality. Maybe there never was,” vertelt Casey over het centrale thema.

Tot zover de teksten en de context waarin we die kunnen plaatsen. Indrukwekkende woorden maken nog geen goede plaat. Wat Relatives In Descent tot een klapper van jewelste maakt is dat de begeleiding een sfeer in muziek weet te vatten die door merg en been gaat. Postpunk die rauw klinkt maar ook prachtige melodielijnen neerzet; ruimschoots voldoende om de atonaliteit van de voordracht van Casey te compenseren. Maar ook postpunk van de meest duistere soort die naadloos aansluit bij zijn kijk op de wereld in woorden.

Het is moeilijk onder woorden te brengen wat dit Protomartyr-album dankzij die rake combinatie met me doet. Het ontlokt een fysieke reactie. Een mengeling van verrukking en afkeer tegelijk. Mijn buik trekt samen en creëert een gevoel van spanning. Maar een spanning die een hunkering in zich heeft zoals je je speekselklieren bijna kunt voelen samentrekken als je denkt aan voedsel waar je van houdt. Dat gevoel maakt me euforisch en zorgt er voor dat ik de plaat keer op keer opzet en me mee laat slepen in Protomartyr’s wereld. Met als hoogtepunten The Chuckler waarin we zelfs violen horen tokkelen, het sfeervolle My Children, het gruizige baswerk in Here Is The Thing en die geheimzinnige noise in Windsor Hum.

WIM DU MORTIER

Protomartyr is te zien op 9 November in Vera, Groningen, 10 November op het Le Guess Who? Festival in Utrecht en 11 November in Rotown, Rotterdam.

Label: 

Domino / V2

Muzine Beoordeling: 

10

Meer Album Recensies

  • Get Well Soon, The Horror, recensie, review
  • Virginia Wing, Ecstatic Arrow, recensie, review
  • Snail Mail, Lush, review, recensie
  • LUMP, LUMP, review, recensie
  • The Ramona Flowers, Strangers, review, recensie
  • Morcheeba, Blaze Away, review, recensie
  • Pieter de Graaf, Prologue, review, recensie
  • Cronin - The First Kiss Of Love, recensie, review
  • Tracyanne & Danny, ST, review, recensie
  • Jo Passed, Their Prime, Review, recensie
  • Fatoumata Diawara, Fenfo (Something to say), review, recensie
  • Parquet Courts, Wide Awake!, review, recensie
  • Canshaker Pi, Naughty Naughty Violence, review, recensie
  • Snow Patrol - Wildness, recensie, review
  • Gazpacho - Soyuz, recensie, review

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us