Recensie

Ciaran Lavery. TivoliVredenburg, Utrecht

Ciaran Lavery. TivoliVredenburg, Utrecht, recensie, review

Na een lange klim richting Cloud Nine, de zaal helemaal in het dak van het Utrechtse TivoliVredenburg, horen we plots engelen zingen. Of in ieder geval één engel dan. Het gaat hier om Adam Barnes, liedjessmid te Oxford, die als support mee op tour is met Ciaran Lavery.
De jonge Brit is gezegend met een onweerstaanbaar heldere stem, weet daar schijnbaar achteloos een flink stel meer dan prima liedjes bij te schrijven die hij zelfverzekerd de zaal in slingert. Als hij aan het zingen is, tenminste. Want tussen de liedjes door oogt Barnes timide, tegen het autistische aan zelfs, en komt er weinig meer uit dan een warrig praatje over het kopen van zijn in februari verschenen derde album Vacancy At NASA, na de show. Maar Barnes mag dan wat mensenschuw overkomen, ga dat album toch vooral eens checken, want wat een stem heeft deze man.

Hoe anders is de presentatie van Ciaran Lavery. De rossige, bebaarde bard uit het Noord-Ierse plattelandsdorp met de onuitspreekbare naam Aghagallon windt, tussen zijn liedjes door, het publiek in de prima gevulde zaal moeiteloos om zijn vinger met de even sarcastisch als sympathieke (Noord-) Ierse humor. Zo krijgen we een hilarisch verhaal te horen over zijn haat jegens warme dagen vol zonneschijn (het was in Utrecht vandaag 25 graden) vanwege zijn bleke huid, en dat hij daarom als kind tijdens vakanties steevast onder een boom werd neergezet, en vraagt hij het publiek om toeristische tips. Een mooi contrast met zijn toch bepaald niet vrolijke liedjes.
Lavery opent met Beast At My Door, een van de vele ingetogen prachtliedjes van zijn onlangs verschenen album Sweet Decay (lees hier de recensie), en daarna volgt in ruim een uur een mooie dwarsdoorsnede uit zijn oeuvre. Lavery houdt blijkbaar van het spelen met contrasten, want waar een song als Awful Love juist wat steviger wordt gespeeld dan op debuutalbum Not Nearly Dark, daar krijgt 13 (dè potentiele radiohit van zijn nieuwste plaat) juist een wat ingetogen behandeling mee.

Begeleid door slechts een bassist en een drummer met een prachtig hoge stem, die mooi contrasteert met het rauwe randje van zijn eigen stem, werkt Lavery zich, geholpen door het kraakhelder afgestelde geluid, door songs van alle drie zijn albums.
Hoogtepunten zijn Return To Form, waarbij zijn medemuzikanten zonder instrument vlak achter hem plaatsnemen voor een ingetogen driestemmige versie, en afsluiter Okkervil River, een song die haarfijn samenvat waar het in de muziek van Lavery om draait: melancholie, urgentie, warmte en een fijnzinnige eigenwijsheid.
Overigens is dat laatste nummer niet echt de afsluiter, want voordat de band Okkervil River inzet, legt Lavery even haarfijn uit dat het na deze song de bedoeling is dat, nadat hij en zijn band het podium af zijn gelopen, de aanwezigen in de zaal heel hard moet klappen en roepen om een toegift, waarna Lavery weer terug het podium op komt voor nog een liedje. En zo geschiedde.

Na afloop van het optreden vertelt Lavery in de kleedkamer dat hij houdt van dit soort intieme shows, en een hekel heeft aan festivals. Maar laten we hopen dat hij komende zomer toch nog een aantal Nederlandse festivals in zijn agenda opneemt, want Ciaran Lavery toont zich vanavond in Utrecht  een uniek liedjesschrijver die het verdient om door meer mensen gehoord te worden dan de kleine honderd gelukkigen in Cloud Nine.

TEKST: RONALD RENIRIE
FOTO’S: RENE OONK

Gezien: 

Cloud Nine, TivoliVredenburg, Utrecht, 09/05/2018

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us