Recensie

Verslag 25-jarig jubileum London Calling. Vrijdag.

Verslag 25-jarig jubileum London Calling. Vrijdag.recensie, review

Het Amsterdamse festival London Calling heeft de afgelopen jaren een CV opgebouwd waar je u tegen zegt. Eerder speelden bands als Blur, Florence and the Machine, Editors, Snow Patrol, Everything, Everything, en Kaiser Chiefs. En ook dit keer is de line-up er weer een om van te smullen. London Calling bestaat 25 jaar en viert een feestje. Muzine.nl feest de vrijdagavond met ze mee.

YOWL. De Britse band YOWL (foto boven) mag het feestje openen. Een beetje jammer dat bij aankomst de zaal nog relatief leeg is maar de sfeer is gemoedelijk. Echter, na het tweede nummer is het ineens volle bak, wat bewijst dat het een goede editie belooft te worden. De mannen uit Peckham vliegen door de set heen, zonder al te veel interactie met het publiek. Dat moet ook eigenlijk wel, met maar een half uur spelen. De diepe, lage stem van Gabriel Byrde galmt lekker door de kleine zaal van Paradiso, maar de enigen die echt los gaan zijn de bandleden zelf. YOWL’s set is prima en intens, alleen net iets te vroeg voor het publiek dat kalmpjes, met de hoofdjes deinend, toekijkt. Met “Have the best weekend” en iets dat lijkt op een grijns, tikt Byrde zijn biertje achterover en luiden ze hun laatste nummer in.

 

 Harlea

 

HARLAE.

Ze krijgt een handje aangeboden om ietwat deftig het podium te betreden, net als de rest van haar band gekleed in leer. De 24-jarige Harlae uit Londen ziet er uit als een schattig, lief, wat verlegen meisje - wat ze vast ook wel is - maar met haar sterke vocals en flinke gitaarpartijen wordt het publiek langzaam wakker.

 

 Vagabon

 

Vagabon.

De 3-koppige vrouwenband uit New York, onder leiding van de prachtige Lætitia Tamko, begint in de grote zaal met een handjevol mensen. Leuk, want fotografen hebben ineens vrij spel. Pas wanneer het bandje in de kleine zaal is afgelopen, stroomt het goed vol. Tamko wordt geprezen voor haar ijzersterke, scherpe teksten, en niets is minder waar. Helaas wordt tussen de nummers door veel tijd genomen om te stemmen, waardoor de stilte in de toch al stille zaal wat ongemakkelijk is. Het voelt een beetje alsof de grote zaal eigenlijk een maatje te groot is. De band blijft, ook met hardere nummers, klein en bijna voorzichtig spelen. In een meer intieme setting had deze band je volledig omver kunnen blazen.

 

 Haus

 

Haus.

Waar het bij Vagabon leeg was, is het bij Londense indie rock band Haus stamp-, stamp-, maar dan ook echt stampvol, nog voor ze goed en wel begonnen zijn. En terecht. De Londenaren weten precies hoe ze het publiek moeten inpakken; met funky moves, heerlijke riffs, sterke teksten en een onmiskenbare stage presence is het publiek om. Zanger Ashley Mulimba beschikt over een intense blik en krachtige uitstraling waardoor je niet anders kan dan geboeid naar hem kijken en luisteren, zelfs vanuit achterin de zaal. Haus staat zeer terecht op London Calling.

 

 Pinegrove

 

Pinegrove.

Ze ogen jong, maar toch draait de Amerikaanse band Pinegrove al een tijdje mee. In 2012 kwam het debuutalbum uit en vorig jaar de opvolger. Met ook nog twee live albums op hun naam, is duidelijk dat ze al flink wat kilometers hebben gemaakt. Het is dus ook niet zo vreemd dat de band bekend is bij het  publiek, dat ineens lijkt te bestaan uit fans die luidkeels meezingen. Hoewel Pinegrove wel een beetje teenage aanvoelt, weten ze het publiek goed te vermaken. En net op het moment dat je misschien gaat denken, ‘nu ken ik het wel’, verrast de band met nieuw werk. Evan Stephens Hall meldt dat ze bezig zijn met een nieuw album en London Calling wordt getrakteerd op een preview. Het nieuwe nummer ‘Traffic’ klinkt als iets anders en daardoor heerlijk verfrissend en krachtig.

 

 Insecure Men

 

Insecure Men.

Ze mogen zichzelf dan insecure noemen, maar er lijkt bar weinig insecure te zijn aan deze band. Bij de soundcheck wordt een sigaret opgestoken en gedeeld, en gaan er meerdere glaasjes sterke drank achterover. En zo groot als de band is, zo divers is hun kledij, waarbij lead zanger Saul Adamczewski zeer op zijn gemak rondwandelt in een bodywarmer en trainingsbroek met rode muts op. Ben Romans-Hopcraft, daarentegen, zit strak in het pak. Met hun combinatie tussen lounge-achtig en lofi jazz tunes wordt het publiek de zaal ingelokt, ingepakt en het blijft druk tot de allerlaatste noot. Insecure, misschien, maar zeker iets om vooral heel gretig te blijven volgen.

 

 Gold Connections

 

Gold Connections.

Met slechts een EP uit 2014 onder de arm, lijkt het repertoire van deze groep mannen wat mager. Gold Connections valt zeker binnen het kader ‘indie rock’ en de gitaarpartijen zijn sterk, strak en lekker, maar gezien top acts als Haus, Insecure Men en Cabbage, vallen ze een beetje in de categorie ‘mwah’. Niet te zeggen dat het publiek het niet nog steeds naar de zin heeft, want dat is zeker niet het geval. Een enkele keer wordt ook wat geroepen vanuit de zaal en er wordt zeker meegedanst. Het lijkt echter te blijven steken bij ‘leuk’. De bandleden gaan vooral tijdens de bridges goed los, maar dit slaat niet echt over op het publiek.

 

 Cabbage

 

Cabbage.

Er heerst enige controversie rondom de band uit Manchester. Frontman Lee Broadbent zou namelijk een vrouw hebben aangerand tijdens een optreden met Kasabian in Londen. Moet je dan wel of niet gaan kijken? Het publiek in Paradiso loopt massaal uit om zo’n beetje elke centimeter te bezetten. Of dit antwoord geeft op de vraag, blijft in het midden, maar men heeft het goed naar de zin. Al na het tweede nummer gaat de broek van Broadbent uit - tegen het einde van hun set paradeert hij rustig in blote billen rond - en in een te grote, witte trainingsshort blert hij zijn teksten over de mensenmassa heen. Postpunk op z’n best, zeker wanneer na vijf minuten een moshpit wordt ingezet en de fotografen langzaam naar de hoeken worden gedrukt. Broadbent kijkt bijna vermakelijk toe, maar de rest van de band lijkt er niet veel mee bezig te zijn. Ze knallen het ene nummer naar het andere er uit, waarbij het eigenlijk niet gekker kan, en zo wordt de vrijdag van London Calling overtuigend afgesloten.

TEKST & FOTO’S:  TESS JANSSEN

Gezien: 

Paradiso, Amsterdam, 27/10/2017

Muzine Beoordeling: 

8

ad bol.com

Bulk Alert

Redacteuren en Fotografen

Muzine.nl is altijd op zoek naar goede redacteuren en fotografen.

Interesse? Stuur een mailtje naar ronald@muzine.nl

Social media

Volg Muzine.nl op Facebook of Twitter

Like us