Recensie

Roosevelt - Young Romance

Roosevelt, Young Romance, review, recensie

Het zout van de zee schuurt onder je t-shirt op je huid die nog gloeit van een lange dag aan een mediterraan strand. De zon gaat goudgeel onder boven een azuurblauwe zee. Je neemt een eerste slokje van je drankje en voelt je goed.

Als geen ander kan Marius Lauber alias Roosevelt zo’n gevoel oproepen met z’n aalgladde moddervette electrodisco. Zijn puike debuutplaat, waar hij geholpen door Hot Chips synthnerd Joe Goddard jaren aan werkte tot werkelijk alles klopte, leverde een reeks aan hitjes op en een snelgroeiende bekendheid.

Maar hoe dan verder? Eenmaal iets goeds gevonden, nooit meer iets anders, moet Lauber hebben gedacht. Young Romance lijkt in veel opzichten wel een kopie van het debuut uit 2016. Bij eerste beluistering levert dat dan ook een beetje teleurstelling op. Het is jammer dat dit ontegenzeggelijk grote muzikale talent niet stappen kan of durft te zetten. Verschillende nummers lijken wel een doorslagvel van hitjes op de debuutplaat; zelfde sfeer, zelfde ritme. Luister maar naar de eerste singles als Under The Sun. Goed, andere teksten, maar daar moet Roosevelt het zo zeer niet van hebben dat de slepende en soms bijna zeurderige zangpartijen eigenlijk niet veel meer zijn dan een extra synthlaag. Maar wat dan gek genoeg bij elkaar opgeteld toch echt wel weer heel goed werkt.

Pas na herhaalde beluistering klinken details door en ga je de verschillen met de eerste plaat ontdekken. Er zijn nummers die wat meer ruige randjes hebben; zoals Illusions dat begint met een John Bonham-waardige drumsound en dan losgaat met voor Roosevelts doen hele ruige gitaren. En wat klinkt die analoge elektronica weer heerlijk, zoals in het downtempo bijna New Order -achtige Getaway.

Roosevelt gaat voort op de ingeslagen weg met Young Romance en levert ons weer zo’n heerlijke zomerse plaat die geschikt is als achtergrond muzak én om keihard te draaien en je benen op kapot te dansen op euforische momenten. Gewoon lekker, zeg maar, en van uitstekende kwaliteit. Want hoor toch weer die verslavende ploppende baslijntjes! Maar je mag je gerust afvragen of je ze echt allebei in de plantenkast moet hebben staan. Want het is puntje bij paaltje één pot nat, maar wel lekker nat dan.

WIM DU MORTIER

 

Label: 

City Slang / Konkurrent

Muzine Beoordeling: 

8

Meer Album Recensies

  • Estrons, You Say I’m Too Much, I Say You’re Not Enough, review, recensie
  • Fucked Up, Dose Your Dreams, review, recensie
  • Kristin Hersh, Possible Dust Clouds, recensie, review
  • The Sore Losers, Gracias Señor, review, recensie
  • Mudhoney - Digital Garbage, recensie, review
  • The Joy Formidable - AAARTH, recensie, review
  • Satellite Stories - Cut Out The Lights, recensie, review
  • Therapy?, Cleave, recensie, review
  • Blackboxred, Salt In My Eyes, review, recensie
  • Roosevelt, Young Romance, review, recensie
  • Lydmor, I Told You I'd Tell Them Our Story, review, recensie
  • Black Honey - Black Honey, recensie, review
  • Villagers - The Art Of Pretending To Swim
  • The Sha La Das, Love In The Wind, review, recensie
  • We Were Promised Jetpacks, The More I Sleep The Less I Dream, review, recensie

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us