Recensie

Swervedriver. Paradiso, Amsterdam.

Swervedriver. Paradiso, Amsterdam.2018, recensie, review, verslag

Zesentwintig jaar na hun eerste optreden in Paradiso is Swervedriver terug in de Amsterdamse poptempel. In 1992 was het, dat de band uit Oxford deel uitmaakte van de allereerste line-up van het inmiddels gerenommeerde London Calling Festival, anno 2018 een meerdaags festival met een indrukwekkend aantal bands, maar toen nog met slechts vier deelnemers: The Bardots, Some Have Fins, The Jennifers, dat een jaar later transformeerde in Supergrass, en, jawel, Swervedriver.

Het viertal, onder leiding van oerleden zanger Adam Franklin en gitarist Jimmy Hartridge, maakte tussen 1991 en 1998 vier albums waarvan de eerste twee, Raise en Mezcal Head, het meest tot de verbeelding spraken. En laten ze die twee albums nou integraal uitvoeren vanavond.
Voor de pauze is het de beurt aan Raise, het debuut dat er destijds voor zorgde dat Swervedriver door de Britse muziekpers klakkeloos werd ingedeeld bij de shoegaze beweging die op dat moment zijn bescheiden hoogtijdagen vierde.
De band opent furieus met Sci-Flyer en ook de weliswaar wat ingekorte uitvoering van kraker, en allereerste single, Son Of Mustang Ford wordt gebracht met de rauwe energie, tempowisselingen en vele gitaarlagen die zo kenmerkend was voor de band, begin jaren negentig. Een sterke uitvoering van een tijdloos album dat slechts een paar keer wordt ontsierd door bijvoorbeeld een wat rommelige uitvoering van dat andere prijsnummer, Rave Down.

 

 

Wie de band bij dat allereerste optreden in Paradiso heeft gezien, weet dat Swervedriver geen band was van praatjes maken tussen de nummers door, en dat is anno 2018 niet veranderd. Franklin’s interactie met het publiek blijft beperkt tot het zo nu en dan mompelen van een songtitel. Swervedriver laat de muziek spreken, en gek genoeg lijkt het materiaal van Mezcal Head de band, met Iggy Pop-bassist Ben Ellis en Mickey Jones op drums, beter te passen dan dat van Raise. Want na de pauze is Swervedriver strakker, scherper, en nog feller dan ervoor. En ook het geluid lijkt plotseling nog een stuk beter, waardoor stem van de als altijd heerlijk lui zingende Franklin beter tot zijn recht komt.

Mezcal Head, dat in de ogen van veel fans van het eerste uur, en zeker in die van uw recensent, het sterkste Swervedriver album is, krijgt daardoor een gloedvolle uitvoering. Mede dankzij ijzersterke songs als For Seeking Heat, Duel en Last Train To Satansville. En als het viertal vervolgens afsluit met felle versies van Never Lose That Feeling, misschien wel het beste Swervedriver nummer, vroege EP-track Juggernaut Rides en Jesus, een cover van The Velvet Underground, is de terugkeer van Swervedriver naar Paradiso niet anders dan geslaagd te noemen.

 

 

In 2015 verscheen er overigens al nieuw werk in de vorm van het uitstekende album I Wasn’t Born To Lose You, en Franklin en Hartridge hebben blijkbaar de smaak te pakken, want later dit jaar staat er alweer een nieuw album op stapel. Swervedriver is begonnen aan een vooralsnog vruchtbare tweede jeugd.

TEKST: RONALD RENIRIE
FOTO’S: RENE OONK

Gezien: 

Paradiso, Amsterdam, 21/05/2018

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us