Recensie

The Jesus And Mary Chain - Damage And Joy

The Jesus And Mary Chain - Damage And Joy, recensie, review

Na negentien jaar is de Schotse noiserocklegende The Jesus & Mary Chain terug met hun zevende studioalbum Damage & Joy. Het album opent met de regel “Trying to win your interest back” en dat doen Jim en William Reid met exact datgeen wat je van The Mary Chain mag verwachten. Damage & Joy klinkt opvallend genoeg als een logische opvolger van Munki uit 1998 en gaat gewoon verder waar de band was gebleven, voordat de ruzie tussen de broers Reid de overhand kreeg. Alle classic JAMC elementen zijn aanwezig: de trademark feedback en fuzz, de rock ‘n’ roll gitaarriffs, de drummachines, de catchy popsongs, de bekende thematiek in de teksten (liefde, dood, JFK en de USA) en wat voorspelbare rijmschema’s. De tekst van Simian Split (“I killed Kurt Cobain/Put the shot right through his brain”) voelt als een inside joke die de broers misschien beter voor zichzelf hadden kunnen houden, maar het past perfect in de don’t give a fuck attitude die de Reids al sinds 1985 hoog houden.

Ook de songs herinneren aan de eerdere Jesus & Mary Chain. Single Always Sad (een duet met William’s vriendin Bernadette Dening) refereert duidelijk aan de iconische single Sometimes Always uit 1994 (nota bene een duet met William’s toenmalige vriendin Hope Sandoval). Facing Up To The Facts drijft op dezelfde repetitieve baslijn alsSidewalking uit 1988. Sowieso is een aantal van de tracks al meer dan tien jaar oud. Een eerdere versie van All Things Pass was te horen op de soundtrack van de film Heroes (2008) en andere nummers werden door Jim of William Reid al gespeeld in soloprojecten als Sister Vanilla, Freeheat of Lazycame. Geen enkele van die soloprojecten haalde het bij The Jesus & Mary Chain, en Damage & Joy bewijst dat net als de Gallaghers, de Davies en de Followils de gebroeders Reid hun onderlinge dynamiek en rivaliteit nodig hebben om die magische chemie te realiseren. In Facing Up To The Facts lijken ze daar zelfs de draak mee te steken wanneer Jim zingt “I hate my brother and he hates me/That’s the way it supposed to be.”

Damage & Joy is een prachtige return to form met sterke tracks als The Two Of Us, Black & Blues en Always Sad. Er is weliswaar weinig nieuws onder de zon maar ook dat kan eigenlijk geen verrassing genoemd worden. Op de keper beschouwd schrijven Jim en William Reid al 32 jaar nagenoeg dezelfde songs. Het is alleen de productie die wezenlijk verschilt op eerdere albums Psychocandy, Darklands, Automatic, Honey’s DeadStoned & Dethroned en Munki.

Het feit dat The Jesus & Mary Chain na negentien jaar weer een album heeft gemaakt is al opzienbarend genoeg, maar dat ze het ook nog eens doen met een album dat aan alle verwachtingen voldoet, is veel meer dan waar uw recensent op had gehoopt.

MARCEL VERHAAR

Check de video van Always Sad.

Label: 

Warner Music

Muzine Beoordeling: 

8

Meer Album Recensies

  • Metz - Strange Peace, recensie, review
  • Prophets Of Rage - Prophets Of Rage, recensie, review
  • Wolf Alice - Visions Of A Life, recensie, review
  • Intergalactic Lovers - Exhale, recensie, review
  • Frightened Rabbit - Recorded Songs EP, recensie, review
  • Bark Psychosis - Hex, recensie, review
  • Dinner - New Work, recensie, review
  • Gun - Favourite Pleasures, recensie, review
  • David Ramirez - We're Not Going Anywhere, recensie, review
  • Lali Puna - Two Windows, recensie, review
  • Fink - Resurgam, recensie, review
  • Foo Fighters - Concrete And Gold, recensie, review
  • Nothing But Thieves - Broken Machine, recensie, review
  • Death From Above - Outrage! Is Now, recensie, review
  • Razz - Nocturnal, recensie, review

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us