Recensie

Preoccupations, Wolvon, Ekko, Utrecht.

Het mooie van het festivalseizoen – ook voor de niet-festivalganger - is dat het uitstekende bands naar onze contreien trekt. En soms valt er dan eens een gaatje in een tourschema dat wordt gevuld met een optreden in een kleinere zaal. Utrecht had donderdag 17 augustus de mazzel Preoccupations te mogen ontvangen, op weg naar Pukkelpop. De band geldt als een van de betere live-acts van dit moment en dus was Ekko tot de nok gevuld.

Op de afgeragde roomwitte Fender bas van Matt Flegel zit net boven de snaren een steuntje voor zijn duim. Maar die gebruikt hij niet. Flegel speelt met een plectrum en dus is zijn duim bezet. In plaats daarvan gebruikt hij zijn pink als ankerpunt op zijn bas, meestal net onder de snaren, soms gekromd om een snaar. Die pink steekt een heel concert lang een beetje verkrampt uit, als een raar krom aanhangsel.

Matt Flegel, Preoccupations

Het is moeilijk je ogen van Flegel af te wenden. Met zijn instrument hoog opgebonden tegen zijn lijf aangedrukt speelt hij als hij even niet hoeft te zingen met de ogen gesloten, opgaand in zijn eigen wereld. Een wereld waar we gelukkig een beetje deelgenoot van worden gemaakt via de muziek die hij voornamelijk samen met gitarist Scott ‘Monty’ Munro componeert. Een absurde wereld met verontrustend claustrofobische kenmerken. Niet voor de faint hearted, en zeker niet aan te bevelen voor wie van nature al wat onrustig in het hoofd is. De platen van de Canadese band zijn een trip door Alice’s wonderland, live is het in overtreffende trap een vervaarlijke maalstroom die je stemming beïnvloed en je met andere ogen de wereld in doet kijken. Een ervaring, een feest.

Ekko ziet de band in topvorm. Zonder veel misbaar bouwen ze hun spullen op - drummer Mike Wallace geniet zichtbaar van tachtiger jaren klassieker Eisbär van Fehlfarben - verdwijnen daarna heel even achter de coulissen om dan in te zetten voor een ruim uur nietsontziende postrock. De set is een doorsnede van het repertoire van de band, die eerder onder de naam Viet Cong door het leven ging. We horen ook de eerste tekenen dat de band sleutelt aan nieuw werk. Daarin komen de inmiddels bekende stijlelementen volop terug. Met een stevige chorus over de bas volgt een nummer dat zo kan worden toegevoegd aan Faith van The Cure, tot er weer zo’n gestoorde omwenteling komt in tempo en sfeer. Het is instant pakkend en vervreemdend tegelijk.

Daniel Christiansen, Preoccupations

De band speelt uiterst geconcentreerd, strak en opzwepend, de propvolle zaal omtoverend tot een zee van knikkende hipsterhoofdjes. Flegels bariton snijdt door de noise en drummer Wallace werkt zich in trance in het zweet met de ene na de andere razendsnelle maar o zo rake roffel. De gitaristen/toetsenisten Scott Munro en Daniel Christiansen kleuren het geluidsspectrum in met soms volkomen dissonante partijen, kenmerkend voor de aangenaam wringende sound van Preoccupations. Indrukwekkend is onder meer de uitvoering van Memory, met die gestoorde tempowisseling die Flegel en zijn mannen trefzeker neerzetten. En als zo vaak eindigt Preoccupations onder het motto ‘de dood of de gladiolen’ met een lange verpletterende uitvoering van Death, Ekko verbluft achterlatend. Preoccupations bevestigt in Utrecht dat hun show op dit moment behoort tot de beste in de alternatieve rockscene.

Wolvon

Is het na het zien van zo’n ijzersterk optreden dan een schande dat het voorprogramma er wat schril bij afsteekt? Wolvon kwam helemaal uit Groningen om het voorprogramma te verzorgen. En het leek bij aanvang wel alsof ze de busrit nog nauwelijks hadden verwerkt. Het trio had even nodig om warm te lopen en pas halverwege de set – nota bene bij een gloednieuw liedje dat zij voor het eerst uitvoerden – komen ze in een flow en begint Wolvon als een organisch geheel te klinken. Dan ontstaat er iets en is herkenbaar waarom ze in ons land een goede naam hebben opgebouwd met hun noisy liedjes. Maar met drumwerk dat zich vanavond verslikt in het eigen opgelegde strakke tempo, niet al te sterke zanglijnen en een gitaargeluid dat zijn impact verliest door de reverb maken de Groningers in Utrecht geen grootste indruk.

WIM DU MORTIER

FOTO'S: JAN RIJK

Gezien: 

Ekko, Utrecht, 17-8-2017

Fotos: 

Jan Rijk

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

FIFA 18

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us