Recensie

ISLAND. Sugarfactory, Amsterdam.

ISLAND. Sugarfactory, Amsterdam. 2017, liverecensie, review, recensie

ISLAND gaat als begin van hun Europese tour goed van start met een uitverkochte Sugarfactory in Amsterdam. De vier Britten (niet te verwarren met de Canadese band Islands) stonden eerder in voorprogramma’s van onder andere Palace, The Bohicas en Amber Run. De band is daardoor eigenlijk niet weg te denken uit het lijstje ‘opkomend talent’ van dit jaar. Onlangs kondigden de mannen aan dat, na twee eerder verschenen EP’s, het debuutalbum er nu ook eindelijk aan komt. Feels Like Air zal op 6 april 2018 verschijnen. 

Het is een kwestie van smaak, en je moet van de stem van zanger Rollo Doherty houden, maar een fantastische stem heeft hij. Alsof hij een boom van een vent op leeftijd is, een zware roker of drinker is (of allebei), of alles bij elkaar. Niets is echter minder waar, want op het kleine podium staat een netjes geschoren, jonge Britse knul met een veel te grote blouse aan.

Met een album in het vooruitzicht wordt er veel nieuw werk gespeeld. Horizon is hiervan de eerste en ook meteen de opener en loopt zonder dat de achtergrondmuziek stopt  over in Waves. Vervolgens gaan de mannen verder met het onlangs uitgebrachte, prachtige The Day I Die. Tussendoor neemt Doherty heel even de tijd om het publiek te groeten. “Tell my baby I’ve got to go” schelt de stem van Doherty door de zaal. De combinatie van zijn hese, schorre stem, zijn woorden en de rauwe emotie die hij legt in elk woord, maakt dat het een nummer is dat meteen binnenkomt. En als men nog niet overtuigd was: “No I won’t say goodbye, tell my mother I love her so, ‘cause this is the day I die”. Waar de muziek van ISLAND een beetje een relaxte, melodische feel heeft en ritmisch dwingt dat je mee deinst, zijn hun teksten sentimenteel, puur, op momenten bijna romantisch, maar vooral melancholisch. Zo vraagt ISLAND eigenlijk voordat je het doorhebt om te luisteren, te voelen en echt te luisteren.

 

 

Met twee gitaren (Doherty en Jack Raeder), een bas (James Wolfe) en een minimalistische drumkit (Toby Richards), dreigt het gevaar om in herhaling te vallen. ISLAND doet echter verschillende bijzondere dingen met geluid. Ja, dezelfde hoge tonen komen meerdere malen voorbij, maar dan vaak wel weer in een andere maatsoort. Die hoge tonen zijn ook wel een kenmerkend onderdeel voor het geluid van de band. Ze blijven echter variëren binnen het bekende, en binnen de variatie variëren zo ook nog eens regelmatig. Zo wisselen ze van maat, accenten en ritme tussen gitaar, bas en drum. Het gitaarspel is indrukwekkend met veel ruimte en rust tussen de akkoorden. De mannen zijn in die zin ook niet bang om een stilte te laten vallen in hun nummers. Met ISLAND blijf je op het puntje van je stoel zitten, en met enige regelmaat word je omver geblazen met ijzersterke teksten (Dreaming of komt voorbij en de rillingen zijn door de zaal te voelen “And call upon a vacant love of pause today, so say it my way, did it hurt to be saved, I got my mind made up the further I swam, the further I ran”).

 

 

Bekende nummers van ondertussen al bijna twee jaar geleden komen langs met I’ve Been Searching en Come With Me. Mooi om te horen hoe het geluid van ISLAND zich heeft ontwikkeld. Waar met eerder werk de mannen nog enigszins de kalmte behielden, is hun nieuwe werk meer up-tempo. Live is hier minder van de merken omdat oude nummers al wat energieker worden gebracht. Wanneer Feels Like Air als laatste nieuwe nummer wordt gespeeld, is er meteen genoeg gezegd. Met het nummer laten de mannen weten dat ze niet alleen af kunnen van het aanstekelijke, melodische deuntje, maar daarnaast ook nog een ballad als Feels Like Air kunnen maken dat staat als een huis en waarbij het kippenvel over de rug loopt. Het oude werk getuigt van groei en ontwikkeling zonder dat er is afgeweken van hun eigen geluid, maar ISLAND bewijst óók met nieuw werk dat hun debuutalbum zomaar eens een heel aardig plaatje zou kunnen worden.

Met Stargazer en Spotless Mind nemen de Britten afscheid van Amsterdam, vertrekken ze onder een welverdiend applaus richting kleedkamer, en is het afwachten voor wat 6 april gaat brengen begonnen.

TEKST & FOTO’S:  TESS JANSSEN

Gezien: 

Sugarfactory, Amsterdam, 15/11/2017

Muzine Beoordeling: 

7

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us