Recensie

Grauzone 2018. Paard, Den Haag.

Grauzone, Paard

Grauzone begint koud en grauw als bezoekers van ver en dichtbij naar het Paard struinen. Geen doorsnee festival, want ook deze vijfde editie van Grauzone biedt een avond die uitpuilt van underground film, kunst en muziek.

Ulrika Spacek

Het muzikale vermaak begint met Ulrika Spacek. De vijfkoppige Londense groep vult de kleine zaal met een hypnotiserende, pulserende maalstroom. Met maar liefst drie gitaristen, want waarom ook niet? Misschien beter van niet omdat het onvermijdelijke technische problemen met zich meebrengt: tijdens de show valt er onverhoopt een gitaarversterker uit, waarschijnlijk overspannen geraakt van het verstoorde gitaarsignaal dat de fuzzy geluidsmuur mogelijk moet maken. Dat neemt niet weg dat de band in volle glorie fenomenaal klinkt. De zaal is gevuld met meedeinende hoofden, gezamenlijk meedromend met de vredige trance van Ulrika Spacek. Samen met indrukwekkende visuals maakt dat de show een heuse ervaring die gelijk de belofte van het festival waarmaakt: een complementaire belevenis van film, kunst en muziek opdienen.

IDLES zanger Joe Talbot

Het contrast kan bijna niet groter zijn tussen het voorgaande en IDLES. Je stapt vanuit de Pandadroom van Ulrika Spacek de langzaam volstromende grote zaal in, waarna de band misschien wel de droogste opkomst neerzet die ik ooit heb gezien: ze lopen met het zaallicht aan rustig het podium op, 6-pack bier onder de arm, en pluggen met ongeveinsde nonchalance hun instrumenten in, ondertussen grappen makend met het publiek op de voorste rij. Net alsof ze niet een van de meest urgente platen van 2017 op hun schouders dragen. Ze geven elkaar nog even een kusje en barsten dan zonder waarschuwing los in een storm van schreeuwend en piepend punkgeweld. Code rood in het Paard.

IDLES gitarist Mark Bowen

De drummer oogt als een ICT’er, maar brengt zijn ononderbroken strakke partijen met een allesverwoestende kracht. Zanger Joe Talbot loopt rood aan terwijl hij zijn vlijmscherpe vocalen de zaal in slingert. Gitarist Mark Bowen slingert zichzelf over het podium en door de zaal. Halverwege de show springt hij (voor de derde keer) in het publiek, drukt zijn gitaar in de handen van een fan en verdwijnt, om een paar seconden later te verschijnen op het linker balkon. De raarste goocheltruc die ik ooit heb gezien en met kop en schouders de beste show op Grauzone.

The Soft Moon

Nadat iedereen is bijgekomen, betreedt The Soft Moon het podium in de grote zaal. De show van de post-punkers is op het eerste gezicht opgewassen tegen het grote podium: de lichten vullen de zaal met kleuren terwijl het drietal een soort duistere soundtrack van een gothic stripclub ten gehore brengt. De uitbundige lichtshow heeft een duidelijke reden, want theatraal twee toetsen van een synthesizer indrukken is op zichzelf niet een meeslepende opvoering. Iedereen lijkt steeds weer te wachten tot een opbouw ergens toe leidt, maar voor dat gebeurt is het nummer al voorbij. Het is niet echt overtuigend. Misschien komt dat onder andere omdat IDLES het publiek hier net in het gezicht geschopt heeft.

Michael Gira

De afwisseling op Grauzone vind je in de kleine zaal bij Michael Gira. Waar andere zalen en de foyer inmiddels gevuld zijn met stampende bassen uit een DJ-set, speelt de vlagvoerder van Swans een intieme set samen met zijn gitaar. Aan het plafond hangen spiegelende kunstwerken. Daaronder staat een volle zaal stilzwijgend te luisteren en te kijken. En kijken doe je met je ogen. Iemand die op de voorste rij zijn telefoon op Gira richt wordt gelijk afgestraft: “Don’t do that, especially not in my fucking face.”

Bashan

Voor bezoekers die niet diep de nacht induiken met de DJ’s in het Paard, eindigt de avond bij Bashan in het Koorenhuis. Het project van Gemma Thompson, gitariste van Savages, is eerder een sonische ervaring dan een band. Met behulp van twee gitaarversterkers, een strijkstok en een effectendoos die waarschijnlijk een eigen hotelkamer heeft, trekt ze vakkundig omvangrijke soundscapes uit haar gitaar. Het zijn de experimenten die iedere gitarist weleens op zijn zolderkamer onderneemt, maar dan zorgvuldig gerealiseerd. Niet de meest opzwepende performance van Grauzone, wel een rustgevende afsluiter voor het publiek dat danste, dronk en deinde in de drukte van het Paard.

JIMI DE GROOT

Gezien: 

Paard, Den Haag, 10/02/2018

Fotos: 

Jan Rijk

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us