Recensie

Shame, Hotel Lux, Charlie & The Lesbians. Rotown, Rotterdam.

Shame, Hotel Lux, Charlie & The Lesbians. Rotown, Rotterdam. recensie, review

Op Koningsdag gonst het al in de metro richting Rotterdam-Centrum. ‘Je gaat zeker ook naar Shame? Dat wordt vet!’. Het concert van de vijf snotjongens uit Zuid-Londen is al een poos uitverkocht. Eenmaal binnen voel je dat er reikhalzend is uitgekeken naar dit optreden. Shame raakt een groep muziekliefhebbers in het hart met energieke, opruiende en melodieuze punkrock. Eindelijk weer eens een bandje om stevig opgewonden over te raken; de verwachtingen hooggespannen, hunkerend naar een explosieve ontlading.

En die komt er in Rotown. ‘Kom. Kom eens een beetje meer naar voren. Er staan hier jongens uit Zuid-Londen op het podium. Kom’. Als menner van de massa staat zanger Charlie Steen al na een paar tellen bovenop de monitors waar hij zijn fans kan aankijken en kan aanraken. Hij zwaait met zijn armen en nodigt iedereen uit nog dichter tegen elkaar aan te gaan staan, nog dichter tegen het podium aan. Het mist zijn effect niet. Al snel na de eerste klanken van Dust On Trial verandert Rotown in een kolkende massa en zingen jonge fans de teksten, daartoe uitgenodigd door Steen, luidkeels mee.

 

 Shame

 

Britse bravoure ten top. Weinig origineel, teruggrijpend naar punk, de dissonanten en opzwepende ritmes van Gang Of Four. Met een zanger die over zichzelf zingt dat hij geen beste stem heeft. Snotjongens nog; nauwelijks de tienerleeftijd ontgroeid. Ontwapenend ook. Bassist Josh Finerty vergaapt zich vrijwel het hele concert met een grijns op zijn gezicht en opengesperde ogen aan het publiek voor zijn neus en geniet zichtbaar met volle teugen. Ontwapenend ook omdat ze, misschien wel kenmerkend voor hun generatie, in hun met spuug, zweet en testosteron overladen presentatie tegelijk zachtaardig en poeslief zijn. ‘Laat me helder zijn: wij tolereren geen geweld, onderdrukking of discriminatie’, declameert Steen voor Shame het tweede liedje inzet. Hij vraagt de kolkende massa voor zijn neus voorzichtig te zijn en op elkaar te letten, maar vooral ook plezier te hebben. ‘cause this is fucking entertaiment!’

Het is alsof de jongens het zelf nog maar amper kunnen geloven wat ze teweegbrengen met hun muziek. Grapjes over de vermeende kwaliteiten en gebrekkige originaliteit van hun muziek staan in schril contrast met de lovende pers - ook in eigen land - over de optredens van Shame. Nota bene The Financial Times beloonde de show met vijf uit vijf sterren en schreef onlangs dat de Londenaren eigenlijk de kleine zalen al zijn ontgroeid.

 

 Shame

 

De lof die de band vorig jaar al kreeg toegezwaaid na hun optreden op Motel Mozaïque wordt in Rotown meer dan waargemaakt. Shame speelt niet lang, maar dat voegt alleen maar toe aan de intensiteit van de beleving. De jonge Britten zijn een van de meest opwindende live-acts van dit moment. Dankzij een opzwepende ritmesectie met als blikvanger bassist Josh Finerty die over het podium vliegt en tegen het einde van het optreden als een kamikaze onbevreesd de meest gestoorde sprongen uitprobeert en tot twee keer toe keihard op zijn rug landt; alsof het stuk moet. Maar ook dankzij de duellerende gitaren van Eddie Green en Sean Coyle-Smith die samen mooie accenten zetten en melodie toevoegen. Dankzij een paar ijzersterke songs ook, zoals One Rizla en Tasteless die bruut zijn en tegelijk zo dwingend swingend dat niemand er stil bij kan blijven staan. En dankzij menner van de massa Charlie Steen natuurlijk, die onophoudelijk contact zoekt met zijn publiek, mensen aankijkt en ze het gevoel geeft hen persoonlijk toe te spreken. Hij duikt een paar keer de zaal in en gaat op in die driekwartier durende moshpit voor het podium. Met daarin een publiek dat in extase en met gesloten ogen even van de wereld is, en anderen die juist compleet uit hun dak de keel schor zingen. Steens voeten vinden, op handen gedragen door zijn fans, de discobal van Rotown die deze ontmoeting ternauwernood overleeft.

‘Kom, kom een beetje verder naar voren’, houdt Steen het hele concert vol. ‘Ik wil juist ruimte om te dansen!’, gilt iemand vanuit de zaal, als antwoord. En al dansend ontlaadt de hooggespannen verwachting zich in Rotown en maakt Shame z’n faam meer dan waar.

 

 Shame

 

In de coulissen staat tijdens het concert een typische Engelsman met stuurs gezicht toe te kijken hoe Steen de zaal binnen luttele minuten volledig naar zijn hand zet. Lewis Duffin heeft die kans als voorprogramma ook gekregen, maar niet gepakt. Zijn band Hotel Lux komt uit diezelfde scene uit Zuid-Londen waar nu band na band wordt ontdekt. Een kleine scene van mensen die elkaar allemaal kennen en veelvuldig samenwerken; ook Goat Girl behoort daartoe. Toch zijn de verschillen tussen de bands enorm. Waar Shame zich toelegt op postpunk met wortels in punk- en new wave-traditie, grijpt Hotel Lux meer terug naar traditionele rock met soms zelfs blues-kenmerken. Dat levert toch - ondanks de boze, politiek geëngageerde ondertoon - aanmerkelijk minder opwindende muziek op. Om het onderscheid beeldend samen te vatten: Shame-bassist Finerty draagt een t-shirt van Butthole Surfers, een bandlid van Hotel Lux van Dr Feelgood. Hotel Lux zet in Rotown een gedegen set neer, maar het oplopende rumoer van kletsende mensen in de zaal zegt genoeg. De o zo Britse band - schoeisel van Dr. Martens, recht geknipte pony’s, voetbalshirt -  kijkt als een konijn in de koplampen de zaal in maar zoekt geen contact. Het oogt alsof ze zich geen houding kunnen geven op het podium. Met als uitbijter die voorman Lewis Duffin die wat heen en weer ijsbeert, meestal met de ogen naar de grond. Ze sluiten af met hun prijsnummer The Last Hangman, dat dankzij de praatzang nog een beetje doet denken aan Sleaford Mods, maar dan jammerlijk zonder smakelijk accent.

 

 Charlie & The Lesbians

 

Moeite zich een houding te geven heeft Charlie & The Lesbians allerminst. Zij openen de avond in Rotown voor de twee Britse bands en doen dat met veel plezier, inzet en een gelikte show met als middelpunt zanger Charlie Hoeben, die al snel met ontbloot bovenlijf en waanzinnige blik in de ogen de zaal schrik aanjaagt. Hun noiserock is een fijne opwarmer en het moment dat de zanger uit balans bijna het drumstel in dondert blijkt een mooie voorbode van wat later op deze gedenkwaardige avond nog komen gaat.

Muzine.nl waardering:

Charlie & The Lesbians          7/10
Hotel Lux                                4/10
Shame                                   10/10

TEKST:  WIM DU MORTIER
FOTO’S:  JAN RIJK

Gezien: 

Rotown, Rotterdam, 27/04/2018

Muzine Beoordeling: 

10

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us