Recensie

Queens Of The Stone Age - Villains

Queens Of The Stone Age - Villains, recensie, review

Vier jaar na het vorige album …Like Clockwork is Queens Of The Stone Age terug met Villains. Verwacht echter geen Rated S, Songs for the Deaf 2 of More Lullabies to Paralyze, want Josh Homme en zijn mannen zijn verder gegaan en fundamenteel versmolten met Eagles of Death Metal en Them Crooked Vultures. Villains is dan ook een mengelmoes van dit alles. En meer.

Opener Feet Don’t Fail Me is onvervalste horror. Tot snare, bas en gitaar je vertellen waar het op staat: dit is een plaat om op te bewegen. Josh Homme zingt het zelf: ‘When the needle hit the groove, I commence to moving.’ Een stuwende gitaarpartij draagt je al deinend het album in. Homme noemde het album in de aanloop naar de release van Villains  al ‘uptempo’. Hij haalde ook Uptown Funk, de megahit van producer Mark Ronson en Bruno Mars, aan als voorbeeld voor de richting van het album. Daar heeft hij niet over gelogen, maar dat betekent niet dat Queens of the Stone Age onder de glitters binnenkomt op plateauzolen met een discobal in de hand.

QOTSA is en blijft een rockband in hart en nieren, en in veel nummers voert gitaar dan ook gewoon de boventoon. Head Like A Haunted House is een pure rockraket à la eerdergenoemde Eagles of Death Metal, en The Evil Has Landed voelt als Them Crooked Vultures met een knipoogje naar die oude vertrouwde Queens of the Stone Age. Dat betekent overigens niet dat de hele plaat uitpuilt van afgeleide ideeën en sounds. Sterker nog: vrijwel ieder nummer heeft zijn eigen geluid. Die variatie in geluid, sfeer en toon is de uitzonderlijke prestatie op Villains.

Er zijn gitaren die bassig zoemen, kraken als schuurpapier, of rondzingen van de galm. Synthesizers spelen ook een belangrijke rol. In Un-Reborn Again hoor je een bijna Bowie-achtige synth, maar ook op de rest van de plaat wordt er flink wat afgewisseld in sound. De productie is diep en gelaagd, en soms moet je een aantal keer luisteren om je bewust te worden van een verstopt motiefje.

Al die afwisseling is op sommige andere platen een teken van blinde paniek, van een band die het spoor bijster is en in het wilde weg om zich heen grijpt, maar zo is Villains niet. Queens of the Stone Age doet het met overtuiging. Juist daarom is Villains een geile plaat die bovendien de voetjes in beweging zet. 

JIMI DE GROOT

Label: 

Matador / Beggars

Muzine Beoordeling: 

8

Meer Album Recensies

  • Angel Olson, Phases, review, recensie
  • Virginia Wing Xam Duo, Tomorrow’s Gift, Review, recensie
  • Hüsker Dü, Savage Young Dü, review, recensie
  • Escapism, Introduction To Escape-ism, review, recensie
  • Spirit Fest, ST, review, recensie
  • Autobahn, The Moral Crossing, review, recensie
  • Liima, 1982, review, recensie
  • Bonny Doon, ST, review, recensie
  • Darlene Shrugg, ST, review, recensie
  • Blitzen Trapper – Wild And Reckless, recensie, review
  • Driftmode - Driftmode EP, recensie, review
  • The Dirty Denims - Back With A Bang!, recensie, review
  • Lunatic Soul - Fractured, recensie, review
  • Shigeto - The New Monday, recensie, review
  • Modern Studies, Swell To Great, recensie, review

ad bol.com

FIFA 18

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us