Recensie

The Afghan Whigs, Paradiso, Amsterdam.

The Afghan Whigs, Paradiso, Amsterdam. 2017

Het is niet zo heel veel bands gegeven. In 2001 kondigde The Afghan Whigs hun afscheid aan, om vervolgens in 2011 doodleuk terug te keren. Waar hebben we dat eerder gehoord? En draait dat niet negen van de tien keer uit op een deceptie? Niet in het geval van Greg Dulli en de zijnen. Sterker nog; de twee albums die sinds de wederopstanding het levenslicht zagen, kunnen moeiteloos wedijveren met klassieke albums als Gentlemen en Black Love. En ook vanavond, in een zo goed als uitverkocht Paradiso, passen die nieuwe songs moeiteloos in de indrukwekkende setlijst van de band die zijn hoogtijdagen halverwege de jaren negentig leek te beleven, maar anno 2017 meer dan springlevend is.

Niet zo gek dus dat Dulli helemaal alleen de avond opent met Birdland, het door strijkers omlijste openingsnummer van het eerder dit jaar verschenen album In Spades, waarna zijn uitstekende band zich bij hem voegt voor een nog wat weifelende versie van Arabian Heights. Weifelend vanwege de aanvankelijk matige afstelling van het geluid, en het, in tegenstelling tot wat we van de band gewend zijn, zachte volume. Maar gelukkig heeft de geluidsman zijn zaakjes na een nummer of drie op orde en gaat de volumeschuif bij elke song een stukje verder omhoog, tot grote vreugde van het 30+ publiek.

Dulli geniet zichtbaar van de aandacht, op het kokette af. Hij flirt wat met een dame op het balkon, spoort de menigte aan om mee te klappen, neemt zijn publiek in de maling als dat niet helemaal in de maat gaat (‘White Men’s Disease’), maar lacht vooral zijn tanden bloot.
The Afghan Whigs is in topvorm vanavond. Zonder de in juni veel te jong overleden gitarist Dave Rosser (die meeschreef aan de laatste twee albums), maar met bassist John Curley, Twilight Singers-gitarist Rick G Nelson en Ed Harcourt (die ook het voorprogramma verzorgde) op gitaar is Paradiso een gewillige prooi voor een stel hongerige wolven.

Het materiaal van de laatste twee albums overheerst vanavond, met Matamoros, Toy Automatic, Demon In Profile en Algiers als absolute hoogtepunten. Maar ook het oudere werk komt aan bod. Gek genoeg ontbreken klassiekers als Gentlemen en Debonair, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met sprankelende versies van Fountain And Fairfax en, in de toegift, Summer’s Kiss en Faded.

The Afghan Whigs is een band om te koesteren, met een onmiskenbaar eigen sound, een frontman die zijn nukken heeft maar in het bezit is van een ongelofelijke strot, geen spoor van slijtage vertoont, en je bovendien live nog steeds van je sokken blaast.

RONALD RENIRIE

(FOTO’S: TESS JANSSEN)

Gezien: 

Paradiso, Amsterdam, 09/08/2017

Muzine Beoordeling: 

9

ad bol.com

Muziek algemeen

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us