Recensie

The Posies + Echotape. Nieuwe Nor, Heerlen

Posies, De Nieuwe Nor, Heerlen

Poppodium Nieuwe Nor fungeerde afgelopen vrijdag als kerk waar een hoogmis van de powerpop werd gevierd. The Posies passeerden er in het kader van hun ‘30th Anniversary Tour’.

Wanneer je de hoofdact als hogepriesters beschouwt, zou je support-act Echotape als misdienaars kunnen afficheren. Of koorknapen. De Engelse band die er een DIY-attitude op nahoudt, grossiert in zonnige niks-aan-de-hand gitaarpopliedjes. Volstrekt ongevaarlijk en voor diepgang moet je elders zijn, maar songs als Whiskey Bar laten zich onmiddellijk meefluiten. Enthousiast, sympathiek bandje.

Echotape

Waarom The Posies nooit zijn doorgebroken naar een groter publiek blijft een raadsel. Contract op zak bij een groot platenlabel (Geffen); kostje gekocht, zou je denken. Maar helaas. In de jaren ‘90 leverden songschrijvers Jon Auer en Ken Stringfellow met Frosting on the Beater (1993) en Amazing Disgrace (1996) twee platen af die in een betere wereld onder de classic albums zouden worden geschaard. Het liep echter anders. Geffen verwaarloosde de promotie en The Posies verdwenen tussen de plooien van de popgeschiedenis.

Het kwartet - in de Nieuwe Nor in de Frosting-oerbezetting met Mike Musburger op drums en Dave Fox op bas - was in een tijd waarin de grunge regeerde, mogelijk ook te soft en te weinig van teenage-angst doordesemd om het houthakkershemdengilde te bekoren en te hard voor de doorsnee muziekliefhebber. Een split volgde, diverse soloprojecten en een Big Star-tribute, en Stringfellow toerde enige tijd als extra gitarist met R.E.M. over de wereld. De ’Lennon & McCartney van de powerpop’ vonden elkaar echter weer en brachten nieuwe albums uit, met Solid States als laatste wapenfeit. Die albums bleven in de schaduw van hun twee bescheiden meesterwerken, maar bevatten nog altijd songs waar mindere goden een vingerkootje veil voor zouden hebben. Spreekt voor zich dat the Posies bij hun ‘30th Anniversary Tour’ grotendeels vertrouwden op het materiaal van prijsbeesten Frosting on the Beater en Amazing Disgrace. En amazing was dit verjaardagsconcert zonder meer.

De aftrap met Dream all day was nochtans geen snelle knock-out. Daarvoor was de zangmix niet in balans. Een euvel dat snel werd verholpen. Any Other Way (van het ook niet te versmaden album Dear 23) ging er in als God’s woord in een ouderling en The Posies kwamen stilaan op stoom met songs die oorsmeer in honing kunnen veranderen. Daily Mutilation, Please Return iI, You are the World klonken fris als waren ze gisteren geplukt, in plaats van ruim twee decennia geleden. Bij een akoestisch intermezzo met onversterkte zang kon je een speld horen vallen.

The Posies; altijd dynamiek op het podium

Gevallen vrienden Darius Minwalla and Joe Skyward kregen een passend eerbetoon. Zangeres Lea Lomans van het Limburgse rootsduo Barn & Belle mocht als lokaal talent twee nummers meezingen. ’Cause it’s all about sharing’, zoals Ken Stringfellow opmerkte. Een sympathiek gebaar, maar het haalde even de vaart uit de show. Vaart die er weer in kwam met Everybody is a Fucking Liar.

De rolverdeling bij The Posies is al jarenlang dezelfde. Stuiterbal Stringfellow springend en spugend, Jon Auer als cool dude de snaren geselend, waarbij de twee elkaar verbale voorzetjes geven die door de ander worden ingekopt. Met een knipoog naar een bekende buurstad, Geffen-labelgenoten (Nirvana, iemand?) en het uitgebleven succes: ‘Seattle. Great scene, great music, great bands. Some got more famous than others…’ Na publiekslievelingen Flavor of the month en Solar sister kwam er een eind aan een concert dat maar weer eens bewees dat kwaliteit zich niet altijd vertaalt naar verkoopcijfers.

Geen snaar meer heel...

The Posies hielden nog een paar troeven op zak voor de toegift. Ontario en Throwaway kwamen voorbij, maar het lekkerste werd voor het laatst bewaard. ‘Going out with a bang’ leek het credo en daaraan voldeed afsluiter Burn and Shine ruimschoots. Uitgerekt en voorzien van een gitaarsolo die Dinosaur sr. oftewel Neil Young niet zou misstaan, was dit een climax die nog lang nazinderde. Stille getuige na dit staaltje gitaargeweld: de op de bühne liggende gitaar van Jon Auer, waarop geen snaar meer heel was. De kerk stroomde vervolgens snel leeg na een Powerpop-eredienst van grote klasse. Gloria in excelsis Posies.

FRANK HEYTHUYSEN

Gezien: 

De Nieuwe Nor, Heerlen, 12/10/2018

Fotos: 

Jonny Ladeur concertfotografie, foto gitaar Jon Auer: Ton Bukkems

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us