Recensie

The Jesus And Mary Chain. Maassilo, Rotterdam.

The Jesus And Mary Chain.  Maassilo, Rotterdam. juni 2018, liverecensie, review

Het blijft een lastig verhaal, met die zogenaamde ‘oude’ muzikale helden die, om wat voor reden dan ook, besluiten de draad weer op te pakken. Er is een publiek dat je heel graag nog eenmaal wil zien, maar je dondert net zo gemakkelijk van je zorgvuldig opgebouwde sokkel als dat je het gepeupel tevreden houdt. Maar drieëndertig jaar na de release van het baanbrekende album Psychocandy staan de broertjes Jim en William Reid toch maar mooi voor een met ruim zeshonderd, voornamelijk mannen van middelbare leeftijd gevulde Maassilo in Rotterdam.

Het moet gezegd, na een moeizame start, waarbij zo ongeveer iedereen zijn twijfels had over de Maassilo als serieus te nemen concertzaal in Rotterdam, is na succesvolle shows van onder meer  Underworld, Mark Lanegan, The Boxer Rebellion en vanavond dus The Jesus And Mary Chain, de voormalige graansilo een podium om rekening mee te houden. Waar het in de opstartfase nogal eens rommelde, zowel organisatorisch als geluidstechnisch, hebben Rotown en Motel Mozaique, die het leeuwendeel van de concerten in de Maassilo programmeren, hun zaakjes anno 2018 volledig op orde.
 

Terug naar de muziek. Het begin is niet heel hoopgevend. Als even voor negen uur de zaallichten doven, opent The Jesus And Mary Chain wat gezapig met Amputation, het openingsnummer van het vorig jaar verschenen, slechts deels geslaagde comeback album Damage And Joy. Ook de daaropvolgende versies van JAMC klassiekers April Skies en Head On zijn ronduit inspiratieloos, en even lijkt een deceptie op de loer te liggen. Het kan de leeftijd zijn. Stramme spieren die even warm moeten draaien. En het kan toeval zijn, maar vlak voordat de Schotten Blues From A Gun (van Automatic uit 1989) inzetten, zie je Jim even verbeten naar zijn broer kijken, en vanaf dat moment  komt de diesel op stoom.

Eerst wat hortend en stotend, maar vanaf Far Gone And Out is het geluid opeens perfect afgesteld, en maakt de gezapigheid plaats voor de heerlijke partij teringherrie die dit bandje tussen 1984 en 1998 zo bijzonder maakte. Opvallende setlijst keuzes zijn het overweldigende Snakedriver (van de Sound Of Speed EP, 1993) en Some Candy Talking, van de gelijknamige EP uit 1986. De reguliere set wordt na ruim een uur afgesloten met een furieuze versie van Reverence, afkomstig van misschien wel het beste JAMC album, Honey’s Dead.
 

De toegift, geen moetje, de Reid broertjes hebben de overmijdelijke verlenging immers zelf afgedwongen, eerlijk is eerlijk, opent met Just Like Honey. Gek genoeg pas het eerste nummer van Psychocandy, het album dat, hoe je het ook wendt of keert, The Jesus And Mary Chain een gezicht heeft gegeven in de hedendaagse muziekgeschiedenis. Pas na Cracking Up , dat na wat onverstaanbaaar gemompel van de zingende Reid, om onduidelijke reden halverwege wordt afgekapt, en opnieuw gestart, wordt er tijd ingeruimd voor een tweede song van Psychocandy, het lekker smerig gespeelde In A Hole. Jammer voor de die-hard fans, maar ook wel begrijpelijk, omdat de band ter gelegenheid van het dertigjarig jubileum van Psychocandy dat album vanaf 2015 tot in den treure integraal heeft gespeeld. En dan komt dus dat moment dat je er klaar mee bent.
Lekker belangrijk ook, want nadat The Jesus And Mary Chain afsluit met het even gloedvolle als oorverdovende I Hate Rock ’N Roll moet zo  ongeveer elke rechtgeaarde JAMC fan met een goed gevoel huiswaarts keren.

TEKST: RONALD RENIRIE
FOTO’S: JELMER DE HAAS

Gezien: 

Maassilo, Rotterdam, 23/06/2018

Muzine Beoordeling: 

7

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us