Recensie

Rostam. Melkweg, Amsterdam.

Rostam. Melkweg, Amsterdam. recensie, review

Op het moment dat de strijkers het podium betreden, is het publiek meteen geboeid. De drie violisten en de cellist zetten de toon en kondigen aan men zich in de goed gevulde oude zaal van de Melkweg mag opmaken voor een indrukwekkende avond. Hij lijkt wat zenuwachtig als hij uiteindelijk zijn weg naar de microfoon heeft gevonden, maar de 33-jarige Rostam Batmanglij is geen vreemde van het podium. Hij draaide lange tijd mee met Vampire Weekend, waar hij ook voor schreef en produceerde. Samen met Ra Ra Riot’s Wes Miles vormt hij Discovery, en met Hamilton Leithauser een duo als Hamilton Leithauser + Rostam. Als producer, en soms ook co-writer,  werkte hij bovendien samen met onder andere Charli XCX, Declan McKenna, Carly Rae Jepsen en Frank Ocean.

Met een reprise versie van Don’t let it go to you opent Rostam zijn avond. Ietwat rustig en bedeesd, misschien wat ingetogen, leidt hij zijn band en het publiek door de eerste nummers van zijn set. Bij het bekende Wood komen de Iraanse klanken nadrukkelijk naar voren met behulp van zijn drummer. Waar op het album de drums vooral op de achtergrond aanwezig zijn, is dit live wel anders. Hierdoor sprankelen nummers als Wood veel meer.

 

 

Rostam staat soms als een soort dirigent op het podium, intens luisterend naar het geluid dat de zaal vult. Soms met de ogen dicht, soms starend in de verte. Je zult hem ook regelmatig naar de monitoren voor hem zien staren, alsof hij daar dingen ziet die wij als publiek niet kunnen zien.

Rudy is met zijn jazzy tunes een van de luidere nummers op Half Light en in de Melkweg komt het nog meer tot leven. Dit is niet alleen vanwege de strijkers, die de avond wel heel bijzonder maken, of de drums, of het gitaarspel van Rostam, maar eigenlijk vooral omdat hij, naast al zijn andere talenten, een laatste troef blijkt te bezitten. Hij laat ineens letterlijk van zich horen en met een diepe, sterke stem knalt hij de eerlijkheid en de bijna-wanhoop van Rudy door de zaal. Hoewel hij soms wat doorslaat en het bijna schreeuwerig klinkt, toont Rostam aan dat hij ook als zanger het nodige in huis heeft. Een van de hoogtepunten van de avond.

Kort daarna, tussen Half Light en Bike Dream, zet Rostam zichzelf opnieuw neer met When, waarin hij zich zeer succesvol heeft gewaagd aan ‘spoken word’. Dat het publiek het goed naar het zin heeft, laten ze luid en duidelijk merken en het breekt spontaan uit in een applaus. Na vier sterke nummers zakt die energie wat in. Gwan komt ook aan bod, dat net als voorgaande nummers op het podium echt tot leven komt en een geheel nieuwe dimensie krijgt. Rostam speelt nog It’s not my fault van Discovery, maar de nummers voelen als een smakelijk toetje na een bevredigend hoofdgerecht.

 

 

Wel is Rostam met zijn album Half Light in een kleine valkuil is gevallen. De melodie van Wood, dat ook als eerste nummer van de plaat is gereleased in 2011, wordt in verschillende vormen steeds opnieuw herhaald. Het jasje is anders omdat het in andere muziekstijlen en instrumenten is gestoken, maar in de basis is het steeds hetzelfde deuntje. Doordat hij  zoveel verschillende muzikale invloeden heeft verwerkt op Half Light is het op geen enkel moment saai of zelfs voorspelbaar te noemen, maar de herhaling van ritme en melodie zijn wel een punt van kritiek. Rostam heeft duidelijk iets gevonden dat werkt en zijn sol-debuutalbum is een prima plaat, maar nu is het een kwestie van broodnodig doorpakken en een meer eigen, complexe mix van alles dat muziek is, verder te ontwikkelen. Dit doet echter niets af aan het feit dat Rostam een muzikaal multitalent is die terecht zijn plek in de spotlight op het podium heeft opgeëist.

TEKST EN FOTO’S:  TESS JANSSEN

Gezien: 

Melkweg, Oude Zaal, Amsterdam, 11/11/2017

Muzine Beoordeling: 

6

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us