Recensie

Tom Morello - The Atlas Underground

Tom Morello - The Atlas Underground, recensie, review

Tom Morello is terug. De Rage Against The Machine/Audioslave-gitarist gaat voor het eerst solo onder zijn eigen naam. Hij deed het eerder alleen onder de naam The Nightwatchman, maar nu gaat hij “solo” met maar liefst 19 gastartiesten. Het idee achter het album was zijn gitaarriffs combineren met de muziek van nu. Het album moest heel erg 2018 klinken en bestaat daarom grotendeels uit EDM, de één-dimensionale uber-commerciële  dance-stroming uit de USA. De opener met dubstep/trap/EDM producer-duo Knife Party is nog tot daaraantoe, maar het nummer How Long met Steve Aoki is echt bedroevend. Het nummer zal het goed doen op Mysteryland en dergelijke festivals, maar het is zo plat en lomp dat er voor Rise Against-zanger Tim McIlrath geen enkele eer meer te behalen valt. Hetzelfde geldt voor Where It’s At Ain’t Where It Is. Op papier zou een samenwerking met ‘de nieuwe Hendrix’ Gary Clark Jr. heel vet kunnen zijn, maar het eindresultaat is een matig piano dance nummertje waar geen noemenswaardig gitaarspel op te horen is. Een zwaar gemiste kans. Een iets creatievere Amerikaanse producer, Pretty Lights, zorgt voor een aangename afwisseling tussen al het stampwerk. Zijn glitchhop is altijd wel lekker, zij het een trucje waar weinig vooruitgang in lijkt te zitten, en hij levert hier een fijn funky en groovy nummer af met One Nation. Het klinkt alleen wel of hij het nummer al had en de gitaar (samples) van Morello er achteraf in gemonteerd zijn. De melodie van het nummer stond al, dus de zeer minimale gitaarlick is niet echt een aanvulling.

Tot zover de dance, nu de hiphop. Een genre waar Morello al sinds zijn RATM tijd aan gelinkt is en dat nog eens extra bevestigde met Prophets of Rage ( http://www.muzine.nl/recensie/albums/prophets-of-rage-prophets-of-rage ). Het zijn veelal niet de minste namen: Wu-Tang Clan’s RZA en GZA, Run The Jewels’ Killer Mike, Outkast’s Big Boi en van de nieuwe generatie Vic Mensa. Sommige houden zich redelijk staande, maar ze worden wederom weer niet geholpen door de eentonige nummers en te repetitieve beats. Big Boi en Killer Mike klinken bevlogen, maar de beat en gitaarlick zijn te simpel. Vic Mensa doet zijn ding en klinkt oprecht in zijn boosheid, maar de wah-wah gitaar van Morello voelt overbodig. Ondanks de lompe bro-step (de USA versie van Dubstep die tevens de dood van het genre op zijn naam heeft) drop leveren de Wu Tang neefjes hier de beste prestatie, al heeft RZA een flinke voorsprong door zijn Banks & Steelz met Interpol zanger Paul Banks. Die weet wel wat je doet op een gitaartrack. De rap wint het ruimschoots van de dance, maar dat was ook wel te verwachten.

Dan blijven de rock songs over. Het is flauw om te zeggen dat de rocker beter is in rocken en hem zijn muzikale uitstapjes niet te gunnen, maar je ontkomt er niet aan dat de rock songs de betere (minder slechte?) nummers van de plaat zijn. Verrassend genoeg is de samenwerking met Marcus Mumford op Find Another Way het hoogtepunt van de plaat. Zijn ietwat raspige stem klinkt hier nog net wat donkerder. Er zit wel een Chris Cornell/Audioslave smaakje aan, maar dat vergeven we ze. Ook hier de elektronische elementen, maar het heeft tenminste een goede songstructuur. Every Step I That I Take met Portugal. The Man is een vrij licht popliedje met een rauw randje door de vuige bassen en catchy refreintje. Niet spetterend, maar zeker niet slecht. Daarnaast zijn er nog twee RATM kopieën, beide opvallend genoeg met zangeressen. Lucky One met K.Flay, die het op de rustige stukken aardig doet, maar in de refreintjes echt kracht tekort komt. En zangeres/MC Leikeli47 die op het lekker hortend en stotende Roadrunner zeer venijnig van zich af bijt. Met afstand het hardste en vetste nummer van de plaat, die ons helaas doet concluderen dat deze schoenmaker het beste bij zijn leest kan blijven.

Eindresultaat is een verwarrende mix van stijlen en een aaneenschakeling van gemiste kansen. Als losse nummers zijn er echt wel een paar tracks die werken; of dat nou in een rockzaal, een dance festival of op de radio is, maar als album is het niet best. De vraag is ook een beetje voor wie de plaat bedoeld is. Het aantal luisteraars die de hele plaat zullen waarderen lijkt me zeer gering. Er is altijd de dooddoener dat het een goede idee is, maar slecht uitgevoerd. De vraag is hier echter of het wel echt zo’n goed idee was.

FABIAN HOFLAND

Label: 

Mom + Pop Music

Muzine Beoordeling: 

4

Meer Album Recensies

  • Ruby Throat - Stone Dress, review, recensie,
  • Band Of Rascals - Tempest , recensie, review
  • J. Mascis, Eleastic Days, review, recensie
  • Pip Blom, Paycheck EP, review, recensie
  • The Inspector Cluzo, We The People Of The Soil, review, recensie
  • Tropical Fuck Storm, A Laughing Death in Meatspace, review, recensie
  • Public Practice - Distance Is A Mirror, recensie, review
  • Value Void, Sentimental, review, recensie
  • Laura Gibson, Goners, review, recensie
  • Fristap, Het Transland, recensie, review
  • Thom Yorke - Suspiria., recensie, review
  • The LVE, Heartbreak Hi, review, recensie
  • Fufanu, The Dialogue Series, review, recensie
  • Sister Sparrow, Gold, review, recensie
  • Seven Stars Over Sicily, And Here Comes The Night, review, recensie

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us