Recensie

De Likt. So What!, Gouda.

De Likt, So What!, Gouda, review, recensie

Gouda. Amerikanen spreken die naam met ontzag uit. Een beetje knauwend met een lange a-klank en een afgebeten g zonder gerochel in hun keel. Gheoudaaaah. En dan denken ze aan zo’n massief donkergeel blok dat glimt als plastic en millennials bevestigt in hun vermoeden dat melk in een fabriek wordt gemaakt. Gouda. Met die klanken kun je met je Rotterdamse tongval niks; volkomen melodie- en poëzieloos. Er ligt een duwboot in het haventje, midden tussen oude bedrijfspanden die de randen van de stad een beetje een rommelig Belgische aanbik geven. Zo’n duwbootje waar een Rotterdammer om grinnikt. Dat bootje ligt in een watertje zo breed dat het in Rotterdam een sloot zou heten. Gouda in de avond. Het is donker en druilerig en in de straten vol panden die stammen uit de tijd dat Goudse nog met sch werd geschreven is het leeg. Je kunt er een Uzi op leegschieten zonder echt schade aan te richten. Muffe kelders, rottende palen. Je gaat bijna denken dat het maar goed is dat Rotterdam tijdig is gesaneerd, ook al was dat onvrijwillig. Ach, So What. Dit is Gouda. Een stad. Bijna omarmd door de grijpgrage armen van die agglomeratie daar niet ver vandaan. Armen in de vorm van eindeloze zielloze wijken met notariswoningen en eindeloze rijen eenvormigheid en betegelde tuintjes met houten schuttingen die je vrijwaren van contact met de buren van een andere komaf. Terraswarmers. Gouda; net niet in de greep van Rotterdam.. nog niet.

Aan de rand van die sloot ligt een jongerencentrum zoals iedereen die in de provincie is opgegroeid wel kent. Zo’n ontmoetingsplek achter een dikke deur en een bel, met overal bordjes of jij niet ook vrijwilliger wil worden in deze in zwarte schoolbordverf gedoopte tent. So What! Je moet er een poortje voor door en eerst aanbellen, maar dan kom je ook ergens. Een plek om je veilig te voelen en waar iedereen je kent. Vriendelijke gasten, hart op de goede plek die houden van hun honk.

'Het plafond is hierzoo een beetje laag'

Vandaag strekt weer zo’n grijpgrage Rotterdamse arm om deze stad vol historie, oude industrie en Punseli stroopkoekjes. De Likt is zelf ook een soort van agglomeratie. Ja, je ziet drie van die gasten op het podium staan; de zwarte parel, de introverte professor en dat rare ventje in glimmend zwart leer met en dat irritante snorretje die tegelijk én Jordy én Simon heet. Maar intussen is De Likt uitgegroeid tot een complete entourage, getuige de presentatie van hun nieuwe plaat De Derde in Rotown met tal van gastoptredens. En bij die drie hoort al sinds jaar en dag die lange gast met een pet, Immanuel Spoor, die Jordy altijd op zijn schouders door de zaal zeult. En in Gouda in So What! draait hij funky beats en maskeert dat het bijna een uur later losgaat dan in de programmagids staat.

En dan is er natuurlijk Afronaut, niet gespeend van jaloezie steevast door Jordy ‘de mooie Afronaut’ genoemd; de chickmagnet met die zoete stem en die liefelijke boterzachte uitstraling. Maar zet die gast nu eens wat harder jongens-en-meisjes--van-het-geluid, want hij mag gerust worden gehoord als hij ons verleidt met z’n soepele vloed van woorden.

„Het plafond is hierzoo een beetje laag”, zegt Jordy verontschuldigend in onvervalst Rotterdams als hij uitlegt dat hij vanavond niet op de schouders van Spoor klimt. Hij zou z’n nek toch ‘s breken.. Dus stort hij zich vanavond in So What! ontelbare keren in het publiek om zich door zijn fans op handen te laten rondzeulen en bijna fijn te laten drukken tussen de gretige handenmassa en het lage plafond vol gloedhete lampen. Als hij het gedicht aanheft over de Slavink lijkt het alsof de Gouwenaars hem niet meer willen laten gaan. Hij moet naar het podium tijgers, om de volgende stamper in te zetten - Spoor staat er al klaar om hem op te vangen - maar de handen maken nog een rondje.

Hoe doet hij dat toch, die Spoor. Altijd staat hij daar op het podium, als zijn maat uit de mensenmassa terugkeert en als oud vuil dreigt te worden neergesmeten op het podium. Het ene moment staat die lange gast nog mee te deinen achterin de zaal en in een oogwenk is hij daar, de reddende engel, de steun en toeverlaat, dat vaste onderdeel van de entourage van De Likt uit Rotterdam, om Jordy een zachte landing te geven.

De zwarte parel Giorgi Kuiper (links) en brandpunt tijdens live-shows Jordy Dijkshoorn

„In 2016 kwamen jullie allemaal het podium op”, herinnert Jordy zich nog over het voorlaatste optreden van de Rotterdammers in So What! Natuurlijk is dat een uitnodiging aan al die Gouwenaars die vanavond hun weg door dat koude druilerige stadje hebben gezocht naar die deurbel. Na een klein uur waarin De Likt vooral lekker dansbare nummers van weleer en van de nieuwe plaat brengt, met als uitzondering dat eigenaardige lied over Mevrouw Bajovic, staan daar al die foute tijgervrouwen op de gastenlijst die licht geven in de duisternis op het podium en spettert bloed aan de muur.

„Soms lul ik even om op adem te komen”, zegt Simon terwijl hij weer een bekende in het publiek herkent en hem de hand drukt. De hele avond geen woord meer over dat ene voorval en wat is geweest. Is dit dezelfde Jordy die we jaren geleden zagen doorbreken op het regenachtig Schouwburgplein tijdens Motel Mozaïque? Toen schreeuwde hij de aderen uit zijn hoofd, om aandacht en als een aankondiging van wat zou komen. Nu staat hij daar op het podium met een waarachtig gelikte en goed uitgedachte show, vol zelfvertrouwen zo lijkt het. In controle en genietend van met moment. Met aandacht voor de mensen in het publiek. Professioneel. Top entertainment. Iedereen een leuke avond. Feestje. Zou hij zijn moeder nog moeten bellen voor hij het podium opgaat, vraag je je af.

'Nee, via de speaker, dat is hoger...'

Jordy is het brandpunt van alle aandacht tijdens shows, maar altijd staat hij stil bij de mensen om hem heen. Midden in de set introduceert hij nog eens de zwarte parel en de professor. Die hebben in feite hun werk al gedaan en spelen live een ondergeschikte rol. John van Beek en Giorgi Kuiper excelleren op de nieuwe en tweede plaat van De Likt, toepasselijk De Derde getiteld. Hun muzikale aankleding klinkt vetter en meer volwassen en dat maakt De Derde een meer dan waardige opvolger van de debuutplaat van de Rotterdammers. Ook Goirgi smaakt in Gouda het relatieve genoegen om met zijn draagbare keyboard op handen gedragen door de zaal te gaan; geen wonder dat zijn solo wat hakkerig klinkt, met zijn neus vervaarlijk dicht bij het inktzwarte plafond. Jordy rapt wat meer beheerst en afgerond op de plaat dan hij live presteert; daar draait het om de energie en de beleving en klinkt hij scherp en agressief. Hoewel van agressie geen enkele sprake is. Hij gedraagt zich vanavond als een lief mensje. „Nee, via de speaker, dat is hoger”, zegt hij terwijl hij een uitverkorene uit het publiek helpt te crowdsurfen. So What! wordt al tijdens het eerste nummer omgetoverd tot een kolkende massa, bereikt hoogtepunten op hits als Finidi George en eindigt met zijn allen op het podium. „Gouda, zijn we wakker?” Ja, hoor Jordy, nu wel.

WIM DU MORTIER

Fotot's: JELTE VAN BOHEEMEN

Gezien: 

De Likt, So What!, 9/03/2018

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us