Recensie

Protomartyr, Rotown, Rotterdam

Protomartyr, Joe Casey, live in Rotown, Rotterdam. Photo Dimitri Hakke

Zanger Joe Casey schuifelt wat rond op het podium, ogen naar de grond gericht. Terwijl de band zich klaarmaakt voor de start van de set staat hij zich daar ogenschijnlijk ongelofelijk ongemakkelijk te voelen; zanger tegen wil en dank. Pijpje bier in zijn hand, drie andere in de zakken van zijn oversized colbert. De zanger vertelt Muzine eerder die middag dat hij drank nodig heeft om dit te kunnen doen; minder dan voorheen, maar toch. Casey’s onzekerheid draagt bij aan de unieke uitstraling van Protomartyr. Hij is met zijn oncharismatisch charisma de blikvanger. En daar voelt hij zich zichtbaar extra ongemakkelijk onder. En het trekt de aandacht weg van een andere troef van de band uit Detroit: de postpunk vol onderhuidse spanning en melodie.

Protomartyr is zo’n beetje vaste klant in Rotterdams Rotown. Al voor de derde keer staan Casey en zijn bandmaten op het intieme podium. Voor een uitverkochte zaal, want de band krijgt keer op keer een grotere aanhang. Mond-tot-mond reclame doet zijn werk. Hun shows waren tot nu toe stuk voor stuk verpletterend goed. Het Rotterdamse podium sluit het viertal dan ook al bij aanvang van hun derde optreden liefdevol in de armen. De verwachtingen zijn hooggespannen. Niet alleen vanwege die live-reputatie, maar ook dankzij hun prachtige nieuwe album Relatives in Descent. Een plaat waarmee de band weer een stap zet naar het verder raffineren van hun muzikale indentiteit.

In Rotown speelt de band een flink aantal nummers van die nieuwe plaat, afgewisseld met ouder werk met de nadruk op The Agent Intellect uit 2015. De nummers van Relatives in Descent klinken live kaler – subtiele toevoegingen aan het geluid laat de band live achterwege – maar daarmee ook directer, puntiger, wat de onderhuidse spanning in de composities goed doet. Het is fascinerend de band te zien werken. Natuurlijk trekt Joe Casey de meeste aandacht. Naast hem staan drie individuen met elk een compleet andere uitstraling. Binnen de band is gitarist Greg Ahee de drijvende kracht. Hij tekent voor de inktzwarte muziek vol wringende akkoorden en dissonanten. In Rotown speelt hij slagpartijen én kleurt subtiel met hoge tonen de melodielijnen in. Bijna uitdrukkingsloos, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Een gewone jongen, zo te zien, met geruite overhemd. Aan de andere zijde van het podium staat bassist Scott Davidson bijna het hele concert lang te pivoteren op het ritme van de nummers. Het ritme dat soms onverwacht swingend voor de dag komt. Hij vecht een uur lang met zijn lange haar, dat telkens weer zijn uitzicht belemmert. Pompende strakke baslijnen vloeien uit de vingers van een jongen die er uitziet als een doorsnee Metallica fan. Tussen de gitarist en bassist zit Alex Leonard achter zijn kit. Met bril zo te zien de nerd van het gezelschap. In zijn spel lijkt hij voortdurend op zoek naar de grenzen van zijn kunnen, met pijlsnelle roffels en drumpatronen die dreunen als een drone.

De band speelt de hele avond uitdrukkingsloos, geconcentreerd en houdt er flink de vaart in. Het is alsof het drietal zich bewust is van dat zwarte gat voor hen dat alle blikken opzuigt; alsof ze slechts de coulissen vormen voor de show van Joe Casey. Live lijkt dat nog meer het geval dan op de plaat. Toch is de muziek misschien wel de onderschatte kracht van Protomartyr. Zonder die composities vol spanning en melodie zou het werk niet zo sterk zijn. Maar de subtiliteiten vallen wat weg tijdens de show in Rotown en blijft vooral het pompende ritme en de dynamiek, met bij vlagen krijsende crescendo’s, overeind. Als canvas voor Casey’s woordenstroom.

Tijdens de eerste nummers worstelt de zanger met zijn microfoonstandaard. Het lijkt alsof hij plots is vergeten hoe zo’n ding werkt; frutselt er wat aan en kijkt er met verontwaardiging en verbazing naar. En even onrustig friemelt hij aan de pijpjes bier in de zakken van zijn kantoorkleding. Het lijkt alsof hij een manier probeert te bedenken om het volgende pijpje te ontkurken. Om ineens uit het niets een opener tevoorschijn te halen uit een van de diepe zakken in dat ruime colbert. De dop valt klaterend op het podium, als een passend industrieel klinkend intro voor Windsor Hum.

Casey spuugt zijn teksten met van pijn vertrokken gezicht de zaal in. Het oogt bijna agressief. Hoogtepunten in zijn voordracht zijn de momenten waarop hij woorden herhaaldelijk scandeert. In toegift Why Does It Shake bijvoorbeeld. De intensiteit druipt er dan vanaf en ontlokt het publiek in Rotown uiting te geven aan hun verrukking. En de zaal gaat dankbaar los bij uptempo nummers als The Devil In His Youth.

Protomartyr zet in een uur een stormachtige set neer die de toeschouwers zonder problemen meevoert en vervoert. Zozeer zelfs dat een enkeling de schaamte voorbij luidkeels die ene zinsnede ‘She’s trying to reach you’ meezingt; die frase die Relatives in Descent omcirkelt en doet vermoeden dat het een slim geconstrueerde conceptplaat is.

Gek genoeg klopt het plaatje, de puzzelstukjes passen perfect, alsof het vooraf zo is bedacht. Vier ogenschijnlijk totaal verschillende individuen spelen partijen die net zo goed haaks op elkaar zouden kunnen staan, maar binnen deze band samenvloeien tot prachtig open muziek vol spanning en dynamiek. En wonderwel past daarbinnen ook die ongemakkelijke voordracht van Joe Casey met zijn doorwrochte teksten vol lagen en valdeuren. Dat maakt Protomartyr een verbluffende live act die best nóg eens mag terugkomen in Rotown.

WIM DU MORTIER

Gezien: 

Rotown, Rotterdam, 11/11/2017

Fotos: 

Dimitri Hakke

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us