Recensie

Gang Of Four + Fornet. Paard, Den Haag

Gang Of Four, Paard, Den Haag, review, recensie, Andy Gill, Photo: Jan Rijk

Andy Gill loopt quasinonchalant het podium van het Paard op, en glimlacht zowaar even als hij het publiek inkijkt. Pakt zijn gitaar en laat de snaren zingen. Het is alsof hij het instrument voor de eerste keer ziet en het van alle kanten wil bekijken. Hij houdt ‘m op zijn kop, steekt ‘m met één hand in de lucht, bekijkt de achterkant en zet de kop van de gitaar op de grond. De feedback wordt luider tot Gill het instrument plots als oud vuil op de grond gooit. Klêng; de snaren klappen tegen de body van de gitaar en geven nog eens een impuls aan de toonloze feedback die nu uit de speakers knalt. Gill raapt de gitaar weer op om ‘m even later weer met een knal op zijn rug te laten landen. Schroeven en houtsplinters blijven achter op het podium als het enige nog originele lid van Gang Of Four een andere gitaar krijgt aangereikt. Het theatrale intro blijkt - geen verrassing voor de kenners - het begin van Love Like Anthrax van het in 1979 verschenen album Entertainment!; het debuut van de grondleggers van de punkfunk. Dat nummer is een van de tegendraadse songs op die invloedrijke plaat en start immers met een lange oorverdovende en toonloze rondzingende gitaar.

Gang Of Four gaf in Den Haag het enige optreden in Nederland tijdens hun tour. Eigenlijk is het nog meer de ‘Gang Of One’; Gill speelt samen met drie jonge muzikanten die kleinzonen zouden kunnen zijn van het gros van de aanwezigen in de grote zaal van Paard. Voor aanvang lijkt het even op een bijeenkomst van een bejaardensociëteit voor mannen met een heldere voorkeur voor zwarte kledij. Van boven kleurt de zaal zilvergrijs. Veelal deels kalend. Vrijwel iedereen aanwezig heeft het origineel destijds met eigen ogen zien spelen en vertelt er gretig over aan de bar. Na afloop zullen ze opmerken dat het best goed was, maar toch jammer dat er nog maar één oudgediende present is. En het oude werk is toch leuker… Wie destijds niet wakker genoeg was de band die een aardverschuiving teweeg bracht te kennen, geniet nu toch nog met volle teugen bij het horen van al die inmiddels legendarische tracks.

Flits, even terug in de tijd. Ook de jongelingen van de huidige Gang Of Four hullen zich in kleding die zo uit de jaren tachtig lijkt te stammen. Bandplooibroeken, wijde overhemden en schoenen met bolle neuzen. En ze passen zich aan bij de esthetiek van die tijd én bij Gill; het hele concert kan er geen lachje vanaf. De heren kijken stuurs en geven de bijna agressieve muziek daarmee nog een extra scherp randje. Er valt dat ook niks te lachen als het gaat om de thema’s die Gang Of Four in hun teksten aansnijdt. En het past weer wonderwel in het huidige tijdsgewricht. Grootkapitaal, mannen met te veel testosteron en machtsmisbruik door foute politici. Nee, ook vandaag de dag valt er welbeschouwd niks te lachen. Nou ja, wel als we de avonturen van zanger John Sterry en zijn microfoons volgen vanavond. Hij kan op het grote podium kiezen uit drie microfoons, en dat doet hij dan ook met schijnbewegingen en speels plezier. Om na een stukje zang de microfoonstandaard talloze keren met een doffe klap op het podium te laten kletteren. Hij zet mogelijk onbedoeld het sloop- en breekwerk voort met zijn eigen instrumenten. Het wordt lachwekkend als hij zijn microfoon aan het snoer in het rond wil laten draaien, maar die voor het zo ver is uit zijn houder schiet en op de vloer stuitert.

Zanger John Sterry klungelt wat aan met microfoons

Wat betreft techniek heeft de band sowieso z’n avond niet. Gill moet meerdere keren stoppen om te bezien waar die pot ruis nu vandaan komt. En ondanks gefröbel van hun geluidsman - die het vooral druk heeft met het telkens weer oprapen van die microfoons - keert het probleem steeds weer terug. Niet leuk voor de muzikanten; voor het publiek doet het niets af aan de pret.

Staan het sloopwerk, de eigenzinnige composities en de anti-establishement-teksten voor de punk, bassist Thomas McNeice en drummer Tobias Humble tekenen voor de funk bij Gang Of Four. Raak drum en vooral het stuiterende baswerk maken het onmogelijk stationair te blijven. Waar het moedwillig kapotmaken in deze tijd van hergebruik op jongeren wellicht wat als wezensvreemd zal overkomen, de muziek van de Engelsen klinkt zowel typisch jaren tachtig als ook nog altijd eigentijds. En dat zit ‘m misschien vooral in die soms dwingend swingende ritmes die de bassist en drummer voortbrengen, ondersteund door het krassende gitaarwerk van Gill. Jongeren zullen die stijl herkennen, van al die hedendaagse bands die zich door de Britten hebben laten inspireren.

Twee generaties in Gang Of Four: bassist Thomas McNeice en enig origineel bandlid Andy Gill

Gang Of Four raast in Den Haag van links naar rechts en andersom door het eigen repertoire. Ze starten met werk van hun debuut van al zo lang geleden, doen hun platen en ep’s uit de jaren tachtig aan maar mengen die nummer net zo makkelijk met bijvoorbeeld Do As I Say van het album Content uit 2011. En er komt zelfs een gloednieuw liedje langs: Lucky van de onlangs verschenen EP Complicit. Fans van weleer komen ruimschoots aan hun trekken. Alle ‘hits’ passeren de revue: I Love A Man In A Uniform, At Home He’s A Tourist, Damaged Goods, I Found That Essence Rare, Why Theory? (met melodica gespeeld) en voor ze starten met nog een toegift van niet minder dan vier songs het ultra swingende To Hell With Poverty. Naarmate het concert vordert en meer van het oude bekende werk voorbijkomt, laat het publiek meer van zich horen, zingen luidkeels de koortjes in Damaged Goods mee en kraaien de oerkreten van To Hell With Poverty mee. Verzadigd na een avondje terug-in-de-tijd krijgt Gang Of Four - netjes als een theatergezelschap op een rijtje op het podium opgesteld - een staande ovatie. En verdiend ook want dit vernieuwd Gang Of Four doet hun reputatie eer aan. Het optreden is messcherp en de verjongde band zeer de moeite van het aanschouwen en aanhoren waard.

Wie het tussendoor aandurfde spoedde zich even naar de kleine zaal van Paard omdat daar op dezelfde avond een glimp op te vangen van nog zo’n legendarisch gezelschap; maar dan niet in vernieuwende zin en pakweg 15 jaar later dan de Gang op hun hoogtepunt: Down By Law. In die zaal ook een time warp: naar de blokhemden van de jaren negentig en de supersnelle punkrock met goudgerande zanglijnen en koortjes. Daar geen stuurse gezichten, maar uitleg over de punkrockesthetiek en mores: maakt niet uit wat of hoe je het doet, als je het maar met je hart doet!

Fornet

In de grote zaal mocht overigens het Belgische Fornet de zaal opwarmen met hun ingewikkelde postpunk vol twists and turns. Een beetje te bestudeerd en moeilijk misschien. De muziek van de Belgen doet bij vlagen denken aan Pixies en in het gebruik van de bas aan Delfts De Div; in die zin sluit dit voorprogramma goed aan bij de hoofdmaaltijd. De drummer valt op met zijn bedrieglijk simpel maar knap gedisciplineerd spel. De composities missen op het eerste gehoor melodielijnen. En dat is wellicht te wijten aan de zwakke zang. Ondanks dat vier van de vijf leden mogen zingen, is er eigenlijk niet een die daarin behoorlijk voor de dag komt.

WIM DU MORTIER

Foto's: JAN RIJK

Gezien: 

Paard, Den Haag, 25/10/2018

Fotos: 

Jan Rijk

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us