Recensie

Magnapop, Roald van Oosten, Black Horse Society. Baroeg, Rotterdam.

Magnapop, Roald van Oosten, Black Horse Society.  Baroeg, Rotterdam.recensie, review

„Je moet dansen”, brult een man op leeftijd die voortdurend wild met zijn armen staat te zwaaien. „Geniet van het moment!”, voegt hij er bijna belerend aan toe. Baroeg staat vol met mensen die in hun hoofd heel even terug zijn in het begin van de jaren negentig, of beter nog, op Eind Abend In Wien. Ze genieten ervan om hun helden van weleer weer eens van dichtbij te zien en Magnapop al die drie-akkoorden-hitjes keihard te horen spelen.

Je hoort de botten haast kraken van de flinke groep vijftigers die vooraan staan bij Magnapop en er geen seconde van wil missen. Wat stram beweegt de voorste rij een beetje mee op de opzwepende ritmes en hier en daar zingt een echte fan elk nummer woordelijk mee. Meer naar achteren in de zaal wordt het met meer scepsis aanschouwd door een wat jongere generatie. De vier muzikanten uit Atlanta spelen slim in op de nostalgie van hun leeftijdgenoten en spelen een set met enkel bekende deuntjes. Steevast aangekondigd als ‘uitgebracht als single’, want ja, zo lang geleden is het al; we hebben het over het tijdperk van de cd-single.

Magnapop

Magnapop trapt af met nummers van hun debuutplaat uit 1992. Guess, Complicated, Garden en 13 volgen elkaar in rap tempo op en daarna duikt de band de eigen historie in met liedjes van Hot Boxing en Rubbing Doesn’t Help. En natuurlijk sluiten ze de set af met de publieksfavoriet: het luidkeels meegezongen Merry.

Nostalgie wat de pot schaft vanavond. Maar is er wel iets om nostalgisch over te worden? Ja, me dunkt. Hier staat een generatie die in 1992 bevrijd werd van de schoudervullingen, asymmetrische kapsels en de koude oorlog, en met een nieuw referentiekader een tijd instapte die niets dan mooie dingen leek te gaan brengen. En daar paste Magnapop prachtig in. DIY, kan niet rotten of je een instrument beheerst als je het maar meent en o zo sympathiek, knuffelbaar en aardig. Nogal wiedes dat die generatie nu hunkert naar die tijd en dat gevoel.

Magnapop

Maar op de keeper beschouwd staat er anno 2017 een stel hele aardige Amerikanen op het podium dat met veel inzet maar een beetje stram simpele liedjes te speelt en zich verontschuldigt voor wat er in de VS aan de hand is. Met Linda Hopper nog altijd als stralend middelpunt, met haar bolle wangen, gulle glimlach en hobbelende danspasjes. En nog altijd niet echt vast in haar zang, verergerd door de vaak valse tweede stem van gitariste Ruthie Morris. Ook op dat front is er niks veranderd in al die jaren. Net als toen scheurt Morris er lekker strak op los op haar onafscheidelijke Gibson Les Paul Goldtop. En wat te denken van Shannon Mulvaney, toch een bassist met een van de grootste spreidstandjes in de rockscene, altijd een genot om naar te kijken. Dus wat boeit het dat het geen geniale muzikanten zijn? De charme van het viertal is onverminderd groot en dat maakt ze ook nu nog zo innemend dat je ze een in de toegift op half tempo gespeelde, niet erg virtuoze cover van Fugazi’s Song #1 wel moet vergeven.

Roald van Oosten

Virtuoos mag daarentegen wel het spel van Roald van Oosten en zijn band heten, eerder op de avond. Daar stond hij dan, bijna verlegen omdat hij voor zijn helden Magnapop mocht spelen. Hij wilde dat zo graag dat hij de toer rond het verschijnen van zijn nieuwe plaat A Stir Is In The Air deels als voorafje van Magnapop afwerkt. De voormalige frontman van Caesar heeft nog last van zijn verleden. Dat merk je in de commentaren in de zaal, waarbij zijn huidige werk voortdurend wordt vergeleken met zijn oude ruige gitaarbandje. En dan wordt al snel gezegd dat het aan de saaie kant is wat hij nu doet. Er wordt tijdens het optreden luidkeels gevraagd om nummers van Van Oostens oude bandje, dat toch flink verwantschap heeft met de muziek van Magnapop.  Hij is daar zelf al lang aan voorbij en laat zich niet verleiden terug te grijpen naar dat oude werk. Zeker met zijn tweede soloplaat zet hij een stap richting singersongwriter-materiaal dat zich meer leent voor het theater dan een klein, donker, en naar verschraald bier ruikend poppodium.

Roald van Oosten en zijn band spelen deze avond nummers van zijn twee kortgeleden verschenen soloalbums. Geconcentreerd en met precisie uitgevoerd komen de kunstig geschreven liedjes als Snug en Pilots Of Luna van de muzikant mooi uit de verf. Misschien in banduitvoering wel beter dan op zijn meest recente plaat: de eigenaardige en wat onvaste, maar bijzonder expressieve stem van de componist ligt aangenaam iets meer op de achtergrond. En met drums, bas, gitaar en wat toetsen krijgen de nummers op het gehoor een steviger fundament. En dan is het voor de fijnproever die even afstand kan nemen van Ceasar toch genieten als de band in Someday It’s Gonna Turn Around subtiel van vierkwartsmaat overschakelt naar een theatraal walsje en voorzichtig maar virtuoos het volume laat aanzwellen tot een ingehouden climax.

Black Horse Society

De nostalgische avond in Baroeg werd passend afgetrapt door Rotterdams eigen Black Horse Society. De band groeit dankzij veelvuldige optredens en lijkt steeds beter ‘in’ het eigen repertoire te zitten. Met goed doordachte arrangementen van de nummers, een fijne sound en een minutieuze uitvoering maakt de band een goede, maar soms wat afstandelijke indruk.

TEKST: WIM DU MORTIER
FOTO’S: JAN RIJK

Gezien: 

Baroeg, Rotterdam, 10/02/2017

Muzine Beoordeling: 

7

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us